اراجیف یک آخر هفته ی تنهای خالی شلوغ عذاب وجدان مندانه

خسته‌ام به شدت. توی دوهفته‌‌ی اخیر همواره یه چیزی ازم انتظار می‌رفته! انجام دادن یه کاری٬ یه جایی رفتن٬‌ کسی رو دیدن٬‌ زنگ زدن به کسی٬ نوشتن چیزی ... الی آخر. حالا درسته که نصفشون هم کارایی بودن که خودم دوستشون داشتم٬ ولی همین که انجام دادنشون واجب می‌شه و ضروری٬ انگارهی دلت می‌خواد از زیرش دربری.

يه چندوقتيه افتادم به مرض آرشيو خوني. اصولا اين بيماري آرشيوخوني يه چيزي هست به اين صورت که شما يه وبلاگ مورد علاقه‌تو که مرتب مي‌خوني انتخاب مي‌کني٬ بعد گير مي‌دي بهش٬ از اولين پستشو شروع مي‌کني خوندن٬ همه‌ی لينك‌هاي جالبي که توي پستاش داده رو باز مي‌کني مي‌خوني٬ کتاب‌هايي رو که گفته دوست داره به اضافه‌ي موسيقي‌هاي توصيه‌کرده‌شو مي‌ذاري تو ويتينگ ليست٬ خلاصه الي آخر... اين مرحله که تموم شد مي‌ريم رو مرحله‌ي دوم: اين وبلاگ‌نويس مورد علاقه‌ی شما در ۹۹ درصد موارد عضو يه جزيره‌ي وبلاگي هست و يه سري دوستان فابي داره که سه پست در ميون ازشون صحبت کرده و بهش لينك داده٬ بعد شما مي‌ري تمام اين سناريو رو در مورد وبلاگ اون‌هام اجرا مي‌کني!!‌ و خلاصه مي‌ري تا آخرش!!
حالا خلاصه در راستاي اين‌که من پريروز گفتم دارم آرشيو نازلي رو مي‌خونم خيلي طبيعيه که الان درحال خوندن آرشيو يلداهه‌شون باشم! بعد اين بشر يه جاهايي خيلي خداست! يعني به قول خودش انگشتام قيژمال مي‌ره واسه لُپاش!‌
عشقم ، عشق ِ جوادی ! ما گنده لات ها اهل عشوه و قمیش و دلبری نیستیم ، اگه بودیم داش که تا حالا من بودم و آق ح.ک و چارتاقد و نیم قد ! به جای اینکه از صب تا شب زیر آفتاب جون بکنم و سگ دو بزنم واسه دوزار ده شاهی نون ِ حلال ، پول باباهه رو میدادم پای ماتیک سرخاب و دو تا پشت چشم نازک میکردم ، اونوق میدیدی آق ح.ک چه طوری خمار ِ آبجی ات شده !
به هر حال تو زندگی باید یه چیزایی باشه که آدم بهش گیر بده ، کی بهتر از یه پسر خوشگل! ..از من بپرسید میگم زندگی بی پسر خیلی سوزناکه!سخته ، خیلی سخت!
يعني اين جمله‌ي آخر يه چيزيه تو مايه‌هاي فارست گامپ‌ (حالا ربطش چيه٬ منم نمي‌دونم!) قشنگ عمق دل‌سوختگي نويسنده رو مي‌شه درك کرد!
گفتم فارست گامپ٬‌ آقا يکي اينو واسه من بياره خوب٬ من همش هفت هشت سالم بود يه شب بي‌خوابي زده‌بود به سرم و ضمنا تلويزيون هم زده بود به سرش و فارست گامپ نشون مي‌داد٬ در نتيجه من چيز زيادي ازش يادم نمياد غير يکي دو تا صحنه٬ ولي يادمه همون موقع ازش خوشم اومده‌بود. اصولا اين پدر و مادر ذليل‌شده‌ی من اگه روي فعاليت‌هاي فرهنگي من نظارت مي‌کردن٬ احتمالا من عين يه آدم نرمال متمدن فيلم‌ها و کتاب‌هاي خوب رو نه در هفت الي پونزده سالگي بلکه يه وقتي مي‌ديدم و مي‌خوندم که بتونم بفهممشون! و الان مجبور به دوباره‌کاري نباشم!
تازشم هيچم خوب نيست شعبه‌ي اختصاصي بسکين رابينز آدم آخر هفته بره مسافرت و آدم تهناي طلفکي باشه ... هرچند به موقع بود کاملا. ديگه زيادي رفته‌بوديم تو دهن هم! استقلال روحي و حفظ فرديت و اينا.
خيلي خوب مي‌شه اگه اين احساس مسئوليتي رو که من واسه کارهاي داوطلبانه‌ي غيرضروري دارم٬ واسه وظايف اجباري‌م هم داشته‌باشم! الان شد سه هفته که هي مي‌گم اين هفته يه ذره درس مي‌خونم٬‌ باز هيچي به هيچي.
عذاب وجدان دارم هي! به استادم هفته‌ی معلم زنگ نزدم٬ تبريك هم نگفتم٬ پيشش هم نرفتم! نصف دوستامو مدت طولاني‌ايه نديدم (در کمال بي‌جنبگي اعتراف مي‌کنم که علتش اشباع شدن ذهن و وقتم از آقاي رابينز بود!) درس نخوندم و نمي‌خونم٬ کلي فيلم خوب دارم که نمي‌بينمشون (کتاب‌هامو دارم مي‌خونم ولي!) هرچي هم تلاش مي‌کنم سطح مطالعه جدي‌مو افزايش بدم بازم بخش غالب کتاب‌خونه‌ام رو رمان و نمايش‌نامه و داستان‌کوتاه تشکيل مي‌ده!!
مي‌گم بسه ديگه غرغر٬ هان؟ یکی به داد من برسه ضمنا. من همه تلاشمو دارم می کنم ها، ولی بازم انگار نه انگار که یه زمانی این جا فحش خواهرمادر می دادم! الان واسه گذاشتن همین پست کلی عذاب وجدان دارم. آخه یکی حالی من کنه که تو آبروت کجا بود که با این چیزا بخواد بره؟! و اصلا چه اهمیتی داره که بقیه چه فکری کنن؟

هی هی هی! یه زمانی جامعه به بچه دونمون هم نبود!