الیزه

و از عجایب خلقته که بعد از شاید یک سال و نیم که حداکثر 10 روزشو رو به معنی واقعی زندگی کردم و بعد از تقریبا دو ماه که اصلا حواسم نبود دارم مثلا زندگی می کنم ، الان احساس می کنم زندگی رو مثل یه سیب قرمز گنده تو دستام دارم ، همراه با یه احساس خوشبختی حاد !! ( حاد منظورم اینه که خیلی شدید و لحظه ایه و احتمالا فردا اثری ازش نیست !! )
آخیش ! کم کم داشت احساس زنده بودن و خوشبخت بودن یادم می رفت !