خیلی مچکرم از لینکهای دانلود آهنگ لالایی محبوبم. عجالتا همینجوری گوشش میدهم، چون برای خواب به لالایی احتیاج ندارم و همیشه آنقدر خستهام که در هر گوشهای که بتوانم بخش تحتانی وجودم را پهن کنم سه ثانیهای خوابم میبرد، اما به هر حال خیالم راحت است که هر وقت خوابم نبرد، درمانش هست!:D
ابراهیم نبوی را همیشه دوست داشتهام، خیلی زیاد. از 10-11 سالگی (شاید هم 12!) یادم هست که شبها روزنامههایی که پدرم میآورد را فقط به عشق ستون طنز نبوی زیر و رو میکردم. الان هم فارغ از همه جهتگیری های جزئی و منش سیاسی و غیره، هنوز هم نبوغ ادبی و هنریاش را تحسین میکنم. نبوی قطعا از برجستهترین طنزنویسان تاریخ ایران است و مغز خلاق و مبتکر و اتومات طنزگویش، همیشه من یکی را شگفتزده کردهاست.
نبوی اما فقط طنز ننوشتهاست، گاه چیزهایی هم نوشته، همانقدر که طنزش شیرین است، تلخ. سالن 6 ، خاطرات چندماه زنداناش پر از این تلخیهاست، بهویژه خاطرههایی که گاهگاه از زندانیان نقل کردهاست. این وسط، این خاطره از آنهایی بود که بالاخص در ذهن من ماندهبود. تلخ، عذابآور و گریزناپذیر.
