و در سال چهار فصل قرار دادیم که در دو فصل آغازین آن صاف شوید و در دو فصل بعدی ضمن صاف شدن اندکی هم زندگی کنید، و در آن نشانه ها برای خردمندان است باشد که رستگار شوید.
پنجشنبه، شهریور ۲۶، ۱۳۸۸
یکشنبه، شهریور ۲۲، ۱۳۸۸
And So It Is ..
اون روزا
شیوه‌ی نوشین‌لبان می‌ذاشتم با صدای بلند و همون‌جور باهاش زمزمه‌کنان شروع می‌کردم حاضر شدن
آرایش کردن و لاك زدن و لباس پوشیدن و جینگولك‌جات آویزون کردن، و ضمنن یه‌گوشم به صدای تلفن که زنگ بزنه و کسی که منتظرش بودم بگه رسیده
که من یهو یادم بیاد که ای وای مانتو تنم نکردم و سایه سفید یادم رفت بزنم و انگشتر جرینگ‌جرینگیه‌م کجاست و آخرش همه رو که جمع کردم بدوبدو برم پایین و تا سر کوچه بدوئم و در ماشین رو باز کنم و نفس‌نفس‌زنان عذرخواهی که دیر کردم
بشینم و چشم‌های آدمه واسم برق بزنه که چه خوشگل شدم
این روزا
یاسمین لوی می‌ذارم و همین‌جور هیچی ازش نفهمان شروع میکنم حاضر شدن
هر قدر دلم می‌خواد دیر میکنم و لفتش می‌دم و سه‌بار خط‌چشمم رو چك میکنم و اون وسط نصفه‌لباس به‌تن گودر می‌خونم و نوت می‌ذارم و بیست بار مو باز میکنم و دوباره می‌بندم و انگشتر و گردن‌بند و تاپ و مانتو عوض میکنم و شال‌های مختلف رو پرت میکنم این گوشه و اون گوشه‌ی اتاق
وقتی می‌بینم دیگه هیچ‌جوری دیرتر از این راه نداره، آروم آروم می‌رم پایین و خجسته و یواش یواش قدم می‌زنم تا سرکوچه.
سرم هنوز بالاست، چشم‌های خودم داره برق می‌زنه برام، با یه نیمه‌لبخندی واسه خودش اون وسط‌ها.
Just like you said it would be
life goes easy on me
most of the time ..
شیوه‌ی نوشین‌لبان می‌ذاشتم با صدای بلند و همون‌جور باهاش زمزمه‌کنان شروع می‌کردم حاضر شدن
آرایش کردن و لاك زدن و لباس پوشیدن و جینگولك‌جات آویزون کردن، و ضمنن یه‌گوشم به صدای تلفن که زنگ بزنه و کسی که منتظرش بودم بگه رسیده
که من یهو یادم بیاد که ای وای مانتو تنم نکردم و سایه سفید یادم رفت بزنم و انگشتر جرینگ‌جرینگیه‌م کجاست و آخرش همه رو که جمع کردم بدوبدو برم پایین و تا سر کوچه بدوئم و در ماشین رو باز کنم و نفس‌نفس‌زنان عذرخواهی که دیر کردم
بشینم و چشم‌های آدمه واسم برق بزنه که چه خوشگل شدم
این روزا
یاسمین لوی می‌ذارم و همین‌جور هیچی ازش نفهمان شروع میکنم حاضر شدن
هر قدر دلم می‌خواد دیر میکنم و لفتش می‌دم و سه‌بار خط‌چشمم رو چك میکنم و اون وسط نصفه‌لباس به‌تن گودر می‌خونم و نوت می‌ذارم و بیست بار مو باز میکنم و دوباره می‌بندم و انگشتر و گردن‌بند و تاپ و مانتو عوض میکنم و شال‌های مختلف رو پرت میکنم این گوشه و اون گوشه‌ی اتاق
وقتی می‌بینم دیگه هیچ‌جوری دیرتر از این راه نداره، آروم آروم می‌رم پایین و خجسته و یواش یواش قدم می‌زنم تا سرکوچه.
سرم هنوز بالاست، چشم‌های خودم داره برق می‌زنه برام، با یه نیمه‌لبخندی واسه خودش اون وسط‌ها.
Just like you said it would be
life goes easy on me
most of the time ..
چهارشنبه، شهریور ۱۸، ۱۳۸۸
لحظه‌ای که از دهن یه آدم، نامربوط یا بدون ارجاع یا با ارجاع غیرلازم یه سری اسم گنده می‌شنوم که همین‌جوری تو هوا پرت می‌شن، دقیقن لحظه‌ایه که بعد اون حرفای آدمه تو گوشم به بلاه‌بلاه تبدیل می‌شه. که آدمی که اینقدر خودشو آدم حساب نمی‌کنه که حتمن واسه موجه نشون دادن حرفش و فکرش باید به اسم چهارنفر دیگه، گیرم که بزرگ، آویزون بشه، گوش دادن نداره.
دیگه خودتون بفهمید و منو از زحمت توضیح دادن اشخاصی که میزان شعور بقیه رو با یه‌همچین خط‌کش‌هایی اندازه می‌گیرن معاف بدارید.
دیگه خودتون بفهمید و منو از زحمت توضیح دادن اشخاصی که میزان شعور بقیه رو با یه‌همچین خط‌کش‌هایی اندازه می‌گیرن معاف بدارید.
شنبه، شهریور ۰۷، ۱۳۸۸
Here, Take It All ..
بله آقا، زمستون بود، اون موقع ها که هنوز اوضاع اینجوری نبود
از کافه اومدیم بیرون، برف می اومد و دو سه لایه روی سقف ماشین رو گرفته بود
من با هیجان صدات کردم این طرف ماشین که بیای نگاه کنی و قربون صدقه م بری که چه جوری بلتم روی برفای سقف طرف خودم برات با سه تا انگشتم رد پای بچه خرگوش بکشم که داره می دوئه.
از کافه اومدیم بیرون، برف می اومد و دو سه لایه روی سقف ماشین رو گرفته بود
من با هیجان صدات کردم این طرف ماشین که بیای نگاه کنی و قربون صدقه م بری که چه جوری بلتم روی برفای سقف طرف خودم برات با سه تا انگشتم رد پای بچه خرگوش بکشم که داره می دوئه.
یکشنبه، شهریور ۰۱، ۱۳۸۸
آدم باید که برای خودش آهنگ های خوب بی خاطره داشته باشد
آدم باید که برای خودش جاهای مورد علاقه ی خودش، تنها، بدون خاطره ی کسی چه خوب و چه بد
باید که فیلم های تنهایی دیده ی خودش، کتاب های بی دست نوشته ی صفحه ی اول، لباس های مورد علاقه ی ساییده نشده بر عطر تن کسی، گردنبندها و انگشترهای کسی تحسینشان نکرده و دستت را نبوسیده، آهنگ های نخوانده در شب های مستی برای کسی داشته باشد
آدم باید که گوشه های بی خاطره ی امن سفید خالی دنیای خودش را داشته باشد اصلن. که برود تویشان برای خود خودش تنهایی بدون هیچ کس زندگی و خوشی کند.
* تا دارم قانون وضع می کنم، اضافه کنم که هر آدمی حق مسلمش است - حتا مسلم تر از انرژی هسته ای، که هر از چندگاهی یک هویی از پشت بغل بشود و دست هایی بپیچند دورش و سری فرو برود توی گردن و موهایش با نفس های عمیق و حرف های مهربان. بع له.
آدم باید که برای خودش جاهای مورد علاقه ی خودش، تنها، بدون خاطره ی کسی چه خوب و چه بد
باید که فیلم های تنهایی دیده ی خودش، کتاب های بی دست نوشته ی صفحه ی اول، لباس های مورد علاقه ی ساییده نشده بر عطر تن کسی، گردنبندها و انگشترهای کسی تحسینشان نکرده و دستت را نبوسیده، آهنگ های نخوانده در شب های مستی برای کسی داشته باشد
آدم باید که گوشه های بی خاطره ی امن سفید خالی دنیای خودش را داشته باشد اصلن. که برود تویشان برای خود خودش تنهایی بدون هیچ کس زندگی و خوشی کند.
* تا دارم قانون وضع می کنم، اضافه کنم که هر آدمی حق مسلمش است - حتا مسلم تر از انرژی هسته ای، که هر از چندگاهی یک هویی از پشت بغل بشود و دست هایی بپیچند دورش و سری فرو برود توی گردن و موهایش با نفس های عمیق و حرف های مهربان. بع له.
شنبه، مرداد ۲۴، ۱۳۸۸
سماور، پلاستیک، دمپایی کهنه
اصلن به شما هم می گویند خواننده وبلاگ؟ یعنی بین این همه آدم، یک نفر نیست که یک دایی داشته باشد که پسرخاله ی زنش یک دوست کتاب فروشی دار داشته باشد که الیزه تان تا ایام خوش جوانیش تمام نشده و تبدیل نشده به یک وکیل عینکی قوزی کنج دفترخانه، برود نصفی از وقتش را آن جا صرف به تحقق پیوستاندن رویای کودکیش و اعتلای فرهنگی ملت و ارضای غرابز خود گربه وار به کتاب مالی اش بکند -یا اصلن سگ خور، هر شغل-فعالیت نیمه وقت خوشایند اینجوری ای - بعد آن یک نفر مزبور بیاید اسم و آدرس دایی اش را به الیزه تان بدهد و ماچش را هم بگیرد برود.
نه واقعن؟! رویتان می شود باز بیایید این جا را بخوانید اگر که دایی ندارید الان؟! :ی
پی نوشت: از اتاق فرمان صداهایی می آید مبنی بر این که پست ما غیرقابل فهم است. واضح هست انشالله که یک فقره الیز جویای کار می باشم دیگر؟ :ی
نه واقعن؟! رویتان می شود باز بیایید این جا را بخوانید اگر که دایی ندارید الان؟! :ی
پی نوشت: از اتاق فرمان صداهایی می آید مبنی بر این که پست ما غیرقابل فهم است. واضح هست انشالله که یک فقره الیز جویای کار می باشم دیگر؟ :ی
دوشنبه، مرداد ۱۲، ۱۳۸۸
من آدم غر زدن نیستم. اصلاح می کنم: الان دیگه آدم غر زدن نیستم. تا زنده ای چیز یاد می گیری، هوم؟ من یکی به قیمت گرونی یاد گرفتم اگر هم به فرض محال قرار باشه چیزی عوض بشه، دائم گفتن عوضش نمی کنه. مثل این می مونه که یکی هی یه سوزنی بکنه توی تنت، تو هم هر دفعه بگی آخ. آخ مزبور به قدر کفایت موقتن درد و عصبانیتت رو تخلیه می کنه که درد سوزنه که خوابید، یادت بره این جایی که وایسادی جاییه که دوباره احتمال سوزن بهت فرو رفتن داره. این جوریه که دور باطل مزبور تکرار می شه، بعد یه مدت آخ های تو هم این قدر تکراری می شه که حتا دیگه طرف نمی فهمه دردت میاد واقعنی. بعد تو گیج می شی و دردت میاد و روانی می شی که آخه چه جوری می شه یه آدمی که دوستش داری، دردت بیاره و عین خیالشم نباشه که دردت آورده. دیگه یادت نمی آد که خودت دردت اومدن و هیچ اتفاقی نیفتادن رو تبدیل کردی به الگوی تکرارشونده.
اوهوم. این جوریه که من دیگه آدم غر زدن نیستم. یه زمانی اگه تو موقعیت الانم بودم می رفتم یقه دو سه نفر رو می گرفتم می نشوندم شون و بهشون توضیح می دادم که بابا، الان تو منو آخ، یا تو قبلن منو آخ، یا خلاصه که بابا آخ! ولی الان آدمی هستم که یه نگاه به شون می ندازم، یه نگاه به تمام آخ هایی که صراحتن قبلن گفتم و تو گوش شون فرو نرفته؛ بعد خیلی آروم خودم رو می کشم کنار و از منطقه ی خطر دور می کنم. از آدم آخ-دار مزبور اصن.
می دونی آدم ها تیغ دارن، عین جوجه تیغی. آدم ها همیشه و بدون استثنا اگه مواظب نباشن تیغ هاشون می ره توی تن همدیگه. من اون قدرهام که غرش رو می زنم پیر نشدم. اما اون قدری هم دیگه خجسته و تازه نفس نیستم که حوصله ی رابطه هایی رو داشته باشم که فقط من توشون باید مواظب باشم تیغ تو تن کسی فرو نره. اصلن هر کسی باید تیغ-واچر اختصاصی روی خودش نصب داشته باشه.
بگیرین آقاجان؛ به خودتون بگیرین. بعله.
اوهوم. این جوریه که من دیگه آدم غر زدن نیستم. یه زمانی اگه تو موقعیت الانم بودم می رفتم یقه دو سه نفر رو می گرفتم می نشوندم شون و بهشون توضیح می دادم که بابا، الان تو منو آخ، یا تو قبلن منو آخ، یا خلاصه که بابا آخ! ولی الان آدمی هستم که یه نگاه به شون می ندازم، یه نگاه به تمام آخ هایی که صراحتن قبلن گفتم و تو گوش شون فرو نرفته؛ بعد خیلی آروم خودم رو می کشم کنار و از منطقه ی خطر دور می کنم. از آدم آخ-دار مزبور اصن.
می دونی آدم ها تیغ دارن، عین جوجه تیغی. آدم ها همیشه و بدون استثنا اگه مواظب نباشن تیغ هاشون می ره توی تن همدیگه. من اون قدرهام که غرش رو می زنم پیر نشدم. اما اون قدری هم دیگه خجسته و تازه نفس نیستم که حوصله ی رابطه هایی رو داشته باشم که فقط من توشون باید مواظب باشم تیغ تو تن کسی فرو نره. اصلن هر کسی باید تیغ-واچر اختصاصی روی خودش نصب داشته باشه.
بگیرین آقاجان؛ به خودتون بگیرین. بعله.
جمعه، مرداد ۰۹، ۱۳۸۸
حالم رو بهم میزنید وقتی زندگی های خطی سالم نرمال خوشبخت fitter happier تون رو میگیرید دستتون، با وفاداری هایی که به قول آقای فاکینگ ویستد از سر کون گشادیه، بعد حس میکنید الان باید از بالا به من و امثال من با این سرگردونی و این شاخه اون شاخه پریدن و زندگی کولی وار واژن پریشانه نگاه کنید.. عین زن های شلخته ی چاق 35 ساله با 4 تا بچه دوروبرشون که با ترحم به دوستای مجرد شاد و شنگول همسن شون نگاه میکنن و حس میکنن که بازی ای در کار بوده که برنده ش خودشون هستن. حالم رو بهم میزنید.
سه‌شنبه، مرداد ۰۶، ۱۳۸۸
هن لباس لکم و بالعکس یا من چه فکری می کردم که ترو پوشیدم یا چگونه یاد گرفتم دست از نگرانی بردارم و مانتوهای بنفش خود را در کمد آویزان کنم
بله، می گفتم؛ که توی آلبوم عکس های خانوادگی، حوالی سال 71-2 را اگر بگردید، احتمالن موفق می شوید از خانم های فامیل و آشنا و حتا بلکم خودتان، یک عکسی پیدا کنید دارای فکل مبسوط و چتری افشان بر پیشانی، ملبس به مانتوی بلند گشاد اپل دار مثلن بنفش، با کیف زنجیردار نیم دایره ای، و کفش های پوست ماری.. از این البسه ای که مختصن جهت خانم ماهایا پطرسیان طراحی شده اند و خوب هم به ایشان می آیند. بعد دیده اید آدم با چه غش و خنده و نوستالژی و شرمساری توام با "آخی لپتو بکشم" ی نگاه می کند به این عکس ها .. که می داند احتمالن زمان فشرده شدن دکمه ی دوربین برای خودش در مقیاس آن زمان ها دافی بوده، و احیانن حس می کرده که چه خوشتیپ شدم من و دیس ایز د بست اوت فیت اور، بعد هی نگاه می کند به اپل های پف کرده ی مانتوی بنفش و غش می کند از خنده که آخر لامصب ما آن وقت ها چه جوری فکر می کردیم این قشنگ است؟ چه طور وجدان مان راضی می شد این جور زلف مان را پف بدهیم و دو تا خال منحنی ش را هم بیفشانیم روی پیشانی؟ از محضر خداوند شرم نمی کردیم با این زنجیر کیف؟ بعد هی خنده و تعجب و نوستالژی مهربانانه ی همزمان ش می آید به خود خرش که زمانی حاضر بوده این ها را تن ش کند و خیلی هم احساس هایدی کلوم بوده گی داشته باشد.
بعدتر، باز می گفتم که دیده اید بعضی وقت ها آدم های گذشته تان چه شباهتی پیدا می کنند به این عکس های قدیمی؟ دیده اید عکسی را از خودتان توی بغل آقای فیلان سال هشتاد و الف شمسی نگاه می کنید و آخی گویان غش می کنید که نگـــامون کن، و هی با خودتان فکر می کنید که من قربونت برم آخه چی فک می کردی تو اون موقع که با این نره غول.. بعد هم زمان دل تان برای خود آن وقت تان که فکر می کرد نره غول مزبور از همه دنیا خواستنی تر است غش می رود و خنده تان می گیرد؟ غلیظ ترش، دیده اید اصلن قضاوتی هم ندارید ها، خیلی هم با هم خوبید، اما یک هو مثلن توی جمعی به اکس ای، کسی، آدم گذشته ای، نگاه می کنید و از خودتان تعجب می کنید که از چی چی این بابا خوش تان آمده بود یک زمانی آخر؟ بعد احساس می کنید که الان این عکس قدیمی گوشه تا خورده ای که تویش همچین مانتویی تن تان است و توی بغل همچین آقایی هستید نباید به کسی نشان بدهید اصلن، باید توی آلبوم قایم ش کنید برای خنده های ایام سالخوردگی.
بعدترترش، یک زمانی می شود که یک هویی به شهود می رسید و نتیجه می گیرید که تیک ایت ایزی باباجان، کل هستی اصلن یک مانتو با رنگ بندی و مدل های مختلف است که تند و تند می چرخد. نگاه می کنید می بینید لابد اصلن شخص شخیص خودتان هم، مانتوی بنفش یک بنده خدایی هستید که الان عمرن حاضر نیست تن تان کند. می بینید اصلن آدم ها همه شان یک سری مانتوی بنفش دارند و ناگزیر لابد همه شان هم مانتوی بنفش کس دیگری هستند و اصلن مانتوی بنفش یک گذشته ی مشترک ژنتیک بشری است که آن را گریزی نیست. نگاه می کنید به مانتویی که همین الان تن کرده اید و یک هو لامپ بالای سرتان روشن می شود که قربونت برم فک نکن الان خیلی خوشتیپی، بعدن نگاه می کنی و غش می کنی که من چه فکری می کردم که اینو می پوشیدم آخه ..
بعله آقاجان؛ این جوری می شود که با تعمق و تامل در کمد لباس و آلبوم عکس تان، رستگار می شوید اصلن. دل به مانتوهایتان نمی بندید. نتیجه می گیرید که مانتو پدیده ایست نسبی و ذات شماست که قشنگی و زشتی اش را تعیین می کند. دیگر غم و غصه ی مانتوهای جرخورده تان را نمی خورید، از مانتوهای بنفش از مدافتاده تان هم خجالت نمی کشید. یاد می گیرید که مانتوهای بنفش اپل دارتان را، با مهربانی و لطافت آویزان کنید توی کمد، هر از گاهی بروید دستی به شان بکشید و نوستول بشوید و بخندید و با خاطر منبسط بروید دنبال قورقور روزانه تان. یادی هم از ما به عنوان مخترع فلسفه ی مانتوهای بنفش بکنید. اوهوم.
بعدتر، باز می گفتم که دیده اید بعضی وقت ها آدم های گذشته تان چه شباهتی پیدا می کنند به این عکس های قدیمی؟ دیده اید عکسی را از خودتان توی بغل آقای فیلان سال هشتاد و الف شمسی نگاه می کنید و آخی گویان غش می کنید که نگـــامون کن، و هی با خودتان فکر می کنید که من قربونت برم آخه چی فک می کردی تو اون موقع که با این نره غول.. بعد هم زمان دل تان برای خود آن وقت تان که فکر می کرد نره غول مزبور از همه دنیا خواستنی تر است غش می رود و خنده تان می گیرد؟ غلیظ ترش، دیده اید اصلن قضاوتی هم ندارید ها، خیلی هم با هم خوبید، اما یک هو مثلن توی جمعی به اکس ای، کسی، آدم گذشته ای، نگاه می کنید و از خودتان تعجب می کنید که از چی چی این بابا خوش تان آمده بود یک زمانی آخر؟ بعد احساس می کنید که الان این عکس قدیمی گوشه تا خورده ای که تویش همچین مانتویی تن تان است و توی بغل همچین آقایی هستید نباید به کسی نشان بدهید اصلن، باید توی آلبوم قایم ش کنید برای خنده های ایام سالخوردگی.
بعدترترش، یک زمانی می شود که یک هویی به شهود می رسید و نتیجه می گیرید که تیک ایت ایزی باباجان، کل هستی اصلن یک مانتو با رنگ بندی و مدل های مختلف است که تند و تند می چرخد. نگاه می کنید می بینید لابد اصلن شخص شخیص خودتان هم، مانتوی بنفش یک بنده خدایی هستید که الان عمرن حاضر نیست تن تان کند. می بینید اصلن آدم ها همه شان یک سری مانتوی بنفش دارند و ناگزیر لابد همه شان هم مانتوی بنفش کس دیگری هستند و اصلن مانتوی بنفش یک گذشته ی مشترک ژنتیک بشری است که آن را گریزی نیست. نگاه می کنید به مانتویی که همین الان تن کرده اید و یک هو لامپ بالای سرتان روشن می شود که قربونت برم فک نکن الان خیلی خوشتیپی، بعدن نگاه می کنی و غش می کنی که من چه فکری می کردم که اینو می پوشیدم آخه ..
بعله آقاجان؛ این جوری می شود که با تعمق و تامل در کمد لباس و آلبوم عکس تان، رستگار می شوید اصلن. دل به مانتوهایتان نمی بندید. نتیجه می گیرید که مانتو پدیده ایست نسبی و ذات شماست که قشنگی و زشتی اش را تعیین می کند. دیگر غم و غصه ی مانتوهای جرخورده تان را نمی خورید، از مانتوهای بنفش از مدافتاده تان هم خجالت نمی کشید. یاد می گیرید که مانتوهای بنفش اپل دارتان را، با مهربانی و لطافت آویزان کنید توی کمد، هر از گاهی بروید دستی به شان بکشید و نوستول بشوید و بخندید و با خاطر منبسط بروید دنبال قورقور روزانه تان. یادی هم از ما به عنوان مخترع فلسفه ی مانتوهای بنفش بکنید. اوهوم.
جمعه، مرداد ۰۲، ۱۳۸۸
سوال: وقتی از هشت و نیم شب تا حالا هی گفته اید چرا این قدر سر و صدا کردن واسه درباره ی الی، یک هو از کجا می فهمید "خوووووووووووووووب" بود؟
جواب: وقتی وسط بحث با دوستی همین جور بی هوا دهن را باز می کنید که تعریف کنید بله امروز جایی بودم که یک دختری توی دریا غرق شد.. دقت کنید نخواهید بگویید فیلمی دیدید، بلکه خیلی جدی معتقدید جایی حضور داشتید که یک سری اتفاقاتی رخ داده است.
بدهید یک مقام صلاحیت داری از طرف ما که الی باشیم این خانم ترانه را ماچ کند ضمنن، بس که ماچ دارد خب!
جواب: وقتی وسط بحث با دوستی همین جور بی هوا دهن را باز می کنید که تعریف کنید بله امروز جایی بودم که یک دختری توی دریا غرق شد.. دقت کنید نخواهید بگویید فیلمی دیدید، بلکه خیلی جدی معتقدید جایی حضور داشتید که یک سری اتفاقاتی رخ داده است.
بدهید یک مقام صلاحیت داری از طرف ما که الی باشیم این خانم ترانه را ماچ کند ضمنن، بس که ماچ دارد خب!
شنبه، تیر ۲۷، ۱۳۸۸
جمعه، تیر ۲۶، ۱۳۸۸
سه‌شنبه، تیر ۰۹، ۱۳۸۸
+ رییس جمهور منتخب : میرحسین موسوی.
رییس جمهور میرحسین موسوی.
میرحسین موسوی.
موسوی.
بنویسید ، به هر بهانه ای اسم میرحسین موسوی رو با پسوند و پیشوند ریاست جمهوری بنویسید تو وبلاگهاتون.
نبینم کسی اسم اون یارو رو به هر بهانه ای تو وبلاگش بنویسه ها!
حرام اعلام میکنم .
تحت هیچ شرایطی.
در شرایط اجباری نوشن - ان - بلا مانع است.
صورتک خیالی
رییس جمهور میرحسین موسوی.
میرحسین موسوی.
موسوی.
بنویسید ، به هر بهانه ای اسم میرحسین موسوی رو با پسوند و پیشوند ریاست جمهوری بنویسید تو وبلاگهاتون.
نبینم کسی اسم اون یارو رو به هر بهانه ای تو وبلاگش بنویسه ها!
حرام اعلام میکنم .
تحت هیچ شرایطی.
در شرایط اجباری نوشن - ان - بلا مانع است.
صورتک خیالی
دوشنبه، تیر ۰۸، ۱۳۸۸
یه دوره ای بود که من یه آدمی رو خیلی می خواستم، که دقیقن توی همون دوره کلی آدم دیگه از زمین و آسمون دوروبرم در دسترس بودن و فقط همون آدمه که می خواستمش در دسترس نبود، یعنی نمی خواست
یه مدت نه خیلی طولانی بعدش بود که من دوروبرم خلوت بود و اون هایی که بودن در دسترس نبودن و تنها آدمی که بود و می خواست و در دسترس بود همون آدمه بود، که من دیگه نمی خواستمش.
چنین بود که من به مرض داشته گی کائنات پی بردم و آموختم که خود را برای نداشتن چیزی یا کسی ناراحت نکنم. احتمالن وقتی دیگه نخواستمش می رود فرو توی چشمم.
این بود انشای من.
یه مدت نه خیلی طولانی بعدش بود که من دوروبرم خلوت بود و اون هایی که بودن در دسترس نبودن و تنها آدمی که بود و می خواست و در دسترس بود همون آدمه بود، که من دیگه نمی خواستمش.
چنین بود که من به مرض داشته گی کائنات پی بردم و آموختم که خود را برای نداشتن چیزی یا کسی ناراحت نکنم. احتمالن وقتی دیگه نخواستمش می رود فرو توی چشمم.
این بود انشای من.
شنبه، تیر ۰۶، ۱۳۸۸
يا با لگد يا با مُشت
آدمهای احساساتی را بايد کُشت. آنها به درد لای جرز هم نمی خورند. يا از خوشحالی در ارتفاع صد هزار پايی بال بال می زنند يا از افسردگی خودشان را شش هزار فرسنگ زير سطح زمين دفن می کنند. آدمهای احساساتی در طول سه دههء اول زندگی شان در مجموع سه دقيقه در واقعيت و روی سطح زمين هستند و بقيهء پانزده ميليون و هفتصد و شصت و هفت هزار و نهصد و نود و هفت دقيقهء آنرا در هپروت به سر می برند. آدمهای احساساتی بی هدف ترين، بی مصرف ترين و غير قابل اعتمادترين محصولات آفرينش هستند.
آدمهای احساساتی تنها کسانی هستند که معنی واقعی زندگی را می فهمند. آدمهای احساساتی هزار هزار بار عاشق می شوند و هر بار مطمئنند که اين بار با تمام دفعات قبل فرق می کند. هر روز به مدت يک تا چند ساعت احساس می کنند خوشبخت ترين آدم روی زمين هستند و آگاهی از اينکه بقيهء روز را در افسردگی مطلق به سر می برند باعث می شود تک تک لحظات شيرين زندگی را با نهايت وجود تجربه کنند و از آن لذت ببرند. آنها می توانند در يک لحظه تمام دنيا را فراموش کنند و از پيامدهای هيچ تصميمی نترسند. هيچ روزی در زندگی آدمهای احساساتی مثل روزهای ديگر نيست. هر روز هزار دليل جديد هست برای اميد و عشق به زيستن و هزارو يک درد جديد برای آرزوی مرگ و زجر کشيدن.
آدمهای احساساتی بزرگترين دروغهای تاريخ بشريت را به ثبت رسانده اند. آنها هر قولی که داده اند را هزار بار شکسته اند و هر اشتباهی را صدهزار بار تکرار کرده اند. آنها اصلا هيچ درکی از معنی هرگز و هميشه و ممنوع و درست و غلط ندارند. آدمهای احساساتی زندگی اطرافيانشان را به گند می کشند و تنها کاری که در قبال گناهان فجيعشان انجام می دهند اين است که برای مدت کوتاهی شديدتر و عميقتر افسرده می شوند.
آدمهای احساساتی در هر لحظه از زمان تمام افکارخصوصی و احساسات واقعيشان را به تمامی جهانيان اعلام می کنند. آنها تنها کسانی هستند که «دوستت دارم» را با تمام وجودشان احساس می کنند و برای فرياد زدنش از هيچ کس و هيچ چيز نمی ترسند. آدمهای احساساتی واقعا همانقدر که می گويند سبک هستند، آنها واقعا روی ابرها راه می رند، درست مثل روزهايی که می خواهند بميرند، آنها وزن بدبختی را روی تک تک سلولهای پوستشان لمس می کنند. آدمهای احساساتی هرگز و هيچ وقت و به هيچ دليلی در لحظه دروغ نمی گويند و تمام حرفهای اطرافيانشان را نيز در همان لحظه از صميم قلب می پذيرند.
تکرار می کنم : آدمهای احساساتی را بايد کُشت.
آدمهای احساساتی نهايت زندگانی هستند.
دلتنگستان
آدمهای احساساتی را بايد کُشت. آنها به درد لای جرز هم نمی خورند. يا از خوشحالی در ارتفاع صد هزار پايی بال بال می زنند يا از افسردگی خودشان را شش هزار فرسنگ زير سطح زمين دفن می کنند. آدمهای احساساتی در طول سه دههء اول زندگی شان در مجموع سه دقيقه در واقعيت و روی سطح زمين هستند و بقيهء پانزده ميليون و هفتصد و شصت و هفت هزار و نهصد و نود و هفت دقيقهء آنرا در هپروت به سر می برند. آدمهای احساساتی بی هدف ترين، بی مصرف ترين و غير قابل اعتمادترين محصولات آفرينش هستند.
آدمهای احساساتی تنها کسانی هستند که معنی واقعی زندگی را می فهمند. آدمهای احساساتی هزار هزار بار عاشق می شوند و هر بار مطمئنند که اين بار با تمام دفعات قبل فرق می کند. هر روز به مدت يک تا چند ساعت احساس می کنند خوشبخت ترين آدم روی زمين هستند و آگاهی از اينکه بقيهء روز را در افسردگی مطلق به سر می برند باعث می شود تک تک لحظات شيرين زندگی را با نهايت وجود تجربه کنند و از آن لذت ببرند. آنها می توانند در يک لحظه تمام دنيا را فراموش کنند و از پيامدهای هيچ تصميمی نترسند. هيچ روزی در زندگی آدمهای احساساتی مثل روزهای ديگر نيست. هر روز هزار دليل جديد هست برای اميد و عشق به زيستن و هزارو يک درد جديد برای آرزوی مرگ و زجر کشيدن.
آدمهای احساساتی بزرگترين دروغهای تاريخ بشريت را به ثبت رسانده اند. آنها هر قولی که داده اند را هزار بار شکسته اند و هر اشتباهی را صدهزار بار تکرار کرده اند. آنها اصلا هيچ درکی از معنی هرگز و هميشه و ممنوع و درست و غلط ندارند. آدمهای احساساتی زندگی اطرافيانشان را به گند می کشند و تنها کاری که در قبال گناهان فجيعشان انجام می دهند اين است که برای مدت کوتاهی شديدتر و عميقتر افسرده می شوند.
آدمهای احساساتی در هر لحظه از زمان تمام افکارخصوصی و احساسات واقعيشان را به تمامی جهانيان اعلام می کنند. آنها تنها کسانی هستند که «دوستت دارم» را با تمام وجودشان احساس می کنند و برای فرياد زدنش از هيچ کس و هيچ چيز نمی ترسند. آدمهای احساساتی واقعا همانقدر که می گويند سبک هستند، آنها واقعا روی ابرها راه می رند، درست مثل روزهايی که می خواهند بميرند، آنها وزن بدبختی را روی تک تک سلولهای پوستشان لمس می کنند. آدمهای احساساتی هرگز و هيچ وقت و به هيچ دليلی در لحظه دروغ نمی گويند و تمام حرفهای اطرافيانشان را نيز در همان لحظه از صميم قلب می پذيرند.
تکرار می کنم : آدمهای احساساتی را بايد کُشت.
آدمهای احساساتی نهايت زندگانی هستند.
دلتنگستان
جمعه، تیر ۰۵، ۱۳۸۸
بیانیه‌ی جمعی از وبلاگ‌نویسان در رابطه با انتخابات ریاست جمهوری و وقایع پس از آن
۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد «تشكيل اجتماعات و راه پيمايی‌ها، بدون حمل سلاح، به شرط آنکه مخل به مبانی اسلام نباشد، آزاد است» رعایت کنند.
۲) ما قانون شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.
۳) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آنها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.
پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی
بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی
Statement by a group of Iranian bloggers about the Presidential elections and the subsequent events
1) We, a group of Iranian bloggers, strongly condemn the violent and repressive confrontation of Iranian government against Iranian people's legitimate and peaceful demonstrations and ask government officials to comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran's Constitution which emphasizes "Public gatherings and marches may be freely held, provided arms are not carried and that they are not detrimental to the fundamental principles of Islam."
2) We consider the violations in the presidential elections, and their sad consequences a big blow to the democratic principles of the Islamic Republic regime, and observing the mounting evidence of fraud presented by the candidates and others, we believe that election fraud is obvious and we ask for a new election.
3) Actions such as deporting foreign reporters, arresting local journalists, censorship of the news and misrepresenting the facts, cutting off the SMS network and filtering of the internet cannot silence the voices of Iranian people as no darkness and suffocation can go on forever. We invite the Iranian government to honest and friendly interaction with its people and we hope to witness the narrowing of the huge gap between people and the government.
A part of the large community of Iranian bloggers
July 26, 2009
پنجشنبه، تیر ۰۴، ۱۳۸۸
جمعه، خرداد ۲۹، ۱۳۸۸
دوشنبه، خرداد ۲۵، ۱۳۸۸
باباهه غر می زنه که توئم با این سرفه ت، ویروسش رو به همه مون دادی
بعد تو هی همون جور سرفه کنان زبونتو گاز می گیری که نگی باباجان سرفه ی من از سیگاره از اساس
بعد یه چی سر هم می کنی تو این مایه که سرفه ت اصلن با سرماخوردگی شروع نشده بوده که
بعد فین فین کنان از وسط خونه رد می شی به طرف دست شویی
باباهه می گه دیدی دیدی سرما خورده بودی، با این فین فین ات
بعد دیگه چیزی نمی شه سر هم کرد، نمی شه هم به اش گفت که خنگ، فین فین م از گریه ست خب، نه سرما خوردگی که.
بعد تو هی همون جور سرفه کنان زبونتو گاز می گیری که نگی باباجان سرفه ی من از سیگاره از اساس
بعد یه چی سر هم می کنی تو این مایه که سرفه ت اصلن با سرماخوردگی شروع نشده بوده که
بعد فین فین کنان از وسط خونه رد می شی به طرف دست شویی
باباهه می گه دیدی دیدی سرما خورده بودی، با این فین فین ات
بعد دیگه چیزی نمی شه سر هم کرد، نمی شه هم به اش گفت که خنگ، فین فین م از گریه ست خب، نه سرما خوردگی که.
یکشنبه، خرداد ۲۴، ۱۳۸۸
بعدن برای نوه های مان تعریف می کنیم که "بله، یک روزی که جمعه بود و ما خیلی خوشحال و خرم بودیم و قبلش یک ماه فعالیت انتخاباتی کرده بودیم و سبز به همه جای مان بسته بودیم و ریخته بودیم توی خیابان و تظاهرات مدنی کرده بودیم و فکر می کردیم که ایران به ناگهان سوییس شده و الان انتخابات برگزار می شود و رییس جمهورمان را انتخاب می کنیم، خیلی شیک توی روز روشن، تلفن های مان را قطع کردند، رای های مان را وارونه کردند به اسم خودشان و با خوشحالی و خندانی توی صدا و سیمای شان اعلام کردند، رییس جمهور منتخب مان و همه کس اش را و کلن هر کسی که خوششان نیامد را بازداشت کردند، شهرمان و آدم هایمان را به آتش و خون و گلوله کشیدند و ما بهت زده به تمام این ها نگاه می کردیم و آن روز بود که ما فهمیدیم کودتا که می گویند یعنی چی و چگونه می شود آن را در روز روشن با اعتماد به نفس کامل کرد."
بعدن هم نه، همین امشب حسرت روزهایی را می خوریم که وقتی می خوابیدیم، می دانستیم صبح اش چه اتفاقی قرار است بیفتد.
بعدن هم نه، همین امشب حسرت روزهایی را می خوریم که وقتی می خوابیدیم، می دانستیم صبح اش چه اتفاقی قرار است بیفتد.
شنبه، خرداد ۲۳، ۱۳۸۸
It's a big fat f**ing lie
دیدی یه اتفاق بد که می افته، شبش می ترسی بخوابی، می ترسی که بخوابی و وقتی بیدار می شی واقعیت عین رعدوبرق هجوم بیاره به ذهنت
تمام دیشب نیمه بیدار بودم. می ترسیدم بخوابم و صبح که بیدار می شم ببینم اتفاقی که افتاد افتاده.
تمام دیشب نیمه بیدار بودم. می ترسیدم بخوابم و صبح که بیدار می شم ببینم اتفاقی که افتاد افتاده.
چهارشنبه، خرداد ۲۰، ۱۳۸۸
من و یلداهه دو تایی تک و تنها، سیگار کشان و فرندز بینان، می شینیم وسط اتاق خالی یلدا، بعد هی یاد روزهای خوش مون می کنیم که همه مون تو همین نیم وجب جا جمع بودیم و صدای خنده مون قطع نمی شد
عین این دهقان های آواره ای که بعد از جنگ جهانی دوم چمباتمه زدن روی نیم سوخته های باقی مونده ی دهکده و به خاطرات خوش جشن خرمن پارسال فکر می کنن.
عین این دهقان های آواره ای که بعد از جنگ جهانی دوم چمباتمه زدن روی نیم سوخته های باقی مونده ی دهکده و به خاطرات خوش جشن خرمن پارسال فکر می کنن.
سه‌شنبه، خرداد ۱۹، ۱۳۸۸
دوشنبه، خرداد ۱۸، ۱۳۸۸
شنبه، خرداد ۱۶، ۱۳۸۸
جمعه، خرداد ۱۵، ۱۳۸۸
یه چیزایی واسه ت همیشه خط قرمزه، خط قرمز می مونه. یه چیزایی هست که ازش نمی تونی بگذری. که باهاشون شوخی نباید کرد. حتا واسه یه آدم آسون گیر بی تعصب قورباغه ای مثل من، یه جاهایی هست که فیبی وار واسه خودت پرینسیپل داری و اقلن سعی ت رو همیشه کردی که بهشون پایبند باشی و واسه همین حساسی روشون. یه صفت هایی، اسم هایی، حالت هایی هست که معتقدی سزاوارشون هستی و حاضر نیستی بگذری از شناخته نشدن به شون. یه جاهایی هست که کسی نباید پاشو بذاره، اگه گذاشت تموم می شه، تا هر بی نهایتی هم که عزیز باشه.
یه آدمی هست که قبلن گفته بود که می ریزه عین ماسه از لای انگشت های کسی که بخواد تو مشت بگیردش.
یه آدمی هست که امشب ریخت.
دونه دونه.
یه آدمی هست که قبلن گفته بود که می ریزه عین ماسه از لای انگشت های کسی که بخواد تو مشت بگیردش.
یه آدمی هست که امشب ریخت.
دونه دونه.
چهارشنبه، خرداد ۱۳، ۱۳۸۸
The One Where Eli Speaks French
سر پیری برید زبان جدید یاد بگیرید باباجان، از لول ا ب ترجیحن
گذشته از این که هی زبونتون به هم گره می خوره سر گفتن یه ایگغگ ساده و هی حس بچه دبستانی ها بهتون دست می ده با این کتاب های عکس دار رنگی و الفبای جدید و هیچی نفهمیده گی و هی با انگلیسی قاطی می کنید و شیون می کنید که بابا اون قلاسیون نیست ریلیشن ئه، اون انفیقمیه نیست اینفرمیر ئه، بعد هی سر می کوبید به دیوار که این منگل ها چرا می نویسن مینتننت بعد می خونن متنا، از همه اینا گذشته،
خواهر فسقلی فرانسه خوان تون که داره جلسه های غیبت از کلاس رو واستون جبران می کنه جمله رو می خونه که son marie travaille sur son ordinateur، بعد می گه فهمیدی؟ بعد شما می گید آره یعنی شوهرش داره با کامپیوتر پسرشون کار می کنه :ی
بعد نیم ساعت هی دو تایی ضمن این که خواهرتون تاکید می کنه تو آخرشم هیچی نمی شی ریسه می رید روی زمین و فان دارد زیاد.
گذشته از این که هی زبونتون به هم گره می خوره سر گفتن یه ایگغگ ساده و هی حس بچه دبستانی ها بهتون دست می ده با این کتاب های عکس دار رنگی و الفبای جدید و هیچی نفهمیده گی و هی با انگلیسی قاطی می کنید و شیون می کنید که بابا اون قلاسیون نیست ریلیشن ئه، اون انفیقمیه نیست اینفرمیر ئه، بعد هی سر می کوبید به دیوار که این منگل ها چرا می نویسن مینتننت بعد می خونن متنا، از همه اینا گذشته،
خواهر فسقلی فرانسه خوان تون که داره جلسه های غیبت از کلاس رو واستون جبران می کنه جمله رو می خونه که son marie travaille sur son ordinateur، بعد می گه فهمیدی؟ بعد شما می گید آره یعنی شوهرش داره با کامپیوتر پسرشون کار می کنه :ی
بعد نیم ساعت هی دو تایی ضمن این که خواهرتون تاکید می کنه تو آخرشم هیچی نمی شی ریسه می رید روی زمین و فان دارد زیاد.
سه‌شنبه، خرداد ۰۵، ۱۳۸۸
شنبه، خرداد ۰۲، ۱۳۸۸
چهارشنبه، اردیبهشت ۳۰، ۱۳۸۸
این که تا حالا در مورد انتخابات چیزی ننوشتم، جدا از درگیری های شخصی و ذهن مغشوش، یه علتش این بوده که فکر می کنم توی فضای مجازی اتفاقی قرار نیست بیفته. با نوشتن و گفتن و بحث کردن من و شما فرق خاصی ایجاد نمی شه. رای های تعیین کننده مال یه قشری ئن که احتمالن اینترنت واسشون تعریف نشده و شاید روزنامه و کتاب حتا، که دغدغه های خیلی ساده تری از من و شما دارن، که خیلی راحت تر از این حرف ها می شه رای شون رو به دست آورد و مسئولیت اش هم با خود کاندیدای مربوطه ست. این که این پست رو دارم می نویسم صرفن اعلام وضعیت و ابراز نظره، بدون هیچ تمایلی به بحث و تغییر نظر کسی و غیره.
من رای می دم چون این قدر این چند ساله سر انتخاباتی به این مساله فکر کردم که دیگه واسم بدیهیه. که انتخابی به اسم رای ندادن واسم وجود نداره. رای می دم چون چه بخوام چه نخوام دارم تو این کشور و این سیستم حکومتی زندگی می کنم که زیر پاش محکم تر از این حرف هاست و امیدی به تغییر ناگهانی ش ندارم، که اساسن اعتقادی هم به تغییر ناگهانی ندارم، و تغییر از مردم اتفاق می افته و مردم کشور من همینن، و تا فضایی وجود نداشته باشه برای گفتن و نوشتن و فرهنگ سازی در ابعاد گسترده، تغییری نخواهند کرد. من رای می دم تا شاید بتونم اون فضا رو بسازم. که شاید اگه اون فضا ایجاد شد، بیست سال بعد مردمی باشن که تغییر رو بخوان و بتونن آروم آروم انجامش بدن. من رای می دم چون واقع بین ام، چون به کم، کمی که از هیچ بیشتره قانع ام، چون اگه یه کتاب تو یه دولت بتونه مجوز بگیره که تو قبلی نمی تونسته، واسه من کافیه در برابر رای دادنم. چون رای دادن کار شاق هولناک انرژی بری نیست که در قبالش انتظارات فضایی داشته باشم از کاندیدام. چون ساده ترین حق شهروندی مه که می خوام ازش استفاده کنم.
اما حتا اگر همه ی این دلایل رو نداشتم این بار رای می دادم چون نمی خوام چهار سال دیگه این وضع رو تحمل کنم. چهار سالی که به یقین بدتر خواهد بود چون رئیس جمهور کذایی دیگه دغدغه ی دور آینده رو هم نداره. نمی خوام چهار سال دیگه فرهنگ و هنر و منابع و اقتصاد و آزادی های انسانی کشورم به فاک بره و مردمش تحت تاثیر این همه خفقان خموده بشن و دیگه چیزی به اسم اعتراض براشون تعریف نشده باشه. من رای می دم چون تو شرایط موجود به نظرم هر گزینه ای از رئیس جمهور فعلی بهتره.
من به موسوی رای می دم چون انتخاب بهتری ندارم. منکر هیچ کدوم از نقاط ضعفش که البته برای ما دهه شصتی ها در حد شنیده ها و خونده ها مونده نیستم، اما انتخاب بهتری ندارم. چون نقاط قوتی توش می بینم که برام ارزشه. چون شعار رادیکال رو مفت مفت خرج نکردن اش و ادعای کردن کاری که نخواهد کردنش برام مفهوم صداقت نسبی رو به همراه داره. چون مردم رو خر فرض نمی کنه. قاطعیت و بی تعارف بودنش توی چیزهایی که بهشون اعتقاد داره، مستقل از این که آگاهه که شاید برای یه عده دلسرد کننده ست و رای هایی رو ازش خواهد گرفت؛ برام مثبته چون می بینم این آدم تصویر واقعی از خودش ارائه می ده، از کسی که هست و از توانایی هاش. چون فکر می کنم اصلاح طلب نیست، که ادعایی هم نکرده در بودنش، اما معتقدم می تونه درصد خوبی از اهداف اصلاح طلبان رو با چالش کمتری تامین کنه. چون حمایت آدمی مثل خاتمی که تو سیاست این کشور هنوز یه دونه مونده و برای من محترم و صادقه پشت سرشه. چون تو کشور مردسالار و فضای سیاست مزخرف زن-ناپدید ما، زن فهمیده و روشن و باسوادی مثل رهنورد کنارشه. من به موسوی رای می دم چون نقاط قوت و ضعفش رو می ذارم بغل هم و بغل بقیه کاندیداها و گزینه ی معقولی می بینم اش.
دوشنبه، اردیبهشت ۲۸، ۱۳۸۸
آدم است دیگر، بعضی وقت ها خودش را تحسین می کند
نیش باز غیرمنتظره ی گارفیلدوار امروزم و این همه سرخوشی و وا.ژن خجستگی و دل به نشاطی مفرط که نه تنها بدون دلیله بلکم کاملن متضاد دلایل موجوده، کلن یادم می ندازه که هنوز از میزان کله خری لازم برای survive کردن برخوردارم.
با تشکر از خانواده ی محترم رجبی.
سه‌شنبه، اردیبهشت ۲۲، ۱۳۸۸
دوشنبه، اردیبهشت ۲۱، ۱۳۸۸
جمعه، اردیبهشت ۱۸، ۱۳۸۸
چهارشنبه، اردیبهشت ۱۶، ۱۳۸۸
می دانی شاید اصلن هیچ چیز تقصیر تو نبود. تمام آن لحظه هایی که من نشسته بودم آن جا و تو سرد و بی تفاوت، و انگار عین آنی هال نصفم از بدنم بیرون آمده بود و نگاهم می کرد و می گفت تو دیگه چه احمقی هستی، این جا چی کار می کنی با آون گوشواره های احمقانه ت و من هی هر لحظه بیشتر و بیشتر وا می دادم جلوش و به انگشت هام روی بازوت نگاه می کردم و تو هنوز خیره بودی به ال سی دی و صدای جلینگ جیلینگ گوشواره های نقره ایم که می آمد حس می کردم که واقعن چه احمقی هستم و این جا چه کار می کنم اصلن با گوشواره های احمقانه م.
شاید اصلن هیچ چیز تقصیر تو نبود و و من آن قدر احساس احمق بودن نمی کردم، بدون آن گوشواره های بلند نقره ای.
شاید اصلن هیچ چیز تقصیر تو نبود و و من آن قدر احساس احمق بودن نمی کردم، بدون آن گوشواره های بلند نقره ای.
یکشنبه، اردیبهشت ۱۳، ۱۳۸۸
روز گه به روزی می گن که تو کم خوابیدی و هشت صبح کلاس قواعد فقه! داری و نگرانی و عصبانی ای و ده جور دغدغه و نگرانی و مشکل داری و می شینی عین روانی ها دو تا فیلم شکنجه می بینی که دم به دیقه صحنه هاش بیاد تو مغزت و اعصابت بهم بریزه و صندلی کلاس ناراحته روش نمی تونی خوب بخوابی (:ی) و یه تبخال شروع می کنه به سبز شدن روی لبت و با یه مورد ریدمان به احوال توسط دوست پسر محترم و دو مورد مزاحمت در حد دنبالت راه افتادن و وقتی اعتراض می کنی ج.ن.ده خطاب شدن مواجه شی.
بسه دیگه خب.
بسه دیگه خب.
شنبه، اردیبهشت ۱۲، ۱۳۸۸
از این نوشته های هویت دار خوشم اومده، هویت دار یعنی با نام و نشون و حقیقی و به دور از هر گونه تشبیه و سمبلیسم و تو لفافه پیچوندن و رمانتیک کردن و این چیزا.
نوشته های پر از اسم های حقیقی و زمینی، بدون ِ اینکه هزار جور صفت و قر و اطوار به آدمهای نوشته ها بدیم، البته در اینجا منظورم از نوشته ها صرفا" نوشته های وبلاگی ِ
چیزایی مثل همین وبلاگ خصوصی هامون که مثلا اگه کسی چیزی بهمون بگه می آییم اینجا می نویسیم : عبدالله امروز بهم گفت خر !! نمی ریم هزار جور بپیچونیمش و آخرش هم یه چیز کلی بنویسیم تو این مایه ها که فرشته بالدار زندگی ام ابروار به من غرید !!
منبع محفوظ
نوشته های پر از اسم های حقیقی و زمینی، بدون ِ اینکه هزار جور صفت و قر و اطوار به آدمهای نوشته ها بدیم، البته در اینجا منظورم از نوشته ها صرفا" نوشته های وبلاگی ِ
چیزایی مثل همین وبلاگ خصوصی هامون که مثلا اگه کسی چیزی بهمون بگه می آییم اینجا می نویسیم : عبدالله امروز بهم گفت خر !! نمی ریم هزار جور بپیچونیمش و آخرش هم یه چیز کلی بنویسیم تو این مایه ها که فرشته بالدار زندگی ام ابروار به من غرید !!
منبع محفوظ
جمعه، اردیبهشت ۱۱، ۱۳۸۸
کلن عاشق عملکرد بخش خواب تولید کنی مغزم هستم همیشه و در همه حال
به ویژه وقتی که شب قبل خواب خانوم سارا کانر رو در یه کلیپ زیارت می کنم و کلی در باب دراز بوده گی دماغ شون اظهار نظر؛ و می خوابم و خواب یه کافه پاریسی-طوری رو می بینم که پشت شیشه ش، روی یه نیمکت دراز و یه میز بلند 4 نفر با دماغ های درااااااااز در ابعاد مختلف در حال خوردن قهوه و خوندن روزنامه نشستن که اسمشون گروه دماغ درازهاست و یه جور گروه هنری تئاتری چیزی هستن.
و البته هیچ نمی فهمم مغزم این کانسپت رو از کجا آورده، که یکی از دوستام می خواد با یه مجری ارز (این دقیقن واژه ای بود که توی خوابم یارو باهاش وصف شد و کارش این بود که توی بورس قیمت سهام رو اعلام کنه، حالا به مجری ارز! چه ربطی داره من نمی دونم!) در عوض 73 میلیون تومن که 16 میلیونش رو الان بده و باقی ش رو بعدن؛ ازدواج کنه!
به ویژه وقتی که شب قبل خواب خانوم سارا کانر رو در یه کلیپ زیارت می کنم و کلی در باب دراز بوده گی دماغ شون اظهار نظر؛ و می خوابم و خواب یه کافه پاریسی-طوری رو می بینم که پشت شیشه ش، روی یه نیمکت دراز و یه میز بلند 4 نفر با دماغ های درااااااااز در ابعاد مختلف در حال خوردن قهوه و خوندن روزنامه نشستن که اسمشون گروه دماغ درازهاست و یه جور گروه هنری تئاتری چیزی هستن.
و البته هیچ نمی فهمم مغزم این کانسپت رو از کجا آورده، که یکی از دوستام می خواد با یه مجری ارز (این دقیقن واژه ای بود که توی خوابم یارو باهاش وصف شد و کارش این بود که توی بورس قیمت سهام رو اعلام کنه، حالا به مجری ارز! چه ربطی داره من نمی دونم!) در عوض 73 میلیون تومن که 16 میلیونش رو الان بده و باقی ش رو بعدن؛ ازدواج کنه!
چهارشنبه، اردیبهشت ۰۲، ۱۳۸۸
... شاو می‌گوید: «آمریکایی سفید، فرد سیاه را در حد واکسی نگه‌می‌دارد، و از این امر نتیجه می‌گیرد که سیاه فقط به درد واکس زدن می‌خورد.» این دور و تسلسل را در تمام موقعیت‌های مشابه می‌توان یافت: وقتی فردی با گروهی یا گروهی از افراد در وضع کهتری نگه‌داشته‌شود؛ واقعیت این است که این فرد یا گروه کهتر است، اما درباره‌ی دامنه‌ی کلمه‌ی «بودن» باید به تفاهم رسید؛ سوءنیت مبتنی بر این است که به آن ارزشی ذاتی داده‌شود، در حالی که واقعن دارای معنای دینامیک هگلی است: بودن، یعنی شده بودن، یعنی ساخته‌شده بودن به گونه‌ای که شخص آشکار می‌شود. آری، زن‌ها در مجموع، امروزه پایین‌تر از مردان هستند، یعنی موقعیت آنان کمترین امکانات را در اختیارشان قرار می‌دهد: مساله این است که باید دانست آیا این وضع باید ادامه یابد؟
جنس دوم، سیمون دوبووار- ترجمه قاسم صنعوی، انتشارات توس
سه‌شنبه، اردیبهشت ۰۱، ۱۳۸۸
SP
سرشو از روی میز بلند می کنه، با اون چشم های مینیاتوری سیاه خوشگلش، بعد می گه: خب آخه یه چیز خزی هم هست و اینه که من دلم تنگ شده.
درون گرای گارددار آدم گریز "یکی رو دوست داری عذاب وجدان می گیری" ای؟ آخـــــــــی! :ی :*
درون گرای گارددار آدم گریز "یکی رو دوست داری عذاب وجدان می گیری" ای؟ آخـــــــــی! :ی :*
I guess I wanna say thank you
آدم های زیادی نیستن که من اون قدر قوی بدونم شون که بتونم با خیال راحت جلوشون خودمو ول کنم و بشکنم و از هم بپاچی کنم
تو یکی از اون آدم هایی.
همیشه بودی.
تو یکی از اون آدم هایی.
همیشه بودی.
شنبه، فروردین ۲۹، ۱۳۸۸
هوم. بذار عوض تبریک‌های کلیشه‌ای؛ یه چیزی به‌ات بگم که ندونی‌ش.
اون ای‌میل عصبانیه یادته که زده‌بودی به سه‌تایی‌مون، همون موقعی که قاطی کرده‌بودی و مثل همیشه‌ت که قاطی می‌کنی - اینو الان فهمیده‌م بعد یک سال و نیم- یه سری کارهای خشونت‌آمیز می‌کنی که بعدن پشیمون می‌شی و آدم اون لحظه کلن نباید چیزی ازت به دل بگیره، می‌گفتم، قاطی کرده‌بودی و سه‌تایی‌مون رو ایمیلن جر داده‌بودی و اینا، سر ماجرای لو ........و اینا به پیرمرد من وسط گیجی اینکه اینجا کجاست و چه‌خبره و کی‌به‌کیه و اینا چی می‌گن؛ هی اون جاهایی رو که توش توضیح داده‌بودی که از این چیزات فقط ماها خبر داشتیم که دوستای نزدیکتیم، می‌خوندم و ذوق و تعجب می‌کردم که هــــــی، الان یعنی که من دوستشم.
گفته‌بودم بهت؛ تو واسه من مث یه چیز گرون‌قیمت خوشگل براق شکستنی می‌مونی. باید با احتیاط بهت نزدیک شد؛ نباید زیاد بهت دست زد، نمی‌شه خیلی دوروبرت پلکید، باید آروم و آسه آسه یه جوری که آرامش و خط و خطوطت به هم نخوره نشست بغلت و تحسین ات کرد.
دوست دارمت دختره.
تولدت مبارک
اون ای‌میل عصبانیه یادته که زده‌بودی به سه‌تایی‌مون، همون موقعی که قاطی کرده‌بودی و مثل همیشه‌ت که قاطی می‌کنی - اینو الان فهمیده‌م بعد یک سال و نیم- یه سری کارهای خشونت‌آمیز می‌کنی که بعدن پشیمون می‌شی و آدم اون لحظه کلن نباید چیزی ازت به دل بگیره، می‌گفتم، قاطی کرده‌بودی و سه‌تایی‌مون رو ایمیلن جر داده‌بودی و اینا، سر ماجرای لو ........و اینا به پیرمرد من وسط گیجی اینکه اینجا کجاست و چه‌خبره و کی‌به‌کیه و اینا چی می‌گن؛ هی اون جاهایی رو که توش توضیح داده‌بودی که از این چیزات فقط ماها خبر داشتیم که دوستای نزدیکتیم، می‌خوندم و ذوق و تعجب می‌کردم که هــــــی، الان یعنی که من دوستشم.
گفته‌بودم بهت؛ تو واسه من مث یه چیز گرون‌قیمت خوشگل براق شکستنی می‌مونی. باید با احتیاط بهت نزدیک شد؛ نباید زیاد بهت دست زد، نمی‌شه خیلی دوروبرت پلکید، باید آروم و آسه آسه یه جوری که آرامش و خط و خطوطت به هم نخوره نشست بغلت و تحسین ات کرد.
دوست دارمت دختره.
تولدت مبارک
جمعه، فروردین ۲۸، ۱۳۸۸
انسان وقتی خسته و مریض و منهدمه و عین خر سرفه می کنه صرفن باید بعدازظهرش رو تو یه جمعی بگذرونه که هر کاری می کنه اعم از سرفه و عطسه و فین و خواب یه نفر قربون صدقش می ره و یلداهه توش چهاردست و پا شیرینی ناپلئونی بخوره و بعد عین گربه با زبون ماشالله پرکفایتش سرتاپاشو تمیز کنه و حاج آقا هی عین پسرعمه زا زل بزنه به آدم و تو تن و بدن نیم دنبال رگه های اهوازی و غیراهوازی ش بگرده و نیم به پای منبر رفتن حاج آقا که می خنده عملن خوردنی بشه و مهندس به بازی ای که می خوایم با ورق بکنیم بگه صداقت و عدالت که البته منظورش شجاعت و حقیقت باشه که با بطری انجام می شه لامصب و از همه شاهکارتر مینای شهر خاموش (این اسم آدمه الان به جون خودم) وقتی سرکارگذارانه بهش می گن حاج آقا (که قیافش واضحن حدود 35 ساله س) ورودی 43 پلی تکنیکه، نات اونلی باور کنه، نات اونلی بپرسه مگه پلی تکنیک سال 43 بود؟!، بات آلسو تو ذهنش 43 رو منهای هیجده بکنه که سن حاج آقا رو دربیاره و موفق شه تو خنگی خال بالا بیاره رو دست من!
انسان وقتی خسته و مریض و منهدمه باید سعی کنه که هی یادش نیاد که جای نازلی و فیل الان این جا یه عــــــــالمه تا خالیه.
بله الان به این پست دقت کردم و دیدم شدم عین این وبلاگایی که میان می نویسن من و نونوش و مموش و خپلی و گومبولی با هم دیگه می ریم حموم! :ی
انسان وقتی خسته و مریض و منهدمه باید سعی کنه که هی یادش نیاد که جای نازلی و فیل الان این جا یه عــــــــالمه تا خالیه.
بله الان به این پست دقت کردم و دیدم شدم عین این وبلاگایی که میان می نویسن من و نونوش و مموش و خپلی و گومبولی با هم دیگه می ریم حموم! :ی
دلم یه فیلم نفس گیر می خواد
یه فیلمی که مثل اتوبوسی به نام هوس آخرش هی به چشم های خالی ویوین لی نگاه کنم و هورهور اشک بریزم
یا مثل عشق در بعدازظهر تهش هی زل بزنم به مانیتور و ندونم چی کار کنم الان
یا مثل سینما پارادیزو سه نصفه شب هی بخوام یقه یکی رو بگیرم بگم اتته پتتته بس که زبون قاصره اصن!
یا بیلیاردباز که بیست بار بزنم عقب اون تیکه رو نگاه کنم که چوب بیلیارد دستشه و داره کنار میز حرکت می کنه و سرشو می گیره بالا می گه آخه چطور می تونم ببازم؟!
خسته شدم بس که همش سریال، گیرم که خوب و همش فیلم خوب غیرشاهکار با نهایتن دو سه تا صحنه به یادموندنی
دلم فیلم شاهکار نفس گیر می خواد که بعدش فقط بتونم سیگار بکشم و اتته پتتته کنم!
(نگارنده هیچ هیچ هیچ هم منظورش این نبوده که ژانر فیلم های مورد علاقه ش را به شما شناسانده و ننه من غریبانه احساسات فرهنگ دوستانه تان را به گونه ای تحریک کند که فیلم خوب به اش پیشنهاد لازم نیست، خودش را بیاورید :ی)
یه فیلمی که مثل اتوبوسی به نام هوس آخرش هی به چشم های خالی ویوین لی نگاه کنم و هورهور اشک بریزم
یا مثل عشق در بعدازظهر تهش هی زل بزنم به مانیتور و ندونم چی کار کنم الان
یا مثل سینما پارادیزو سه نصفه شب هی بخوام یقه یکی رو بگیرم بگم اتته پتتته بس که زبون قاصره اصن!
یا بیلیاردباز که بیست بار بزنم عقب اون تیکه رو نگاه کنم که چوب بیلیارد دستشه و داره کنار میز حرکت می کنه و سرشو می گیره بالا می گه آخه چطور می تونم ببازم؟!
خسته شدم بس که همش سریال، گیرم که خوب و همش فیلم خوب غیرشاهکار با نهایتن دو سه تا صحنه به یادموندنی
دلم فیلم شاهکار نفس گیر می خواد که بعدش فقط بتونم سیگار بکشم و اتته پتتته کنم!
(نگارنده هیچ هیچ هیچ هم منظورش این نبوده که ژانر فیلم های مورد علاقه ش را به شما شناسانده و ننه من غریبانه احساسات فرهنگ دوستانه تان را به گونه ای تحریک کند که فیلم خوب به اش پیشنهاد لازم نیست، خودش را بیاورید :ی)
چهارشنبه، فروردین ۱۹، ۱۳۸۸
دوشنبه، فروردین ۱۷، ۱۳۸۸
آرایش زیاد برای من اساسن مال روزهایی ست که خوب نیستی. روزهایی که خنده ت ترک خورده ست. روزهایی که التهاب و غم و آماده به گریه- گی چشم هات را زیر مداد و ریمل قایم می کنی (برای سایه زدن بدحالی کفایت نمی کند. احتمالن باید بمیرم تا سایه-لازم بشوم) روزهایی که لب ِ متمایل به ورچینی ات را با رژلب های براق دکور می کنی که نتوانی وربچینی ش. روزهایی که دلت نمی خواهد کسی صورتت را ببیند، که می خواهی یک صورتک رنگ وارنگ تحویل شان بدهی که برایشان بخندد که خودت بتوانی با خیال راحت آن زیر بداخلاقی کنی و غصه بخوری. روزهایی که لج می کنی انگار با دنیا، که اصلن حالا که اذیتم کردی من هم خودم را زیر این همه رنگ و روغن قایم می کنم که دل ات تنگ بشود برایم.
یکشنبه، فروردین ۱۶، ۱۳۸۸
آقا لازانیا بپزید و جای نمک توش جوش شیرین بریزید اشتباهی و بعد هی آبلیمو بریزید که شیرینی‌ش بره و بعد هی شیرینی‌ش که نرفت بیشتر جوش شیرین بریزید و هی این جوش شیرین‌ها و آبلیموها با هم کف میکنن و هی شما تعجب می‌کنین که وا یعنی چرا و مایه‌لازانیاتون مث سیمان می‌شه و مزه پشگل می‌گیره و بوی رنگ مو می‌ده و شما بازم تعجب میکنید و بعد تازه می‌فهمید چه تری زدید و خیلی فانه!
شنبه، فروردین ۱۵، ۱۳۸۸
در واقع چیزی که الان می خوام بهتون بگم اینه که به قطع و یقین این خانوم یه روز - به زودی- از شدت خبیث بوده گی دار فانی را وداع خواهد گفت! :ی
جمعه، فروردین ۱۴، ۱۳۸۸
در باب سینمای قدیم و سینمای امروز و آدم های قدیم و آدم های امروز
پیچیده ی معلق نامعلوم، هپی اند عصر ماست.
تا کی باشه که وضع حمل کنیم زیرش.
تا کی باشه که وضع حمل کنیم زیرش.
چهارشنبه، فروردین ۱۲، ۱۳۸۸
یکی از خنده دارترین و ترن آف ترین چیزهایی که تو آدم ها می بینم بعضی وقت ها، اینه که فرق ساده ی بین عاشق شدن و از یکی خوشت اومدن رو نمی فهمن
طرف خیلی ساده از یکی خوشش می آد یا برعکس، به زبان خارجه می شه همون کراش داشته گی، در می آد که آاااااااه من عاشق فلانی شدم یا فلانی عاشقم شده. جمع کن بابا بساطتو.
پ.ن: یعنی خب شاید همه ی اینا معنیش این باشه که من دارم قیاس به نفس می کنم که خودم اینجوری ئم که تا با طرف رابطه - به مفهوم دونفره ی حس-دارش- نداشته باشم اصن قضیه از استیج خوشم اومدن به مراحل بعدی نمی تونه برسه. ولی از اون ورم به نظرم آخه فرق وقتی که تو سر جمع مثلن چاردفه یارو رو دیدی و اصن هیچی ازش نمی دونی که بخوای عاشقش بشی با وقتی که متریال عاشق شده گی رو داری یعنی حداقل یه ایمج درست درمون از یارو دستته، اون قدر واضحه که کسی که فرق این دو تا رو نفهمه به نظرم دچار عدم بلوغ حسی عاطفی می آد.
دوشنبه، فروردین ۱۰، ۱۳۸۸
یکی از سرگرمی‌های اینجانب به عنوان یه انسان بی‌کار خیال‌پرداز زبون‌دراز، دیالوگ‌های ذهنیه. اعم از مواقعی که از دست یکی، دوستی دوست‌پسری مادری پدری چیزی عصبانی‌ام و نمی‌تونم باهاش حرف بزنم و بهش بگم که چه موجود بی‌خودیه و چرا نمی‌فهمه که داره غلط زیادی می‌کنه و لطف کنه همون جوری که من به قضیه نگاه میکنم نگاه کنه و بفهمه چی‌کار باید بکنه و همه‌چی گل و بلبل شه، تا مواقعی که یه صحنه‌ی فیلمی کتابی زندگی واقعی ای چیزی رو واسه خودم بازسازی میکنم و شاخ و برگ می‌دم و حالت‌های جایگزین مختلف ممکن رو سناریو سازی میکنم، تا مواقعی که حتا یه همچین سوژه‌ای هم ندارم و در نتیجه یه اتفاق نیفتاده خلق میکنم و عین گربه‌ای که با موش بازی می‌کنه باهاش ور می‌رم و جورهای مختلف ذهنن می‌اندازونمش.
یکی از این مواقع هم وقتیه که توی تعطیلات خونه‌ی دخترخاله جان‌ام و دو تا فیلم دیدم و ساعت چار صبحه و تصمیم می‌گیرم که دیگه بسه و برم دستشویی و لالا، بعد می‌رم دستشویی و در حال پاک کردن آرایش و گلاب به روتون و ور رفتن با پوست و مو و غیره به این نتیجه می‌رسم که مثلن من الان چل‌وپنج سالمه و مثلن یه شوهر گوگولی دارم و یه دختر سیزده چارده ساله (دیر ازدواج کردم دیگه طبعن)
بعد دخترم اومده در مورد مشکلات دوستانه‌ی تین‌ایجریش باهام حرف می‌زنه تو این مایه‌ها که زری جون به مهین جون گفته - این جا یادم می‌آد که اون موقع دیگه عمرن کسی اسمش زری و مهین نیست و دیتیل‌ها مهمن و باید بهشون دقت کرد در نتیجه چه می‌دونم زی زی جون به دخترم گفته می‌می جون چاقه و دخترم از دهنش پریده اینو به فی فی جون که دوست اون دختر چاقه‌ست -البته این که دختره در حقیقت چند کیلوئه و اصن آیا چاق محسوب می‌شه یا نه و تاثیر بادی ایمج و سوپرمدل‌های چهل و پنج کیلویی بر ذهن و مغز دختران نوجوان هم مساله مهمیه که من بهش فکر کردم ولی از حوصله شما خارجه- گفته و الان نمی‌دونه چی‌کار کنه که دوستی‌هاشون خراب نشه
من از اون جا که یه خانم وکیل چل‌وپنج ساله‌م و عمرن یادم نمی‌آد سیزده چارده سالگیم در این موقعیت‌ها چی کار می‌کردم که جواب داده و زنده موندم تا به حال، یه راه حل تخمی تخیلی بالغانه صادقانه بهش ارائه دادم و اون راه مزبور رو اجرا کرده و همه چی ریده‌مان شده و دخترم گریه‌کنون از مدرسه اومده خونه و من عذاب وجدان دارم که این جوری گند زدم و با شوهرم این مساله رو در میون می‌ذارم و شوهرم سوپرمن‌گونه- و بلکم عمومردک‌گونه چون یه مرد چل پنجاه ساله ی نرمال اصولن نباید چیزی از این مسائل حالیش بشه- وارد عمل می‌شه و یه راه حل خفن فضایی ارائه می‌ده و همه‌چی گل و بلبل می‌شه -متوجهید که دیگه اون قدر حال ندارم که به راه حل‌ها فکر کنم، چون خداییش جذاب هم نیستن-
بعد دخترم خوش و خرم می‌ره بخوابه و من و شوهرم خوشحال نشستیم جلوی تلویزیون شراب و چس فیل - به شما چه دوست دارم خب- می‌خوریم و حرف می‌زنیم و صمیمیت می‌کنیم و یه هو شوهرم به‌ام می‌گه که باید باهام صادق باشه و یه چیز مهمی رو به‌ام بگه و اون اینه که از زندگی‌مون خیلی وقته راضی نیست و با کس دیگه‌ای رابطه داره و این وضعیت برای هیچ کس منصفانه نیست و می‌خواد که از هم جدا شیم، بعد من فریک اوت میکنم و می‌رم می‌گیرم می‌خوابم و باهاش هم حرف نمی‌زنم
بعد بیست چهار ساعت بعدش از اون جا که نیومده بگه شوخی کردم نتیجه می‌گیرم که جدی گفته و می‌رم باهاش حرف می‌زنم و بهش می‌گم که هیچ‌وقت به‌ام نگفته که از زندگی مون راضی نیست و می‌خواد چیزی رو عوض کنیم و درست کنیم و اون می‌گه که بعضی چیزها باید خودشون درست باشن و اگه نباشن، درست کردن شون هم فایده ای نداره و مثل آرایش کردن یه دختر زشته و من می‌گم که این حرف بچگونه‌ایه و اون می‌گه یادم نیست که خودم نصف زندگی‌مو با همین منطق زندگی کردم و یه عالمه چیز رو با همین منطق ول کردم و من بهش می‌گم که یادمه ولی این منطق مال بیست و چند سالگی و حداکثر سی و چند سالگی و یه آدم تنهای بدون وابستگی‌ئه نه مال این سن و سال و این موقعیت، نه مال وقتی که بچه داری و اون به خاطر بچه‌مونم که شده باید یه حرفی می‌زده، شاید می‌تونستیم روی مشکلمون کار کنیم و حلش کنیم و زندگی‌مون رو ادامه بدیم و حالا شاید پرفکت نه، ولی خوب باشیم و اون می‌گه این درست همون چیزیه که در موردش داره حرف می‌زنه، که من اون دختری که باهاش ازدواج کرده بوده نیستم و اون دختر اصلن حرف سن و سال و موقعیت رو نمی‌زد و معتقد بود آدم نباید بذاره این چیزا واسش تصمیم بگیرن و به کم‌تر از پرفکت رضایت نمی‌داد و رابطه‌های به نظر همه عالی رو به خاطر این که راضی‌ش نمی‌کردن این قدر شجاعت داشت که به هم بزنه و از هیچ شروع کنه و حرف ادامه دادن یه زندگی معمولی خوب به خاطر بچه واسش فحش خوارمادر بود، بعد من می‌گم که معلومه که من اون دختر نیستم، معلومه که عوض شدم و باید هم می‌شدم و یه آدم نرمال از بیست سالگی تا چل سالگی‌ش عوض می‌شه و اگه اون هنوز مثل بیست سالگی‌ش فکر می‌کنه یه مرگیش هست و توی دنیای واقعی زندگی نمی‌کنه و مغزش رشد نکرده، که این حرفا مال جوونیه نه مال وقتی که چل‌وپنج سالته و خونواده و مسئولیت داری، که نمی‌تونی مثل تین‌ایجرا فکر و زندگی کنی وقتی خودت یه دونه تین‌ایجر تو خونه ت داری به عنوان بچه - متوجهید که من به عنوان انسانی که پدرومادرش علی رغم ادعای فلک گاینده مسئولیت چندانی در قبالش از خودشون نشون ندادن به شدت درگیر مبحث مسئولیت هولناک بچه‌دار شدن هستم و در اعماق درونم یه دونه از این مادرهای فداکار خوابیده که حاضره با ظرف‌ویی و رختشویی بچه شو بزرگ کنه و به ثمر برسونه چون به دنیا آورده تش و در قبالش مسئولیت داره -
در این فاصله دیگه با خود وررفتنامم تموم شده و مسواک هم نمی‌تونم بزنم چون مسواکم طبقه پایینه و طبعن ماتحت رفتن آوردنش موجود نیست -فوقش اینه که تو چل و پنج ساله گیم دندون مصنوعی هم دارم دیگه، شبا قبل خواب هم درش می‌آرم می‌ذارم تو یه ماگ چینی گنده چون منظره ی دندون مصنوعی از توی لیوان شیشه ای اصلن قشنگ نیست و صب به صب یاد شوهرم می‌ندازه که با یه پیرزن داره زندگی می‌کنه - بعد دیالوگ رو می‌زنم روی پاز و می‌رم که یه سیگار هم بکشم آخرشبی، سیگاره رو که روشن میکنم می‌زنم روی پلی و بعد این جا دیگه قبل این که شوهر خیالی م چیزی بگه یه هو زبون درونی خودم فعال می‌شه و به‌ام می‌گه که خاک بر سرم که چه آدم محافظه کار پیرذهن فسیل داغونی هستم و این حرفهای حال به هم زن چیه که می‌زنم و توی بیست سالگی عین زن‌های پنجاه ساله دلیل و منطق می‌آرم واسه ماله کشیدن اشتباهام، که این همه ادعای ساختارشکنی و کارپه دیمی و ایده آلیستی و زندگی غنیمت شماری م همه جای همه رو جر داده بعد ته ذهنم هنوز این قدر محافظه کار بدبخته
بعد آخرین پک رو که دارم به سیگار می‌زنم با یه عالمه احساس بدبختی و هیپوکریت بوده گی، یه هو یادم می‌آد که آروم بگیر بابا، امر مشتبه شده به ات، من نبودم که اینا رو داشتم می‌گفتم؛ اون شخصیت خیالی چل و پنج ساله م بوده اصن، که اون رو هم باید با توجه به شرایط و موقعیت خودش قضاوت کرد و اصن ای بابا دیالوگه زیادی پیچیده شد، ولش کن تا سردرد نگرفتم. می‌رم که یه دونه دیگه پریزن بریک ببینم و اگه خدا بخواد بخوابم دیگه لابد. آخرین چیزی که توی ذهنم پاپ آپ می‌شه اینه که اون مرتیکه باید به‌ام می‌گفته که از سک.س لایف مون راضی نیست و اصن غلط کرده راضی نیست و چه توقعی داره، توی چل و پنج سالگی و بعد این همه سال قرار نیست که عین پورن استارها واسش عمل کنم و عوض مقایسه کردن‌ام با دخترای بیست ساله یه نگاه کنه ببینه تو زن‌های دوست و فامیل من خیلی هم خوبم و مثلن فک کرده خودش چه تحفه ایه با اون موهاش که داره می‌ریزه و شیکم هم آورده تازه. بی لیاقت خاک بر سر.
شب عالی به خیر :ی
یکی از این مواقع هم وقتیه که توی تعطیلات خونه‌ی دخترخاله جان‌ام و دو تا فیلم دیدم و ساعت چار صبحه و تصمیم می‌گیرم که دیگه بسه و برم دستشویی و لالا، بعد می‌رم دستشویی و در حال پاک کردن آرایش و گلاب به روتون و ور رفتن با پوست و مو و غیره به این نتیجه می‌رسم که مثلن من الان چل‌وپنج سالمه و مثلن یه شوهر گوگولی دارم و یه دختر سیزده چارده ساله (دیر ازدواج کردم دیگه طبعن)
بعد دخترم اومده در مورد مشکلات دوستانه‌ی تین‌ایجریش باهام حرف می‌زنه تو این مایه‌ها که زری جون به مهین جون گفته - این جا یادم می‌آد که اون موقع دیگه عمرن کسی اسمش زری و مهین نیست و دیتیل‌ها مهمن و باید بهشون دقت کرد در نتیجه چه می‌دونم زی زی جون به دخترم گفته می‌می جون چاقه و دخترم از دهنش پریده اینو به فی فی جون که دوست اون دختر چاقه‌ست -البته این که دختره در حقیقت چند کیلوئه و اصن آیا چاق محسوب می‌شه یا نه و تاثیر بادی ایمج و سوپرمدل‌های چهل و پنج کیلویی بر ذهن و مغز دختران نوجوان هم مساله مهمیه که من بهش فکر کردم ولی از حوصله شما خارجه- گفته و الان نمی‌دونه چی‌کار کنه که دوستی‌هاشون خراب نشه
من از اون جا که یه خانم وکیل چل‌وپنج ساله‌م و عمرن یادم نمی‌آد سیزده چارده سالگیم در این موقعیت‌ها چی کار می‌کردم که جواب داده و زنده موندم تا به حال، یه راه حل تخمی تخیلی بالغانه صادقانه بهش ارائه دادم و اون راه مزبور رو اجرا کرده و همه چی ریده‌مان شده و دخترم گریه‌کنون از مدرسه اومده خونه و من عذاب وجدان دارم که این جوری گند زدم و با شوهرم این مساله رو در میون می‌ذارم و شوهرم سوپرمن‌گونه- و بلکم عمومردک‌گونه چون یه مرد چل پنجاه ساله ی نرمال اصولن نباید چیزی از این مسائل حالیش بشه- وارد عمل می‌شه و یه راه حل خفن فضایی ارائه می‌ده و همه‌چی گل و بلبل می‌شه -متوجهید که دیگه اون قدر حال ندارم که به راه حل‌ها فکر کنم، چون خداییش جذاب هم نیستن-
بعد دخترم خوش و خرم می‌ره بخوابه و من و شوهرم خوشحال نشستیم جلوی تلویزیون شراب و چس فیل - به شما چه دوست دارم خب- می‌خوریم و حرف می‌زنیم و صمیمیت می‌کنیم و یه هو شوهرم به‌ام می‌گه که باید باهام صادق باشه و یه چیز مهمی رو به‌ام بگه و اون اینه که از زندگی‌مون خیلی وقته راضی نیست و با کس دیگه‌ای رابطه داره و این وضعیت برای هیچ کس منصفانه نیست و می‌خواد که از هم جدا شیم، بعد من فریک اوت میکنم و می‌رم می‌گیرم می‌خوابم و باهاش هم حرف نمی‌زنم
بعد بیست چهار ساعت بعدش از اون جا که نیومده بگه شوخی کردم نتیجه می‌گیرم که جدی گفته و می‌رم باهاش حرف می‌زنم و بهش می‌گم که هیچ‌وقت به‌ام نگفته که از زندگی مون راضی نیست و می‌خواد چیزی رو عوض کنیم و درست کنیم و اون می‌گه که بعضی چیزها باید خودشون درست باشن و اگه نباشن، درست کردن شون هم فایده ای نداره و مثل آرایش کردن یه دختر زشته و من می‌گم که این حرف بچگونه‌ایه و اون می‌گه یادم نیست که خودم نصف زندگی‌مو با همین منطق زندگی کردم و یه عالمه چیز رو با همین منطق ول کردم و من بهش می‌گم که یادمه ولی این منطق مال بیست و چند سالگی و حداکثر سی و چند سالگی و یه آدم تنهای بدون وابستگی‌ئه نه مال این سن و سال و این موقعیت، نه مال وقتی که بچه داری و اون به خاطر بچه‌مونم که شده باید یه حرفی می‌زده، شاید می‌تونستیم روی مشکلمون کار کنیم و حلش کنیم و زندگی‌مون رو ادامه بدیم و حالا شاید پرفکت نه، ولی خوب باشیم و اون می‌گه این درست همون چیزیه که در موردش داره حرف می‌زنه، که من اون دختری که باهاش ازدواج کرده بوده نیستم و اون دختر اصلن حرف سن و سال و موقعیت رو نمی‌زد و معتقد بود آدم نباید بذاره این چیزا واسش تصمیم بگیرن و به کم‌تر از پرفکت رضایت نمی‌داد و رابطه‌های به نظر همه عالی رو به خاطر این که راضی‌ش نمی‌کردن این قدر شجاعت داشت که به هم بزنه و از هیچ شروع کنه و حرف ادامه دادن یه زندگی معمولی خوب به خاطر بچه واسش فحش خوارمادر بود، بعد من می‌گم که معلومه که من اون دختر نیستم، معلومه که عوض شدم و باید هم می‌شدم و یه آدم نرمال از بیست سالگی تا چل سالگی‌ش عوض می‌شه و اگه اون هنوز مثل بیست سالگی‌ش فکر می‌کنه یه مرگیش هست و توی دنیای واقعی زندگی نمی‌کنه و مغزش رشد نکرده، که این حرفا مال جوونیه نه مال وقتی که چل‌وپنج سالته و خونواده و مسئولیت داری، که نمی‌تونی مثل تین‌ایجرا فکر و زندگی کنی وقتی خودت یه دونه تین‌ایجر تو خونه ت داری به عنوان بچه - متوجهید که من به عنوان انسانی که پدرومادرش علی رغم ادعای فلک گاینده مسئولیت چندانی در قبالش از خودشون نشون ندادن به شدت درگیر مبحث مسئولیت هولناک بچه‌دار شدن هستم و در اعماق درونم یه دونه از این مادرهای فداکار خوابیده که حاضره با ظرف‌ویی و رختشویی بچه شو بزرگ کنه و به ثمر برسونه چون به دنیا آورده تش و در قبالش مسئولیت داره -
در این فاصله دیگه با خود وررفتنامم تموم شده و مسواک هم نمی‌تونم بزنم چون مسواکم طبقه پایینه و طبعن ماتحت رفتن آوردنش موجود نیست -فوقش اینه که تو چل و پنج ساله گیم دندون مصنوعی هم دارم دیگه، شبا قبل خواب هم درش می‌آرم می‌ذارم تو یه ماگ چینی گنده چون منظره ی دندون مصنوعی از توی لیوان شیشه ای اصلن قشنگ نیست و صب به صب یاد شوهرم می‌ندازه که با یه پیرزن داره زندگی می‌کنه - بعد دیالوگ رو می‌زنم روی پاز و می‌رم که یه سیگار هم بکشم آخرشبی، سیگاره رو که روشن میکنم می‌زنم روی پلی و بعد این جا دیگه قبل این که شوهر خیالی م چیزی بگه یه هو زبون درونی خودم فعال می‌شه و به‌ام می‌گه که خاک بر سرم که چه آدم محافظه کار پیرذهن فسیل داغونی هستم و این حرفهای حال به هم زن چیه که می‌زنم و توی بیست سالگی عین زن‌های پنجاه ساله دلیل و منطق می‌آرم واسه ماله کشیدن اشتباهام، که این همه ادعای ساختارشکنی و کارپه دیمی و ایده آلیستی و زندگی غنیمت شماری م همه جای همه رو جر داده بعد ته ذهنم هنوز این قدر محافظه کار بدبخته
بعد آخرین پک رو که دارم به سیگار می‌زنم با یه عالمه احساس بدبختی و هیپوکریت بوده گی، یه هو یادم می‌آد که آروم بگیر بابا، امر مشتبه شده به ات، من نبودم که اینا رو داشتم می‌گفتم؛ اون شخصیت خیالی چل و پنج ساله م بوده اصن، که اون رو هم باید با توجه به شرایط و موقعیت خودش قضاوت کرد و اصن ای بابا دیالوگه زیادی پیچیده شد، ولش کن تا سردرد نگرفتم. می‌رم که یه دونه دیگه پریزن بریک ببینم و اگه خدا بخواد بخوابم دیگه لابد. آخرین چیزی که توی ذهنم پاپ آپ می‌شه اینه که اون مرتیکه باید به‌ام می‌گفته که از سک.س لایف مون راضی نیست و اصن غلط کرده راضی نیست و چه توقعی داره، توی چل و پنج سالگی و بعد این همه سال قرار نیست که عین پورن استارها واسش عمل کنم و عوض مقایسه کردن‌ام با دخترای بیست ساله یه نگاه کنه ببینه تو زن‌های دوست و فامیل من خیلی هم خوبم و مثلن فک کرده خودش چه تحفه ایه با اون موهاش که داره می‌ریزه و شیکم هم آورده تازه. بی لیاقت خاک بر سر.
شب عالی به خیر :ی
شنبه، فروردین ۰۸، ۱۳۸۸
دختره 24-5 سالشه نهایتن. دختر فامیل دور و طبعن کاملن بی ربط از این دست که سالی یک بار می بینی شون و مامانه دم در یادآوری می کنه که هدا نامزد کرده و یادت باشه تبریک بگی.
نشسته بغل دستم به سلام و احوال پرسی و "خب چی کارا می کنی..."، هنوز جمله ی از پیش حفظ کرده م در مورد مشغولیت به درس و دانشگاه تموم نشده که می پره تو حرفم و با ذوق می گه از من بپرسین چی کار می کنم! یه کم بروبر نگاش می کنم می گم که خب چی کارا می کنی؟ با نیش چهار متر باز و ذوق و مرگ و غش و ضعف در می آد تو صورتم که شوهـــــــــــرداری! هاهاهاهاها (خنده های دلبرانه دیگه طبعن)
حالا هی بگین صله ی رحم.. لااله الی الله.
نشسته بغل دستم به سلام و احوال پرسی و "خب چی کارا می کنی..."، هنوز جمله ی از پیش حفظ کرده م در مورد مشغولیت به درس و دانشگاه تموم نشده که می پره تو حرفم و با ذوق می گه از من بپرسین چی کار می کنم! یه کم بروبر نگاش می کنم می گم که خب چی کارا می کنی؟ با نیش چهار متر باز و ذوق و مرگ و غش و ضعف در می آد تو صورتم که شوهـــــــــــرداری! هاهاهاهاها (خنده های دلبرانه دیگه طبعن)
حالا هی بگین صله ی رحم.. لااله الی الله.
چهارشنبه، فروردین ۰۵، ۱۳۸۸
پنجشنبه، اسفند ۲۹، ۱۳۸۷
چهارشنبه، اسفند ۲۸، ۱۳۸۷
دوشنبه، اسفند ۲۶، ۱۳۸۷
من نمی دونم این قدر فهمیدنش سخته که من دوست ندارم با فرچه و دستمال و جارو بیفتم به جون اتاقم و دوست ندارم سه تا تیکه وسیله مو یه جوری بچینم که جای خالی م بیشتر باشه - مگه چند نفرم اون تو که جای بیشتر بخوام- و برام مهم نیست که روی کتاب هامو گرد گرفته، دوست ندارم همه شونو هی فرت و فرت از جاهای آرومشون بکشم بیرون و بیفتم به تمیز کردن شون، و به خدا نمی دونم کوررنگم یا چی ولی اصلن نمی فهمم فرق فرش و پرده ی شسته با نشسته چیه و در نتیجه اقدام کردن در این راستام برام کار اضافیه! بعد من نمی دونم چرا کسی نمی خواد به رسمیت بشناسه که من از عید و سال نویی و خونه تکونی و خرید و شمال رفتن و دید و بازدیدش عملن متهوع می شم بس که یه کلیشه ی خیلی گنده ی خوشحال نکننده ست و تنها معنیش برای من دو هفته پاز شدن زندگی و تحمیل برنامه های خانوادگی ئه و از همه مهم تر نمی دونم بعدن اگه دری به تخته خورد و اتفاقن احیانن من بچه دار شدم قراره همه ی این ها رو به زور بکنم توی بچه م یا این غرغرهامو یادم می مونه؟!
امضا یک عدد الیز خشمگین عید دوست ندارنده
امضا یک عدد الیز خشمگین عید دوست ندارنده
جمعه، اسفند ۲۳، ۱۳۸۷
پنجشنبه، اسفند ۲۲، ۱۳۸۷
اون روز که داشتم واسه دوست قدیمی توضیح می دادم که چرا و چه جوری دارم این قدر قورباغه وار واسه خودم گذران حیات می کنم
بعد توی چشمای گردشده ی سمپادی فنی مغز کامپیوتری ِتا ده سال بعد برنامه ریزی کرده ش ترس رو می دیدم که خب آخرش چی؟ خب ده سال، پونزده سال بعد قراره چی بشه اگه از الان بهش فکر نکنی و زور نزنی بهش برسی
بعد من با اون خوش بینی مشهور مرگ-محورم مبنی بر این که شاید فردا مردم و اصلن به نصف این آینده هه هم نرسیدم جوابشو می دادم طبعن
همون موقع
داشتم فک می کردم شاید هم این همه توجیه و سرخوشی و شیرازی بازی ماها واسه سرپوش گذاشتن رو گشادی و عدم جاه طلبی مون باشه
که نمی خوایم به جاهای گنده گنده برسیم، با اون تعریفی که بقیه از جاهای گنده گنده دارن
شاید چون اون جاها واسه مون گنده محسوب نمی شه، شایدم چون حتا ممکنه دلمون بخواد ولی به سادگی ماتحت مورد نیازش رو نداریم
ولی بعدش ییهو خورد تو سرم که ده هه، اولن که حالا من که بچه م، ولی بقیه این قورباغه ها همه شون تو معیارهای خودمون و خودشون آدم های قابل توجهی هستن تو جاهای قابل توجه
بعدم که حتا اکثرشون با معیارهای خارجی هم آدم حسابی محسوب می شن که (بالاخره من باید مشخص کنم شمالی ام با این همه "که" گفتن دیگه)
بعد خلاصه به این نتیجه رسیدم که قورباغه گی به جهت رستگاری دنیوی و اخروی انسان مفید می باشد.
این جوریا.
طبیعی ئه که من انتظار ندارم این پست رو کسی بفهمه :ی
و به جون مادرم به زودی این کامنت دونی رو می بندم، چشم!
بعد توی چشمای گردشده ی سمپادی فنی مغز کامپیوتری ِتا ده سال بعد برنامه ریزی کرده ش ترس رو می دیدم که خب آخرش چی؟ خب ده سال، پونزده سال بعد قراره چی بشه اگه از الان بهش فکر نکنی و زور نزنی بهش برسی
بعد من با اون خوش بینی مشهور مرگ-محورم مبنی بر این که شاید فردا مردم و اصلن به نصف این آینده هه هم نرسیدم جوابشو می دادم طبعن
همون موقع
داشتم فک می کردم شاید هم این همه توجیه و سرخوشی و شیرازی بازی ماها واسه سرپوش گذاشتن رو گشادی و عدم جاه طلبی مون باشه
که نمی خوایم به جاهای گنده گنده برسیم، با اون تعریفی که بقیه از جاهای گنده گنده دارن
شاید چون اون جاها واسه مون گنده محسوب نمی شه، شایدم چون حتا ممکنه دلمون بخواد ولی به سادگی ماتحت مورد نیازش رو نداریم
ولی بعدش ییهو خورد تو سرم که ده هه، اولن که حالا من که بچه م، ولی بقیه این قورباغه ها همه شون تو معیارهای خودمون و خودشون آدم های قابل توجهی هستن تو جاهای قابل توجه
بعدم که حتا اکثرشون با معیارهای خارجی هم آدم حسابی محسوب می شن که (بالاخره من باید مشخص کنم شمالی ام با این همه "که" گفتن دیگه)
بعد خلاصه به این نتیجه رسیدم که قورباغه گی به جهت رستگاری دنیوی و اخروی انسان مفید می باشد.
این جوریا.
طبیعی ئه که من انتظار ندارم این پست رو کسی بفهمه :ی
و به جون مادرم به زودی این کامنت دونی رو می بندم، چشم!
اولن که هر چی من این جا می گم الزامن ارجاع نداره به یک یا چند آدم زنده ی حقیقی حاضر
دومن که اگرم داشته باشه الزامن مصادیق اش وبلاگی و اینترنتی نیستن به جون مادرم!
کلن من اگه بخوام به کسی تیکه بندازم اون قدر واضح هست که اصن شکی پیش نیاد که منظور چیه و کیه
همینا خلاصه، به جهت پیش گیری از نسبت دادن های بی جا!
دومن که اگرم داشته باشه الزامن مصادیق اش وبلاگی و اینترنتی نیستن به جون مادرم!
کلن من اگه بخوام به کسی تیکه بندازم اون قدر واضح هست که اصن شکی پیش نیاد که منظور چیه و کیه
همینا خلاصه، به جهت پیش گیری از نسبت دادن های بی جا!
چهارشنبه، اسفند ۲۱، ۱۳۸۷
من آدم پیچیده ای نیستم و آدم های ناپیچیده را دوست دارم هم.
از این آدم های ساده ی ظاهرن معمولی که باید دقیق نگاه شان کنی تا بفهمی خاص اند و رنگارنگ و اصلن خاص بودن شان به همین ساده ی خوب معمولی بودن شان است.
من آدم های پیچیده ی گنده ی شو آف که لابیرنت های ذهن شان را روی صورت شان نقاشی کرده اند را دوست ندارم.
بله.
از این آدم های ساده ی ظاهرن معمولی که باید دقیق نگاه شان کنی تا بفهمی خاص اند و رنگارنگ و اصلن خاص بودن شان به همین ساده ی خوب معمولی بودن شان است.
من آدم های پیچیده ی گنده ی شو آف که لابیرنت های ذهن شان را روی صورت شان نقاشی کرده اند را دوست ندارم.
بله.
سه‌شنبه، اسفند ۱۳، ۱۳۸۷
تجسم تی‌آی آقا!
(ساعت دیواری هفت ضربه می‌زند. سکوت. ساعت دیواری سه ضربه می‌زند. سکوت. ساعت دیواری دیگر ضربه‌ئی نمی‌زند.)
آقای اسمیت: (هم‌چنان سرگرم روزنامه‌اش) اِ، نوشته بابی واتسن مرده.
خانم اسمیت: خدای من، بی‌چاره، کِی مرده؟
آقای اسمیت: چرا قیافه ی متعجب‌ها رو می‌گیری؟ خودت می‌دونستی که، دوسال‌ئه مرده. یادت‌ئه یه سال و نیم پیش رفتیم مراسم تدفین‌ش؟
خانم اسمیت: معلوم‌ئه که یادم‌ئه. من فوری یادم اومد، اما نمی‌فهمم خودت چرا وقتی این موضوع رو تو روزنامه دیدی، اینقدر تعجب کردی.
آقای اسمیت: این که تو روزنامه نبود. الان درست سه سالی می‌شه حرف فوت‌ش‌ئه. من از راه تداعی یادش افتادم!
خانم اسمیت: حیف! چه‌قدر خوب مونده‌بود.
آقای اسمیت: اون خوش‌گل‌ترین جسد بریتانیا بود. سن‌ش رو نشون نمی‌داد. بی‌چاره بابی، چهار سال بود مرده‌بود هنوز گرم بود. یه جسد واقعا زنده. چه‌قدر هم شاد بود!
خانم اسمیت: حیف، زن بی‌چاره.
آقای اسمیت: منظورت مرد بی‌چاره است.
خانم اسمیت: نه، تو فکر زنش بودم. اون هم مثل خودش اسمش بابی بود، بابی واتسن. چون اسمشون یکی بود، با هم که می‌دیدی‌شون نمی‌شد از هم تشخیص‌شون بدی. بعد از مرگ مرده واقعا معلوم شد کدوم این‌یکی‌ئه کدوم اون‌یکی. با وجود این، هنوز بعضی‌ها زنه رو با متوفا عوضی می‌گیرند و بهش تسلیت می‌گند. تو می‌شناسی‌ش؟
آقای اسمیت: یه دفعه بر حسب اتفاق تو مراسم تدفین بابی دیدم‌ش.
خانم اسمیت: من تا حالا ندیدم‌ش. خوش‌گل‌ئه؟
آقای اسمیت: اجزای صورت‌ش متناسب‌ئه. با این‌حال، نمی‌شه گفت خوش‌گل‌ئه. زیادی بلند و زیادی چاق‌ئه. اجزای صورت‌ش متناسب نیست. با این‌حال، می‌شه گفت خیلی خوش‌گل‌ئه. یه‌کم زیادی کوتاه و زیادی لاغرئه. معلم آوازئه.
{ساعت دیواری پنج ضربه می‌زند. زمانی طولانی.}
خانم اسمیت: حالا اون دو تا کی قرارئه ازدواج کنند؟
آقای اسمیت: حداکثر بهار آینده.
خانم اسمیت: عروسی‌شون حتما باید رفت.
آقای اسمیت: باید براشون هدیه‌ی عروسی ببریم. چی ببریم؟
خانم اسمیت: چرا یکی از هفت سینی‌ئی که موقع عروسی خودمون بهمون هدیه دادند و به هیچ دردمون نخورد بهشون هدیه ندیم؟
{سکوتی کوتاه. ساعت دیواری دو ضربه می‌زند.}
خانم اسمیت: واقعا حیف‌ئه زن به این جوونی بیوه شده.
آقای اسمیت: حالا خوبه بچه‌دار نشده‌بودند.
خانم اسمیت: فقط همین رو کم داشتند! بچه! زن بی‌چاره با بچه چی‌کار می‌تونست بکنه!
آقای اسمیت: هنوز خیلی جوون‌ئه. قشنگ می‌تونه دوباره ازدواج کنه. چه‌قدر لباس عزا بهش می‌آد!
خانم اسمیت: اون‌وقت کی از بچه‌ها مراقبت می‌کنه؟ می‌دونی که یه پسر و یه دختر دارند. اسمشون چی‌ئه؟
آقای اسمیت: بابی و بابی، مثل والدین‌شون. عموی بابی واتسن، بابی واتسن پیر، پول‌دارئه، پسره رو هم دوست داره. قشنگ می‌تونه تربیت بابی رو به عهده بگیره.
خانم اسمیت: طبیعی‌ئه. عمه‌ی بابی واتسن هم، بابی واتسن پیر، قشنگ می‌تونه تربیت بابی واتسن، دختر بابی واتسن رو به عهده بگیره. این‌طوری بابی، مادر بابی واتسن، می‌تونه دوباره ازدواج کنه. کسی رو هم در نظر داره؟
آقای اسمیت: بله، یکی از پسرعمه‌های بابی واتسن رو.
خانم اسمیت: کی؟ بابی واتسن؟
آقای اسمیت: کدوم بابی واتسن رو می‌گی؟
خانم اسمیت: بابی واتسن رو می‌گم، پسر بابی واتسن پیر، اون یکی عموی بابی واتسن متوفا دیگه.
آقای اسمیت: نه، اون بابی واتسن نیست، یکی دیگه است، بابی واتسن، پسر بابی واتسن پیر، عمه‌ی بابی واتسن متوفا.
خانم اسمیت: منظورت بابی واتسن بازاریاب‌ئه؟
آقای اسمیت: همه‌ی بابی واتسن‌ها بازاریاب‌اند.
خانم اسمیت: چه شغل سختی! گرچه عوضش آدم معاملات خوبی می‌کنه.
آقای اسمیت: بله، وقتی رقابتی نباشه البته.
خانم اسمیت: کِی‌ها رقابت نیست؟
آقای اسمیت: سه‌شنبه و پنجشنبه و سه‌شنبه.
خانم اسمیت: اِ! سه روز در هفته؟ پس بابی واتسن تو این مدت چی‌کار می‌کنه؟
آقای اسمیت: استراحت می‌کنه، می‌خوابه.
خانم اسمیت: ولی چرا تو این سه روز که رقابتی نیست کار نمی‌کنه؟
آقای اسمیت: من که همه چی‌رو نمی‌دونم. من‌که نمی‌تونم به همه‌ی سوال‌های احمقانه‌ي تو جواب بدم!
(آوازه‌خوان طاس، اوژن یونسکو، نشر تجربه)
آقای اسمیت: (هم‌چنان سرگرم روزنامه‌اش) اِ، نوشته بابی واتسن مرده.
خانم اسمیت: خدای من، بی‌چاره، کِی مرده؟
آقای اسمیت: چرا قیافه ی متعجب‌ها رو می‌گیری؟ خودت می‌دونستی که، دوسال‌ئه مرده. یادت‌ئه یه سال و نیم پیش رفتیم مراسم تدفین‌ش؟
خانم اسمیت: معلوم‌ئه که یادم‌ئه. من فوری یادم اومد، اما نمی‌فهمم خودت چرا وقتی این موضوع رو تو روزنامه دیدی، اینقدر تعجب کردی.
آقای اسمیت: این که تو روزنامه نبود. الان درست سه سالی می‌شه حرف فوت‌ش‌ئه. من از راه تداعی یادش افتادم!
خانم اسمیت: حیف! چه‌قدر خوب مونده‌بود.
آقای اسمیت: اون خوش‌گل‌ترین جسد بریتانیا بود. سن‌ش رو نشون نمی‌داد. بی‌چاره بابی، چهار سال بود مرده‌بود هنوز گرم بود. یه جسد واقعا زنده. چه‌قدر هم شاد بود!
خانم اسمیت: حیف، زن بی‌چاره.
آقای اسمیت: منظورت مرد بی‌چاره است.
خانم اسمیت: نه، تو فکر زنش بودم. اون هم مثل خودش اسمش بابی بود، بابی واتسن. چون اسمشون یکی بود، با هم که می‌دیدی‌شون نمی‌شد از هم تشخیص‌شون بدی. بعد از مرگ مرده واقعا معلوم شد کدوم این‌یکی‌ئه کدوم اون‌یکی. با وجود این، هنوز بعضی‌ها زنه رو با متوفا عوضی می‌گیرند و بهش تسلیت می‌گند. تو می‌شناسی‌ش؟
آقای اسمیت: یه دفعه بر حسب اتفاق تو مراسم تدفین بابی دیدم‌ش.
خانم اسمیت: من تا حالا ندیدم‌ش. خوش‌گل‌ئه؟
آقای اسمیت: اجزای صورت‌ش متناسب‌ئه. با این‌حال، نمی‌شه گفت خوش‌گل‌ئه. زیادی بلند و زیادی چاق‌ئه. اجزای صورت‌ش متناسب نیست. با این‌حال، می‌شه گفت خیلی خوش‌گل‌ئه. یه‌کم زیادی کوتاه و زیادی لاغرئه. معلم آوازئه.
{ساعت دیواری پنج ضربه می‌زند. زمانی طولانی.}
خانم اسمیت: حالا اون دو تا کی قرارئه ازدواج کنند؟
آقای اسمیت: حداکثر بهار آینده.
خانم اسمیت: عروسی‌شون حتما باید رفت.
آقای اسمیت: باید براشون هدیه‌ی عروسی ببریم. چی ببریم؟
خانم اسمیت: چرا یکی از هفت سینی‌ئی که موقع عروسی خودمون بهمون هدیه دادند و به هیچ دردمون نخورد بهشون هدیه ندیم؟
{سکوتی کوتاه. ساعت دیواری دو ضربه می‌زند.}
خانم اسمیت: واقعا حیف‌ئه زن به این جوونی بیوه شده.
آقای اسمیت: حالا خوبه بچه‌دار نشده‌بودند.
خانم اسمیت: فقط همین رو کم داشتند! بچه! زن بی‌چاره با بچه چی‌کار می‌تونست بکنه!
آقای اسمیت: هنوز خیلی جوون‌ئه. قشنگ می‌تونه دوباره ازدواج کنه. چه‌قدر لباس عزا بهش می‌آد!
خانم اسمیت: اون‌وقت کی از بچه‌ها مراقبت می‌کنه؟ می‌دونی که یه پسر و یه دختر دارند. اسمشون چی‌ئه؟
آقای اسمیت: بابی و بابی، مثل والدین‌شون. عموی بابی واتسن، بابی واتسن پیر، پول‌دارئه، پسره رو هم دوست داره. قشنگ می‌تونه تربیت بابی رو به عهده بگیره.
خانم اسمیت: طبیعی‌ئه. عمه‌ی بابی واتسن هم، بابی واتسن پیر، قشنگ می‌تونه تربیت بابی واتسن، دختر بابی واتسن رو به عهده بگیره. این‌طوری بابی، مادر بابی واتسن، می‌تونه دوباره ازدواج کنه. کسی رو هم در نظر داره؟
آقای اسمیت: بله، یکی از پسرعمه‌های بابی واتسن رو.
خانم اسمیت: کی؟ بابی واتسن؟
آقای اسمیت: کدوم بابی واتسن رو می‌گی؟
خانم اسمیت: بابی واتسن رو می‌گم، پسر بابی واتسن پیر، اون یکی عموی بابی واتسن متوفا دیگه.
آقای اسمیت: نه، اون بابی واتسن نیست، یکی دیگه است، بابی واتسن، پسر بابی واتسن پیر، عمه‌ی بابی واتسن متوفا.
خانم اسمیت: منظورت بابی واتسن بازاریاب‌ئه؟
آقای اسمیت: همه‌ی بابی واتسن‌ها بازاریاب‌اند.
خانم اسمیت: چه شغل سختی! گرچه عوضش آدم معاملات خوبی می‌کنه.
آقای اسمیت: بله، وقتی رقابتی نباشه البته.
خانم اسمیت: کِی‌ها رقابت نیست؟
آقای اسمیت: سه‌شنبه و پنجشنبه و سه‌شنبه.
خانم اسمیت: اِ! سه روز در هفته؟ پس بابی واتسن تو این مدت چی‌کار می‌کنه؟
آقای اسمیت: استراحت می‌کنه، می‌خوابه.
خانم اسمیت: ولی چرا تو این سه روز که رقابتی نیست کار نمی‌کنه؟
آقای اسمیت: من که همه چی‌رو نمی‌دونم. من‌که نمی‌تونم به همه‌ی سوال‌های احمقانه‌ي تو جواب بدم!
(آوازه‌خوان طاس، اوژن یونسکو، نشر تجربه)
کلن یک مفهومی که شما خانوم های محترم باید تو ذهن تون جا بیفته اینه که د سعی کنید ناراحتی، پربود، بدحالی، ناز و نوازش طلبی، فوران امیال جن.سی و خلاصه هر گونه مساله‌ای که سبب نیاز به جنس مخالف از نوع پارتنر و حتا غیرپارتنر می‌شه با فوتبال و نود و امثالهم همزمان نشه! چون در این موارد شما کلن می‌تونید برید بمیرید! :ی
شنبه، اسفند ۱۰، ۱۳۸۷
پنجشنبه، اسفند ۰۸، ۱۳۸۷
وبلاگ به مثابه قوطی شامپو - سلام خانم وینسلت-
کلن وبلاگ نوشتن اگر بخوای به مخاطب نگاه کنی به نظرم کار بیهوده ای هست و اساسن هر چیز دیگه ای نوشتن و گفتن به هدف رسوندن منظورت به یه عده دیگه. فرض بگیر شعر معنی کردن رو مثلن. این قدر حرص می خورم که می شینن می بافن به هم که شاعر این جا منظورش از خط و خال و عارض، پروپاچه ی معشوقش نبوده و مثلن چی چیزک فلان کسک رو می گفته، این جا منظورش از فلان، بهمانه؛ د جاکش تو از کجا می دونی آخه! شاعر بدبخت نشسته خودش رو جر داده یه چی گفته بعد شما می شینین دری و وری از توش استخراج می کنین. یا اصن همین ترجمه. منکر این نیستم که ترجمه در زندگی بشر امر مهمی است و بلاه بلاه الخ، ولی تو بشین سعی کن دو خط ترجمه کنی یه حرف حسابی رو، اگه وجدان و شرف و شعور داشته باشی تا نشیمن گاهت جر می خوری که چه قـــــــدر سخته که حقیقتن همونی که طرف می خواسته بگه رو بتونی بفهمونی و آخرش هم معمولن نمی شه.
حالا خلاصتن این رو تعمیم بده به وبلاگ؛ یکی نشسته در یه حالتی که نمی دونی چیه از رو یه چیزی که نمی دونی چیه یه چی نوشته بدبخت، بعد یکی های دیگه می شینن در حالت های متفاوت و با چیزهای متفاوت می خوننش و خب بدیهیه که نمی تونن منظور یارو رو دقیقن اون جوری که بوده درک کنن، یه چی می فهمن و می رن خب.
همینه که اساسن من معتقدم نوشتن به هدف فهمیده شدن کار بیهوده ای ست و معمولن بی نتیجه و کلن نوشتن از فعالیت هایی هست که صرفن باید واسه برون پاچی و تسکین خودت انجام بشه و کلن سعی کن نگاه نکنی که کی می خونه و کی چی گرفته و چی می گه که سرگیجه و اتلاف وقته صرفن. حالا اون وسط واسه دو سه تا آدم حسابی یا دو سه تا آدم آشنا که احتمال می دی حدسیات شون یا شناخت شون اون قدر قویه که ممکنه بتونن بفهمن تو اون موقع تو چه مختصات معنوی بودی و چی رو چرا نوشتی استثنا قائل شو. بقیه رو بفرست به کفش مبارک و با دل راحت گل واژه بگو. کی به کیه.
نوشتن اصیله. شخصیه. انفرادی ئه. مثل آواز خوندن ته زیر دوش حموم. اگه بقیه شنیدن یا گذاشتی بشنون باشه، ولی هیچ وقت راه شون نمی دی تو حموم که خوندن تو تصحیح کنن که.
این جوریا.
سلام سارای کتاب ها :ی
حالا خلاصتن این رو تعمیم بده به وبلاگ؛ یکی نشسته در یه حالتی که نمی دونی چیه از رو یه چیزی که نمی دونی چیه یه چی نوشته بدبخت، بعد یکی های دیگه می شینن در حالت های متفاوت و با چیزهای متفاوت می خوننش و خب بدیهیه که نمی تونن منظور یارو رو دقیقن اون جوری که بوده درک کنن، یه چی می فهمن و می رن خب.
همینه که اساسن من معتقدم نوشتن به هدف فهمیده شدن کار بیهوده ای ست و معمولن بی نتیجه و کلن نوشتن از فعالیت هایی هست که صرفن باید واسه برون پاچی و تسکین خودت انجام بشه و کلن سعی کن نگاه نکنی که کی می خونه و کی چی گرفته و چی می گه که سرگیجه و اتلاف وقته صرفن. حالا اون وسط واسه دو سه تا آدم حسابی یا دو سه تا آدم آشنا که احتمال می دی حدسیات شون یا شناخت شون اون قدر قویه که ممکنه بتونن بفهمن تو اون موقع تو چه مختصات معنوی بودی و چی رو چرا نوشتی استثنا قائل شو. بقیه رو بفرست به کفش مبارک و با دل راحت گل واژه بگو. کی به کیه.
نوشتن اصیله. شخصیه. انفرادی ئه. مثل آواز خوندن ته زیر دوش حموم. اگه بقیه شنیدن یا گذاشتی بشنون باشه، ولی هیچ وقت راه شون نمی دی تو حموم که خوندن تو تصحیح کنن که.
این جوریا.
سلام سارای کتاب ها :ی
چهارشنبه، اسفند ۰۷، ۱۳۸۷
بعضی وقت ها، مثلن وقتی که با کسی بحث می کنم که اعدام بد است، یا تبعیض جنسیتی و نگاه مردسالارانه مزخرف و بی معنا، یا خشم و بددهنی و زورگویی رفتار گندی ست، یک هو توی ذهنم علامت سوال می شود که همین تلاش و توقع دائمی از بقیه برای این که به اعتقادات ما باور داشته باشند و از نقطه نظر ما به همه چیز نگاه کنند، خودش رفتار غلطی نیست؟ بی جا نیست که از همه متوقع باشیم به آن چه به نظر ما درست است معتقد باشند و آن جور که ما درست می پنداریم رفتار و زندگی کنند؟ یعنی خب حتمن نگاه آن طرفی ها هم همین است که سیستم تفکر و رفتار و زندگی خودشان را درست می دانند و به نظرشان ما غلط ایم، و دقیقن مشکل مان با هم نیز از آن جاست که آن ها از ما متوقع اند مثل خودشان باشیم. خب ما هم که همین را بخواهیم چه فرقی داریم با هم پس.
بعضی وقت های دیگر که صابون این جور آدم ها عملن به تنم می خورد، جواب سوالم را می گیرم: تعارف که نداریم. بعضی آدم ها کلن بهتر است در کره ی زمین موجود نباشند؛ دنیا بدون این ها جای بهتری ست.
بعضی وقت های دیگر که صابون این جور آدم ها عملن به تنم می خورد، جواب سوالم را می گیرم: تعارف که نداریم. بعضی آدم ها کلن بهتر است در کره ی زمین موجود نباشند؛ دنیا بدون این ها جای بهتری ست.
دوشنبه، بهمن ۲۸، ۱۳۸۷
سه‌شنبه، بهمن ۲۲، ۱۳۸۷
می دانی مشکل اساسن از گوش های من است
که می توانند صدای خودم را بشنوند
-گوش های بقیه را نمی دانم خب-
ولی گوش های من می توانند صدایم را بشنوند
و بعد من هی به صدایم گوش می کنم و هی نمی فهمم چه طور می شود آدمی را که این قدر صدایش غمگین است با یک شب به خیر گذاشت به حال خودش
گفتم که، مشکل اساسن از گوش های من است..
که می توانند صدای خودم را بشنوند
-گوش های بقیه را نمی دانم خب-
ولی گوش های من می توانند صدایم را بشنوند
و بعد من هی به صدایم گوش می کنم و هی نمی فهمم چه طور می شود آدمی را که این قدر صدایش غمگین است با یک شب به خیر گذاشت به حال خودش
گفتم که، مشکل اساسن از گوش های من است..
دوشنبه، بهمن ۲۱، ۱۳۸۷
کلمه ها قشنگن
جادویی ان و مسحورکننده
ولی باید مواظب باشی زیاد توشون گیر نکنی
زیاد توشون تاب نخوری
باید مواظب باشی کلمه های خودت اسیرت نکنن
باید تو رودرواسی کلمه هات نمونی
که یه روزی به خودت بیای
و یا حتا شاید نیای
و ببینی داری واسه کلمه هات زندگی می کنی
یه جوری زندگی می کنی که نوشته ش قشنگ باشه
یا حتا بدتر از اون، اون جوری زندگی نمی کنی، ولی انی وی نوشته ش باید قشنگ باشه ..
از دفتر نصایح یک وبلاگ نویس به فرزندش
جادویی ان و مسحورکننده
ولی باید مواظب باشی زیاد توشون گیر نکنی
زیاد توشون تاب نخوری
باید مواظب باشی کلمه های خودت اسیرت نکنن
باید تو رودرواسی کلمه هات نمونی
که یه روزی به خودت بیای
و یا حتا شاید نیای
و ببینی داری واسه کلمه هات زندگی می کنی
یه جوری زندگی می کنی که نوشته ش قشنگ باشه
یا حتا بدتر از اون، اون جوری زندگی نمی کنی، ولی انی وی نوشته ش باید قشنگ باشه ..
از دفتر نصایح یک وبلاگ نویس به فرزندش
شنبه، بهمن ۱۹، ۱۳۸۷
Slumdog Millionaire
(The policeman is hitting the kid -Jamal- who's pretending to be a tour guide with two american tourists. The tourists stop the policeman. Jamal falls down, the american woman holds him.)
(American guy to Jamal) Are you Ok?
Jamal: You wanted to see a bit of real India? Here it is.
American woman: Well, here is ia bit of real America, son.
(mouthes to the man) Money!
شاهکار آقا، شاهکار!
(American guy to Jamal) Are you Ok?
Jamal: You wanted to see a bit of real India? Here it is.
American woman: Well, here is ia bit of real America, son.
(mouthes to the man) Money!
شاهکار آقا، شاهکار!
پنجشنبه، بهمن ۱۷، ۱۳۸۷
اندر حکایت زنان گیس-آبشاری قصه ها
خب، من بعضی وقت‌ها، فقط بعضی وقت‌ها، یهو فک میکنم که چه خوب بود اگه موهام لخت بود
بعد می‌تونستم نه تنها از حموم که درمی‌آم ببندم‌شون و برم پی زندگیم
بلکم کوتاه‌شون کنم و بریزم روی پیشونی‌م و با هر تکون سرم بریزن تو چشم‌ام و من هی کنارشون بزنم
و حتا وقتی که پیش‌ات نشستم، چارزانو و عین این بچه های تخس، بتونم موهامو بزنم پشت گوشم و به سبک این لوندهای هالیوودی خم شم عقب و به‌ات بخندم، یه‌جوری که چشمات برق بزنه
بعد که از این فکرا کردم؛ سریعن نادم و پشیمان می‌شم و شروع میکنم ناز کردن کله‌ی پریشون‌ام که از دلش دربیارم
و بهش اطمینان بدم که دوسش دارم و نگران نباشه، و اساسن این لوندونگی‌های زیادی دلبرانه هم به ما نیومده، کلن.
بعد می‌تونستم نه تنها از حموم که درمی‌آم ببندم‌شون و برم پی زندگیم
بلکم کوتاه‌شون کنم و بریزم روی پیشونی‌م و با هر تکون سرم بریزن تو چشم‌ام و من هی کنارشون بزنم
و حتا وقتی که پیش‌ات نشستم، چارزانو و عین این بچه های تخس، بتونم موهامو بزنم پشت گوشم و به سبک این لوندهای هالیوودی خم شم عقب و به‌ات بخندم، یه‌جوری که چشمات برق بزنه
بعد که از این فکرا کردم؛ سریعن نادم و پشیمان می‌شم و شروع میکنم ناز کردن کله‌ی پریشون‌ام که از دلش دربیارم
و بهش اطمینان بدم که دوسش دارم و نگران نباشه، و اساسن این لوندونگی‌های زیادی دلبرانه هم به ما نیومده، کلن.
The aperitif..
خب یه شب معمولی بود
البته صادقانه شو بخواین، نه چندان معمولی
از این قسمتش که بگذریم
من بودم وایساده توی هوای سرد دل چسب یخ بندون این وقت صبح
توی تراس
با یه خیابون خلوت نیمه برفی
با آهنگ توی گوشم و دود سیگار توی هوا
با یه سری چیزای نه چندان معمولی توی مغزم
تنهای تنها
خب، طبیعیه که توی این سرما حتا گربه هام توی گوشه های گرم و نرمشون باشن
از اون وقت هایی که به قول بابای بنجامین باتن احساس می کنی تو تنها آدم زنده ی توی دنیایی
بعد یهو سه نفر قدم زنون از یه طرف خیابون پیداشون شد
رفتن تا اون ته و دوباره برگشتن
بعد یهو من دلم خواست یکی منو ببینه
دلم یه نگاه خواست روی خودم
حتا نگاه یه گربه
که بدونم اون قدری که الان فکر می کنم تنها نیستم
یا شایدم نه
که بدونم من تنها موجود زنده ی توی دنیا نیستم
بعد یهویی دختره سرشو بالا کرد و نگام کرد
سرشو پایین انداخت
بعد دوباره یه نگاه کوتاه
و اون سه نفر توی انتهای خیابون گم شدن
بعد از اون جایی که من یک عدد وبلاگ نویس بالفطره هستم که حتا دستمم به جایی بند نیست در این مواقع
لازم دیدم که همین جا تشکر کنم از کائنات و اون دختره و گربه ی احتمالی
بابت اون نگاه نصفه شبی که یه چیزی رو ته دلم گرم کرد یهو
و هر گونه توضیح دیگه ای هم الان کاملن بی مورده.
- You know who I am, Mr. Flannagan.
I'm the girl in the afternoon.
...the aperitif, as we say on the Left Bank.
البته صادقانه شو بخواین، نه چندان معمولی
از این قسمتش که بگذریم
من بودم وایساده توی هوای سرد دل چسب یخ بندون این وقت صبح
توی تراس
با یه خیابون خلوت نیمه برفی
با آهنگ توی گوشم و دود سیگار توی هوا
با یه سری چیزای نه چندان معمولی توی مغزم
تنهای تنها
خب، طبیعیه که توی این سرما حتا گربه هام توی گوشه های گرم و نرمشون باشن
از اون وقت هایی که به قول بابای بنجامین باتن احساس می کنی تو تنها آدم زنده ی توی دنیایی
بعد یهو سه نفر قدم زنون از یه طرف خیابون پیداشون شد
رفتن تا اون ته و دوباره برگشتن
بعد یهو من دلم خواست یکی منو ببینه
دلم یه نگاه خواست روی خودم
حتا نگاه یه گربه
که بدونم اون قدری که الان فکر می کنم تنها نیستم
یا شایدم نه
که بدونم من تنها موجود زنده ی توی دنیا نیستم
بعد یهویی دختره سرشو بالا کرد و نگام کرد
سرشو پایین انداخت
بعد دوباره یه نگاه کوتاه
و اون سه نفر توی انتهای خیابون گم شدن
بعد از اون جایی که من یک عدد وبلاگ نویس بالفطره هستم که حتا دستمم به جایی بند نیست در این مواقع
لازم دیدم که همین جا تشکر کنم از کائنات و اون دختره و گربه ی احتمالی
بابت اون نگاه نصفه شبی که یه چیزی رو ته دلم گرم کرد یهو
و هر گونه توضیح دیگه ای هم الان کاملن بی مورده.
- You know who I am, Mr. Flannagan.
I'm the girl in the afternoon.
...the aperitif, as we say on the Left Bank.
سه‌شنبه، بهمن ۱۵، ۱۳۸۷
مساله این نیست که من آدم متعصبی ام، که نیستم، تمام سعی ام همیشه این بوده که حداقل اصول رو برای خودم وضع کنم و روی اون اصول هم ثبات آره ولی تعصب نداشته باشم. خشم ام از شنیدن جمله های کلیشه ای و قضاوت های نخ نما و تکراری جنسیتی؛ جملات مشعشعی از قبیل زن ها آخر هم راننده نمی شن و زن ها توی سک.س الزامن احساسشون درگیر می شه و زن ها اصولن کشته مرده ی ازدواجن و الخ، از این ناشی می شه که گذشته از مزخرف بودن قضاوت به این گستردگی و کلی گویی در این حد، حتا حتا حتا اگه جمله هه در اکثر موارد درست باشه، مساله اینه که تحمیل شده ست. نمی تونی یه وضعیت فعلی رو -فرض که جمله ی کذایی وضعیت فعلی ای رو توصیف می کنه که کمابیش موجوده- توصیف کنی و در موردش نظر بدی بدون این که به پیشینه وجودی ش نگاه کنی و این که اصلن چرا و چه جوری ایجاد شده. روانی می شم وقتی می بینم یکی - اکثرن مردی- پشت فرمون باد به غبغب می ندازه و یه فحشی می ده و می گه این زن ها آخرم راننده نمی شن بدون این که مغز پوکش رو یه ذره به کار انداخته باشه و فک کنه که اولن داره حرف کلی مزخرف می زنه دومن فرهنگ تخمی مردسالار زن مزبور رو از دو سالگی نشونده پای عروسک و چرخ خیاطی و قابلمه و قوری و از همون دو سالگی آقا رو گذاشته پشت فرمون ماشین اسباب بازی پس حتا اگرم زن ها رانندگی شون خوب نباشه علتش واضح و قابل درکه.
خلاصتن که غری که می خواستم بزنم اینه که خیلی ظالمانه و احمقانه است که یه چیزی رو به یه کسی عامدانه و به دلایل مختلف و شیوه های مختلف تحمیل کنی، بعد به خاطر همون چیز تحقیرش کنی.
خلاصتن که غری که می خواستم بزنم اینه که خیلی ظالمانه و احمقانه است که یه چیزی رو به یه کسی عامدانه و به دلایل مختلف و شیوه های مختلف تحمیل کنی، بعد به خاطر همون چیز تحقیرش کنی.
دوشنبه، بهمن ۱۴، ۱۳۸۷
یکشنبه، بهمن ۱۳، ۱۳۸۷
نکنید آقاجان نکنید، ایت ساکس خب آخه!!
نه که روابط راه دور اپیدمی شده این روزها
بعد نه که یه عالمه تا از دوروبری های منم مبتلا شدن به اش و کلن اوضاع دراماتیک و نشستن دائمن فحش می دن به مملکتی که فرزندان خود را فراری می دهد :ی
بعد نه که کلن یکی از نفرت های من در زندگانی رابطه راه دوره و چوبش رو هم خوردم شدیدن و اساسن برام تعریف نمی شه و بابا راه دور چیه اصن، یه هفته یارو رو نتونم ببینم به این نتیجه می رسم که ایت ایز نات ورکینگ فور می!
و البته فراموش نشه این ها از ارثیه های آقای نون دال مرحومه با اون عدم حضور همیشگی ش!
و بعدش نه که احتمالن خصایص تخمی-روابطی قابل سرایت ان به گفته ی بانو سمنتای سریال معظم سکس اند د سیتی که معتقد بود مونوگامی رو از دوستاش گرفته؛
خلاصتن هم که اصن من قصد کردم با همه ی رابطه راه دور-دارها قطع رابطه کنم که یه وقت سرایت نکنه بهم که اصلن حوصله ی غم هجران و فراق و بریک آپ ناچارانه و آهنگ کازابلانکا گوش کردن ندارم این وسط.
بعله. این جوریاس. با شمام هستم خانوم.
اون هایی که نصف ایران رو به قصد کاهش فاصله مهاجرت کردن آوانس گیرانه مستثنا می شن حالا :ی
بعد نه که یه عالمه تا از دوروبری های منم مبتلا شدن به اش و کلن اوضاع دراماتیک و نشستن دائمن فحش می دن به مملکتی که فرزندان خود را فراری می دهد :ی
بعد نه که کلن یکی از نفرت های من در زندگانی رابطه راه دوره و چوبش رو هم خوردم شدیدن و اساسن برام تعریف نمی شه و بابا راه دور چیه اصن، یه هفته یارو رو نتونم ببینم به این نتیجه می رسم که ایت ایز نات ورکینگ فور می!
و البته فراموش نشه این ها از ارثیه های آقای نون دال مرحومه با اون عدم حضور همیشگی ش!
و بعدش نه که احتمالن خصایص تخمی-روابطی قابل سرایت ان به گفته ی بانو سمنتای سریال معظم سکس اند د سیتی که معتقد بود مونوگامی رو از دوستاش گرفته؛
خلاصتن هم که اصن من قصد کردم با همه ی رابطه راه دور-دارها قطع رابطه کنم که یه وقت سرایت نکنه بهم که اصلن حوصله ی غم هجران و فراق و بریک آپ ناچارانه و آهنگ کازابلانکا گوش کردن ندارم این وسط.
بعله. این جوریاس. با شمام هستم خانوم.
اون هایی که نصف ایران رو به قصد کاهش فاصله مهاجرت کردن آوانس گیرانه مستثنا می شن حالا :ی
شنبه، بهمن ۱۲، ۱۳۸۷
(Karen is scared of doctors. Will is trying to make her see a doctor. Karen pretends she has done it.)
Karen: I went to the doctor. here, my X-ray. Happy?
Will: This is the X-ray of a cat.
Karen: miow.
Will And Grace. S 6 E 7
STRONGLY recommended.
Karen: I went to the doctor. here, my X-ray. Happy?
Will: This is the X-ray of a cat.
Karen: miow.
Will And Grace. S 6 E 7
STRONGLY recommended.
لازمه من به عنوان یک شهروند وبلاگی برون پاچ دو نکته رو اظهار بدارم و اون این که من از بازداشت حسین درخشان خشمگین و نگران هستم و استدلال های تخمی ای مبنی بر «حقشه» صرفن باعث تشدید حالت تهوعم می شن و نمی فهمم آدم هایی که دقیقن برخورد خود حسین درخشان رو در موارد مشابه دارن در این مورد تکرار می کنن چه جوری می تونن بهش ایراد بگیرن، و دوم این که من اردوغان را دوست دارم و او یک عدد آدم شجاع می باشد و ماچ های مربوطه.
محض روشن سازی مواضع :ی
محض روشن سازی مواضع :ی
آینده ی معلوم رو دوست ندارم، چه دل خواه الان ام باشه (فرض محال که بدونم دل خواه فعلیم چیه) و چه نه، چون به هر حال احتمال این که تا رسیدن اون آینده ی محتمل معلوم من هنوزم همین رو بخوام، حقیقتن چیز متزلزلیه. اگه باشه، همیشه ترس این رو خواهم داشت که دل خواهم عوض بشه و اون آینده رو نخوام و اصلن همین تو مشت و بلکم تو پاچه بودن مطلوب از مطلوبیت اش برام کم می کنه و اگه نباشه، تلخی و دوست نداشتن چیزی که در انتظارمه لذت لجظه های الانمو هم خراب می کنه.
آینده ی معلوم رو دوست ندارم چون مثل یه معمای حل شده ست، چون تمام علامت سوال ها و ندونستن ها و هیجان ها رو پاک می کنه و فقط یه مسئله ی حل شده و یه جواب سرراست بهت می ده که نگاش کنی و نگاش کنی و دوستش نداشته باشی و بترسی که شاید دوستش نداشته باشی و حوصله تو سر ببره.
آینده ی معلوم رو دوست ندارم چون مثل یه معمای حل شده ست، چون تمام علامت سوال ها و ندونستن ها و هیجان ها رو پاک می کنه و فقط یه مسئله ی حل شده و یه جواب سرراست بهت می ده که نگاش کنی و نگاش کنی و دوستش نداشته باشی و بترسی که شاید دوستش نداشته باشی و حوصله تو سر ببره.
مغز بنده داره قدم به قدم به سوی تعطیلی کامل و کشیدن کرکره ها پیش می ره :ی
دیروز داشتم وصف امیر بامداد -های :ی- که حال ندارم لینکش رو بدم از اون لحاظ که به عکس علاقمنده و کامنت های خوبی روی عکس ها می ده برای یه دوست عکاس می کردم و می خواستم فتیش ویژه شو که همه می دونین چیه براش توضیح بدم، گفتم این کتابه هست، در جست-و-جوی ... در جست-و-جوی.. چیز.. اه چیز دیگه .. و ده دیقه فک کردم تا یادم اومد که در جست و جوی چی!
و بعد که یادم اومد گفتم آهان، زمان از دست رفته، خلاصه مرده شوره همون کتاب هست! و البته واضح و مبرهنه که منظورم کشته مرده بود!
دیروز داشتم وصف امیر بامداد -های :ی- که حال ندارم لینکش رو بدم از اون لحاظ که به عکس علاقمنده و کامنت های خوبی روی عکس ها می ده برای یه دوست عکاس می کردم و می خواستم فتیش ویژه شو که همه می دونین چیه براش توضیح بدم، گفتم این کتابه هست، در جست-و-جوی ... در جست-و-جوی.. چیز.. اه چیز دیگه .. و ده دیقه فک کردم تا یادم اومد که در جست و جوی چی!
و بعد که یادم اومد گفتم آهان، زمان از دست رفته، خلاصه مرده شوره همون کتاب هست! و البته واضح و مبرهنه که منظورم کشته مرده بود!
چهارشنبه، بهمن ۰۹، ۱۳۸۷
It's just that it's delicate..
بعد هم این که
من یه چیزی دارم
یه چیزی که نمی تونم اسم روش بذارم
نمی خوام بهش بگم آدم یا رابطه یا هر چی
یه چیز عجیب غریب سورپرایزینگ ئه که اصلن انتظارشو نداشتم
که اصلن فکر نمی کردم جواب بده
اصلن فکر نمی کردم بتونه ربطی به من پیدا کنه
بتونه خوشحالم کنه و آرومم کنه
یا من بتونم همه ی این کارها رو براش بکنم
یه چیزی که از یه جایی همون اول ها، یه حسی ته ته م بهم گفت که اسپشیاله
یه چیزی که براقه و خوشگله و رنگارنگه اما باید دقیق نگاش کنی تا اینا رو بفهمی،
و آرومه و بی سروصداست و کلی کلی متفاوت با اونی که فکر می کردم باید باشه
یه چیزی که تا ته ته دلم غنج می زنه (یا حتا شایدم غنج می ره) از داشتنش
و دلم نمی خواد به کسی نشونش بدم
برعکس همیشه
دلم نمی خواد به همه نشون بدم که من یه چیزی دارم که خوشحالمه
دلم می خواد فقط تو خلوت خودم نگه اش دارم و به هیچ کس نشونش ندم و حرفشم با کسی نزنم بس که خوبه و بس که می ترسم بیرون اش بیارم و بس که دلم می خواد فقط فقط برای خودم نگه اش دارم ..
من یه چیزی دارم
یه چیزی که نمی تونم اسم روش بذارم
نمی خوام بهش بگم آدم یا رابطه یا هر چی
یه چیز عجیب غریب سورپرایزینگ ئه که اصلن انتظارشو نداشتم
که اصلن فکر نمی کردم جواب بده
اصلن فکر نمی کردم بتونه ربطی به من پیدا کنه
بتونه خوشحالم کنه و آرومم کنه
یا من بتونم همه ی این کارها رو براش بکنم
یه چیزی که از یه جایی همون اول ها، یه حسی ته ته م بهم گفت که اسپشیاله
یه چیزی که براقه و خوشگله و رنگارنگه اما باید دقیق نگاش کنی تا اینا رو بفهمی،
و آرومه و بی سروصداست و کلی کلی متفاوت با اونی که فکر می کردم باید باشه
یه چیزی که تا ته ته دلم غنج می زنه (یا حتا شایدم غنج می ره) از داشتنش
و دلم نمی خواد به کسی نشونش بدم
برعکس همیشه
دلم نمی خواد به همه نشون بدم که من یه چیزی دارم که خوشحالمه
دلم می خواد فقط تو خلوت خودم نگه اش دارم و به هیچ کس نشونش ندم و حرفشم با کسی نزنم بس که خوبه و بس که می ترسم بیرون اش بیارم و بس که دلم می خواد فقط فقط برای خودم نگه اش دارم ..
دوشنبه، بهمن ۰۷، ۱۳۸۷
اسمش اینه که این روزها داره خوش می گذره یا حداقل بد نمی گذره ولی واقعیتش اینه که این روزها به قول خارجستانی ها "پیور لایف" ئه، خوش گذشتن اش واقعی ئه و عمیق و پر از آرامش، از اون ها که لبخندهای عمیق می ذاره روی لبت، و بد گذشتن اش درد داره و استرس و غصه و استیصال و بیچارگی به معنی واقعی. نه که خوب باشه، ولی خب، واقعیه دیگه، دیگه زندگی از پشت شیشه نیست.
همین دیگه.
همین دیگه.
شنبه، بهمن ۰۵، ۱۳۸۷
امم، خب چیزه، قضیه به سادگی اینه که دل ما و کائنات محترمه، ساعت و تقویمشون یه خورده همچین با هم میزون نیست. این جوری که ما هر چی رو داریم الان نمی خوایم و چند وقت قبل لابد می خواستیمش یا مثلن هی می گیم اه لامصب چی می شد اینو من چند وقت بعد می داشتم، یا این که هر چی رو که الان نداریم چند وقت قبل تر بهمون دادتش و ما گفتیم پیف پیف بو می ده یا چند وقت بعد بهمون می ده که ما دیگه خواستن مون تموم شده و تهش هم بالا اومده و فقط خنده ی تلخ مون می گیره که ای بابا، ریدی که خب.
این جوریاست خلاصه. یکی اینو ورداره بیارتش بنشونه جلوی من، کاری ش هم ندارم به خدا، فقط اون ساعت لعنتی شو با مال خودم تنظیم کنم، که تو وقت و انرژی دوتاییمون هم صرفه جویی بشه.
این جوریاست خلاصه. یکی اینو ورداره بیارتش بنشونه جلوی من، کاری ش هم ندارم به خدا، فقط اون ساعت لعنتی شو با مال خودم تنظیم کنم، که تو وقت و انرژی دوتاییمون هم صرفه جویی بشه.
دوشنبه، دی ۳۰، ۱۳۸۷
یکی بره به این آقای یونیورس حالی کنه که، همین صرف این موضوع که من نوشتن یادم رفته کافیه که اعصابم رو قهوه ای کنه، دیگه امتحان های دو تا سه تا و اعصاب خردی ها و بغض کردن ها و غصه خوردن های کودک درون که با این دقت برنامه ریزی شون می کنه، حقیقتن اتلاف وقت و انرژیه.
من کلمه هامو گم کردم. تو شش سال گذشته به ندرت شده که این قدر بخوام بنویسم و این قدر نتونم و این قدر انگار هی یه چیزی توت داره وول می خوره و می خواد بریزه بیرون ولی راهی نداره و فقط پوست تنت رو ترک ترک می کنه. من کلمه هامو گم کردم، پسشون بدین.
من کلمه هامو گم کردم. تو شش سال گذشته به ندرت شده که این قدر بخوام بنویسم و این قدر نتونم و این قدر انگار هی یه چیزی توت داره وول می خوره و می خواد بریزه بیرون ولی راهی نداره و فقط پوست تنت رو ترک ترک می کنه. من کلمه هامو گم کردم، پسشون بدین.
شنبه، دی ۲۸، ۱۳۸۷
در مناظره ی داغی در مورد جنگ در غزه بین سه خانم میان سال در اتوبوس امروز یکی شون فرمود: بی خود نبوده که هیتلر این جهودها رو انداخته تو کوره و سوزونده، می دونسته این ها آدم بشو نیستن و کشت و کشتار تو خون شونه.
بارالها ما را از احساس "اگه الان اظهار نظر نکنم حتمن می گن لال ام" و تحلیلات آب دوغ خیاری مصون بدار. الهی آمین.
بعد اون قدر این جور مواقع من احساس متضادی در مورد خودم به ام دست می ده، که آیا این خوبه که من اون قدر شعور دارم که در مورد چیزی که کامل نمی دونمش اظهار نظر نکنم یا بده که اون قدر اعتماد به نفس ندارم که با این که از هفتاد هشتاد درصد اظهارنظر کنندگان بیشتر حالیمه، بازم دهنمو می بندم و عین احمقا هی خیره می شم که کلمات ابلهانه ای که ملت ول می دن تو فضا؟!
بارالها ما را از احساس "اگه الان اظهار نظر نکنم حتمن می گن لال ام" و تحلیلات آب دوغ خیاری مصون بدار. الهی آمین.
بعد اون قدر این جور مواقع من احساس متضادی در مورد خودم به ام دست می ده، که آیا این خوبه که من اون قدر شعور دارم که در مورد چیزی که کامل نمی دونمش اظهار نظر نکنم یا بده که اون قدر اعتماد به نفس ندارم که با این که از هفتاد هشتاد درصد اظهارنظر کنندگان بیشتر حالیمه، بازم دهنمو می بندم و عین احمقا هی خیره می شم که کلمات ابلهانه ای که ملت ول می دن تو فضا؟!
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)