خب، خودتون بگین، شب از این بهتر هم می شه؟! که الی آدم پیش آدم باشه (گیرم که همش چسبیده به تلفن اش!) و شب آخر امتحانا باشه (گیرم که برای بار سوم در طول امتحانات شب امتحان می فهمی که جزوه ت ناقص یا ناموجوده!) و اسپانیا، اسپانیای عزیـــــــــــــــــز بعد 44 سال قهرمان شه و تو اون لبخند خوشگل معصوم گوگولی رو روی صورت کاسیاس نازنین ببینی و اون همه پسربچه ی سروته کشیده ی خوشحال از بردن بازی شون (و حس های مادرانه ت قلمبه شه هی!) با اون همه نور و خنده و هیجان و شادی و افتخار و خوشحالی که ته دلت قند آب می کنه مثل همیشه، مثل همیشه ی تمام جام های نقره ای و طلایی این سال ها، و ایمان می آری که نه تنها فوتبال هنوز بازی زیباییه، بلکم هم که it's the cup of life..
تازشم که، حتا می شه گفت it's the life itself، چون بغل اون همه صورت خندون، چشم های خالی و مبهوت و قیافه های شکسته و لب ورچیده ی گوگولی های سفید پوش آلمان و صورت زخمی خشمگین جذاب - ترسناک بالاک عزیز هم بود که یادت بیاره هی همش هم گل و بلبل نیست ها! بگذریم که باز همین وسط هم بنده تازه متوجه جذابیت های بصری تیم آلمان و مربی فوق العاده سک.سی و هیکل تبارک الله بالاک جان (احتمالن فقط منم که تازه فهمیدم ورژن جذاب شده ی مت دیمون ئه بچه مون؟!) شدم و کلی مشعوف گشتیم و حتا بعضن داورهای بسیار خوبی هم داشت مسابقه! :ی
اما، اما نقطه عطف امشب بی شک همون صورت معصوم پسربچه وار کاسیاس عزیز من با اون لبخند نازنین بود که -سلام نازلی - نگـــــــاش کن!