کلن وبلاگ نوشتن اگر بخوای به مخاطب نگاه کنی به نظرم کار بیهوده ای هست و اساسن هر چیز دیگه ای نوشتن و گفتن به هدف رسوندن منظورت به یه عده دیگه. فرض بگیر شعر معنی کردن رو مثلن. این قدر حرص می خورم که می شینن می بافن به هم که شاعر این جا منظورش از خط و خال و عارض، پروپاچه ی معشوقش نبوده و مثلن چی چیزک فلان کسک رو می گفته، این جا منظورش از فلان، بهمانه؛ د جاکش تو از کجا می دونی آخه! شاعر بدبخت نشسته خودش رو جر داده یه چی گفته بعد شما می شینین دری و وری از توش استخراج می کنین. یا اصن همین ترجمه. منکر این نیستم که ترجمه در زندگی بشر امر مهمی است و بلاه بلاه الخ، ولی تو بشین سعی کن دو خط ترجمه کنی یه حرف حسابی رو، اگه وجدان و شرف و شعور داشته باشی تا نشیمن گاهت جر می خوری که چه قـــــــدر سخته که حقیقتن همونی که طرف می خواسته بگه رو بتونی بفهمونی و آخرش هم معمولن نمی شه.
حالا خلاصتن این رو تعمیم بده به وبلاگ؛ یکی نشسته در یه حالتی که نمی دونی چیه از رو یه چیزی که نمی دونی چیه یه چی نوشته بدبخت، بعد یکی های دیگه می شینن در حالت های متفاوت و با چیزهای متفاوت می خوننش و خب بدیهیه که نمی تونن منظور یارو رو دقیقن اون جوری که بوده درک کنن، یه چی می فهمن و می رن خب.
همینه که اساسن من معتقدم نوشتن به هدف فهمیده شدن کار بیهوده ای ست و معمولن بی نتیجه و کلن نوشتن از فعالیت هایی هست که صرفن باید واسه برون پاچی و تسکین خودت انجام بشه و کلن سعی کن نگاه نکنی که کی می خونه و کی چی گرفته و چی می گه که سرگیجه و اتلاف وقته صرفن. حالا اون وسط واسه دو سه تا آدم حسابی یا دو سه تا آدم آشنا که احتمال می دی حدسیات شون یا شناخت شون اون قدر قویه که ممکنه بتونن بفهمن تو اون موقع تو چه مختصات معنوی بودی و چی رو چرا نوشتی استثنا قائل شو. بقیه رو بفرست به کفش مبارک و با دل راحت گل واژه بگو. کی به کیه.
نوشتن اصیله. شخصیه. انفرادی ئه. مثل آواز خوندن ته زیر دوش حموم. اگه بقیه شنیدن یا گذاشتی بشنون باشه، ولی هیچ وقت راه شون نمی دی تو حموم که خوندن تو تصحیح کنن که.
این جوریا.
سلام سارای کتاب ها :ی
حالا خلاصتن این رو تعمیم بده به وبلاگ؛ یکی نشسته در یه حالتی که نمی دونی چیه از رو یه چیزی که نمی دونی چیه یه چی نوشته بدبخت، بعد یکی های دیگه می شینن در حالت های متفاوت و با چیزهای متفاوت می خوننش و خب بدیهیه که نمی تونن منظور یارو رو دقیقن اون جوری که بوده درک کنن، یه چی می فهمن و می رن خب.
همینه که اساسن من معتقدم نوشتن به هدف فهمیده شدن کار بیهوده ای ست و معمولن بی نتیجه و کلن نوشتن از فعالیت هایی هست که صرفن باید واسه برون پاچی و تسکین خودت انجام بشه و کلن سعی کن نگاه نکنی که کی می خونه و کی چی گرفته و چی می گه که سرگیجه و اتلاف وقته صرفن. حالا اون وسط واسه دو سه تا آدم حسابی یا دو سه تا آدم آشنا که احتمال می دی حدسیات شون یا شناخت شون اون قدر قویه که ممکنه بتونن بفهمن تو اون موقع تو چه مختصات معنوی بودی و چی رو چرا نوشتی استثنا قائل شو. بقیه رو بفرست به کفش مبارک و با دل راحت گل واژه بگو. کی به کیه.
نوشتن اصیله. شخصیه. انفرادی ئه. مثل آواز خوندن ته زیر دوش حموم. اگه بقیه شنیدن یا گذاشتی بشنون باشه، ولی هیچ وقت راه شون نمی دی تو حموم که خوندن تو تصحیح کنن که.
این جوریا.
سلام سارای کتاب ها :ی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر