اهم اهم

آدم است دیگر
بعضی وقت ها هم در مسابقه ی وبلاگ های برتر دویچه وله کاندید می شود

صادقانه هم باید بگویم که اصلن این چه کاری ست که بردارند اسم آدم را بگذارند بغل توکای مقدس، که آدم کلی خجالت بکشد و دفنت لی خودش هم به خودش رای ندهد! :ی

این لینک توضیحات فرناز (یکی از اعضای هیئت داوری مسابقه) است در مورد مسابقه و کاندیداها، و این هم لیست کاندیداها:
کاندید بهترین وبلاگ: دیرتش باد
کاندید بهترین پادکست: رادیو کالج پارک - آق فری و شرکا
کاندید بهترین ویدیو بلاگ: ببین تی وی
کاندید جایزه ویژه گزارشگران بدون مرز: وب سایت تغییر برای برابری
کاندید بلاگ ورست: دنیای کوچک آقای اوف
کاندید بهترین وبلاگ فارسی: بر ساحل سلامت - عصیان - آینده - آقا اجازه - آزادنویس - من و ام اس - لابراتوار کلنگ - الیزه - گفتنی ها - پاگرد - توکای مقدس
در این صفحه می توانید به وبلاگ های منتخب خود رای دهید

ضمنن باید اعلام کنم که نویسنده ی این وبلاگ الیزه بوده و خرس درون یکی از اعضای درونی خانم چندگانه است که ما فقط تحسین شان می کنیم و نسبتی بیش از این باهاشان نداریم، با تشکر از دویچه وله و خانواده ی محترم رجبی! :ی

بعد می دونی خوبی این وضعیت فعلی چیه؟ این که تقریبن هر اتفاق بدی که من عقلن می تونستم متصور بشم افتاده. یعنی فعلن فعلن ها تا چند وقت؛ با محاسبه ی فاکتورهای دخیل جدن دیگه اتفاق بدی نمونده که بیفته! فلذا بنده دیگه حوصله م از عزا گرفته گی به جهت مشکلات قدیمی سر رفته جدن و از این لحظه تصمیم دارم خوب بشم - قربتن الی الله، نه تنها چون دیگه اتفاق بد ممکنی به نظرم نمی رسه که بخوام حرصشو بخورم، بات آلسو چون تو این وضعیت باز اگه یه افتضاحی چیزی بخواد رخ بده، علاوه بر افتضاح بوده گی پیش بینی نشده هم هست. فلذا انرژی و نیروی مضاعف می طلبه برای هندل کردنش که با این کنج عزلت به غم نشستگی من سازگاری نداره.
می ریم که خودمون رو پروار کنیم جهت فلاکت بعدی، جاست این کیس! که من همیشه گفتم خوشبختی فاصله ی کوتاه بین دو به فاک رفتگی ست :ی

سرد، سرد.. انقدری که حتا جرات نکردم بگم دلم برات تنگ شده. فک کن! من. منی که تو بوق و کرنا می کنم که درهر موقعیتی به هر بنی بشری بدون ملاحظات قبلی و بعدی می تونم ابراز احساسات کنم، جرات نکردم. فک کن ..
عادت ندارم به این همه سردی. عادت ندارم و یه چیزی رو ته دلم جرینگ می شکنه. بعد پشتش یه جور غصه میاد، یه جور عصبانیت، یه جور خشم سردی که ته دلت می ترکه و عین یه دیوار شیشه ای می ایسته بین تو و طرف. که بعدن اش، حتا دیگه دلت نخواد بهش بگی که دلت تنگ شده. که حتا شاید دلت تنگ نشه. چون اون آدمه رو دیگه نمی بینی جلوت. همش فقط یه عالمه سردی و سختی و غریبگی ئه که جلوش حس می کنی باید دست و پاتو جمع کنی و گاردهاتو بکشی بالا که اذیتت نکنه.
و این جوری می شه گمونم قاعدتن، که یه رابطه به فاک می ره.

#3

دم در که رسیدیم، مانتوها را که پوشیدیم و دکمه ی مانتو را که داشت می بست، گفت: چه حسی دارن از این که به زور ما رو مجبور می کنن مانتو روسری تن مون کنیم؟
گفتم حس خیلی خوب لابد
شال آبی خیلی بزرگ را تا کرد و روی سر انداخت. موهای لخت مشکی را روی پیشانی مرتب کرد و دستک های شال را روی شانه انداخت و گفت باور کن وقتی چند ساعت بیرون خونه ام؛ دلم برای موهام تنگ می شه.

تعطیـــــــل که منم - سلام لاله-

و یک عدد الیزه‌ی تعطیل شنبه ظهر در حال مایکروسافت هارتس بازی کردن محض فان به هلپ بازی مزبور مراجعه کرد
و دید که اولش نوشته دی آبجکت آو هارتس ایز تو هو د لوئست سکور ات دی اند آو د گیم
و یک‌هو انگار یکی زدند پس کله‌ش و دنیا تیره‌وتار شد و فقط آن جمله را با خط روشن نوشته‌بودند
و به حال هری‌پاتر افتاد در جلد دوم آن‌جا که تام مارولو ریدل روی دیوار نوشت من لرد ولدمورت هستم (لامصب این ویرگول ادیتور لامپ کجاس پس؟!)
و بعد ۲۱ سال زندگی تازه فهمید که باید امتیازش کم‌تر شود تا ببرد و تمام این سال‌ها که خرم و خجسته هی ترتر کلیک می‌کرده و امتیاز زیاد می‌گرفته و ذوق می‌کرده که برده و به خودش می‌گفته هی هی این عجب بازی خوبی‌ست که هر گندی بزنی برنده می‌شوی و مایکروسافت لابد این را برای افزایش اعتماد به نفس کاربران طراحی کرده (ویرگول مزبور یافت می‌نشود گشته‌ایم ما) در اشتباهی بس عظیم بوده و داشته می‌باخته هی- اقتدارمندانه
و آن عدد الیزه‌ی تعطیل از آن روز به این‌طرف زندگیش متحول گشته ‌می‌باشد و در تلاش است که رابطه‌ی خودش را با هارتس ری-دیفاین کند و استانداردهای ذهنی‌ش را تغییر بدهد و از دیدن کم‌تر بوده‌گی امتیاز ذوق‌زده بشود
و هم‌اکنون مشکل‌اش این است که هی هارتس را با حکم که آن را هم درست بلد نیست و یلداهه در حریان است اشتباه می‌گیرد و خال بالا می‌اندازد و همه‌ی دل‌ها را جمع می‌کند هی و می‌بازد!
و این بود نقطه‌ی عطف زندگی ما و گفتیم در جریان باشید!

این چراغ قرمزه‌ي برج میلاد بود؟ که من خیلی دوسش داشتم؟ که هر وقت خیلی حالم بد بود می‌رفتم دم پنجره و چشمک زدن‌اش رو نگاه می‌کردم و خیالم راحت می‌شد که تنها نیستم و حالم بهتر می‌شد؟ که یه چند وقت خاموشش کرده‌بودن و به جاش چراغ‌های لوس بی‌مزه گذاشته‌بودن و من عزا گرفته‌بودم؟
خو من تقریبن مطمئنم که مسئول این چراغه خواننده‌ی وبلاگ منه چون دوباره روشن شد :ی
آقا یا خانوم محترم جان اگه این خطوط رو می‌خونی قربون دستت امشب ساعت یازده سه بار خاموش و روشنش کن! :ی

این یونیورس جان خودشم با خودش قاطی داره بابا، حالیش نیست که. الان باید چله ی زمستون باشه، که اقلن اقلن اش من با این همه غصه بتونم پلیور سفید درشت بافته رو بپوشم، همون که آستیناش تا نوک انگشتام می رسه و زانوهام توش جا می شه. بعد با یه شلوار پشمی گرم، با جوراب های حوله ای قرمز بلند. بعد پنجره رو باز کنم که سوز سرما بیاد تو و کل اتاق رو بگیره. بعد ا رینی نایت این پریس بذارم، یه ماگ چایی داغ بگیرم دستم وسط آستین های پلیوره که تا نوک انگشتامو پوشونده. بعد پشتم رو بچسبونم به شوفاژ، بخار چایی م رو نگاه کنم و سوز سرما و گرمای شوفاژ هم زمان بپیچه تو تنم و اون جایی که می گه هی ماست لیو هیز لاو این پریس اشکم در آد هم.
بعد اون قدر ریز ریز و مظلومانه و طلفونکی واسه خودم اشک بریزم تا بالاخره همونجوری ولو شم و خوابم ببره
صبح که پاشم، ببینم اتاق یخ زده و آستین های پلیور که لک ریمل و مداد چشم روشون مونده، روی پوست گونه ام جا انداخته و یه ذره سرما خوردم و چایی م هم دست نخورده گذاشتم رو شوفاژ و یخ کرده و غصه هامم این قدری ته نشین شدن که بتونم پاشم و دستامو کش بدم و برم دنبال زندگیم.
نمی فهمه دیگه، نمی فهمه.

یادته؟ اون روزی که عین یه پسربچه ی تخس که دعواش کرده باشن بغ کرده بودی و لب ورچیده بودی. اون روزی که من نشسته بودم گوشه ی آشپزخونه ات و زانوهامو بغل کرده بودم و از زور بی چارگی و بدبختی و غم این که چرا ناراحتت کردم و الان چی کارکنم که خوب شی داشتم له می شدم و تو از جلوم رد شدی بدون این که حتا نگاهم کنی. اون روزی که سرت رو تکیه داده بودی به مبل و غم تو صورتت داشت من بدبخت رو خل می کرد از فکر این که من باعث این همه غصه تم. اون روزی که گفتی خسته م الیز. خسته م. رابطه مون شده این که من یه قدم می آم جلو بهت نزدیک می شم؛ تو می کشی عقب. بعد من به غرورم برمی خوره و احساساتم جریحه دار می شه و یه قدم می رم عقب و تو می آی جلو. هیچ وقتم نمی رسیم به هم.
امروز که تو کشیدی یه قدم عقب؛ که من باز مثل هر دفعه ای که عقب می کشی یهو ترسیدم و به دست و پا افتادم و یه چیزی ته دلم جرینگ صدا داد و اومدم که بیام طرفت و به موقع جلو دست و پامو گرفتم؛ تازه فهمیدم چرا. تازه فهمیدم که پسرجان؛ قدم های تو واسه من خیلی گنده بود. خیلی. اون قدر که نزدیک شدن ات، خیلی بیشتر از حد توان احساسات داغون و ظرفیت یه بیتی زندگی الانمه و نمی تونم هندل اش کنم و می ترسم و می کشم عقب؛ و اون قدر که هر قدم دور شدن ات اون قدر زیاده که تبدیل ات می کنه به یه نقطه ی ریز تو افق و من ته دلم از ترس این که این قدر که دور می شی، نکنه کلن رفته باشی، نکنه مثل رفتن اون بارت باشه، منهدم می شم و ترسان می آم باز گوشه ی آشپزخونه ت ولو می شم رو زمین و از زیر چشم نگات می کنم که مطمئن شم هنوز هستی. من امروز فهمیدم که قدم های تو فیلی بود پسرجان و قدم های من زخم خورده ی ترسوی ترک-شده، مورچه ای.
می دونم. می دونم که این اتفاق باید می افتاد و هیچ راه آسونی واسش نیست و به ذات پدیده ی دهن سرویس کنیه. ولی می تونم غر بزنم و نق بزنم و گریه کنم و لب وربچینم از نبودن ات که. که من همیشه گفتم؛ این که می دونی منطقن مجبوری آمپول بزنی، دردشو کم نمی کنه.
نچ. عادت نمی کنم به از دست دادن اون هایی که دوستشون دارم. عادت نمی کنم، و هر دفعه از دفعه ی پیش بیشتر درد داره. تحمل من رفته بالا که صدام در نمی آد. وگرنه درد همونه و حتا بیشتر.

آقای کائنات در واقع سوالی که ازتون داشتم اینه که آیا با مفهوم اصطلاح متداول گیو می ا بریک آشنا هستید؟!

در زندگانی آدم هایی هستند که صاف کردن دهن شون یکی از راه های رسیدن به خداست
آدم هایی هم هستند که غیبت شونو کردن همچین جیگر آدم رو جلا می ده
آدم هایی هم هستند که ترکیبی اند از این دو دسته

به جهت تامین بوده گی فان زندگی هم که شده، همیشه سعی کنید یکی دو تا آدم از این سه دسته دوروبرتون باشن :ی

هلاک این اتوبوس-کامیون- نیسان هایی ام که پشتشون کنار پلاک یه کبوتر در حال پرواز نقاشی کردن
اصن واقعن روح سفر نفوذ می کنه تو آدم
:ی

تو

تویی که لازم نیست هیچ کاری بکنی
که اون قدر نازنینی که فقط بودنت و سکوتت و لبخندت دنیا رو تبدیل به جای بهتر، خیلی بهتری می کنه
که بی نظیری و من رسمن عاشقتم و اون قدر دوستت دارم که نمی دونم چی کارت باید بکنم
تو که یه دونه ای
تولدت مبارک
با یه عالم ماچ و بغل و حتا بغل چرخونک-دار و چایی و سیگار و فرندز لابد.



بعدم که من هنوز خودم نفهمیدم چرا این، ولی مطمئنم تو می فهمی
خب؟

ما یک عدد علی لطفی دیدیم و او قدش و حتا پیشانیش خیلی بلند بود و ما بدان وسیله رژیم غذایی او را تصحیح کردیم باشد که رستگار شود

خوب مسلم و بدیهیه که فقط و فقط تو ایران و لابد تهران و لابد فرحزاد ممکنه وقتی شما با یه خواهر و برادر گوگولی خوبو (:ی) نشستین دور هم می گین و می خندین، یه بانوی کهن سالی با رمل و اسطرلاب (درست نوشتم؟) و یه خال گنده زیر چشمش بیاد از وسط سه نفر یقه شما رو بگیره و عین وروره جادو شرح حالتون رو بگه و فالتون بگیره و اون وسط بهتون بفرماد که تو همش نشستی تو خونه می خوری و می خوابی و قمبل گنده می کنی!!
بابت این در و گهری که بهتون پاچیده پول هم بگیره و بره!!

JUJ

یه دوستی یه بار در مورد نازلی گفت، از اون دخترهاییه که پتانسیل شو داره عاشقش بشی
خوب من بدین وسیله حرف دوستمون رو تصحیح می کنم
نازلی بدون هیچ شکی، از اون دخترهاییه که هیچ چاره ای نداری جز این که عاشقش بشی
مجبوری می فهمی مجبوری!!
:*

* پس فرستاد!!

Comfortably numb

هومم، آقای زندگی این روزا یه جورای خوبی آروم و ساکت و خالی و بی سروصداست
از اون مدلیا که یه چند وقت یه عالمه آدم و اتفاق توش بوده، که دست همه شونو گرفتی کشوندی تو زندگیت که به خیالت اون "خالی تنها" ی بزرگ رو پرش کنن، بعد کم کمک دیدی ای بابا؛ آدم ها و اتفاق ها میان و میرن و اون حفره هه پر نمی شه. که صبح تا شب با هزار هزار آدم سوشالایز و پرسونالایز می کنی و شب باز ایندیکیتر روابط انسانی ت قرمزه. که می بینی تو تنهایی، تو تنهایی و تو نیاز داری و حفره هات خالیه و آدم ها هیچی ندارن که بهت بدن و تنهاییت رو پر کنن.
بعد کم کم حوصله ت سر می ره؛ بدنت درد می گیره؛ لب هات خسته می شن از این همه خنده ی الکی ای که هیچ کدوم زنگ خنده ی خودت رو نداره. چشمات حوصله شون سر می ره از نگاه های خالی. خسته می شی از این آدم ها و رابطه ها و اتفاق هایی که قراره فان باشن و قراره خوشحالت کنن ولی نمی کنن و به جاش فقط تویی که داری انرژی می ذاری و هی تحلیل می ری.
بعدش طبق اون قانون همیشگی صفر و یکی ت؛ ترجیح می دی که اگه قراره زندگیه هزار تا هله هوله توش باشه که یکیش هم ته دلت رو نگیره، بذار پس خالی باشه اقلن که تکلیفت با خودت روشن باشه و انرژی اضافی هم ازت صرف نشه. حداقل اینجوری ظاهر و باطن قضیه یکیه.
بعد خلاصه یهو یه روز جاروتو بر می داری و شروع می کنی خونه تکونی و تمام هله هوله ها و دکوری های بی مصرف رو از زندگیه می ریزی دور. چهار تا دوست نزدیک دوروبرت نگه می داری، خودت، کتاب هات و موسیقی هات و لپ تاپت و بسته سیگارت. همین و همین. الان موقعیه که فهمیدی که اول و آخر سرنوشت محتوم همه تنهایی ئه، پس داری سعی می کنی یاد بگیری با این تنهاییه چه جوری کنار بیای و بذاری بره زیر پوستت و ته نشین شه و اذیتت نکنه.
خلاصه که، این روزها منم و باد خنک پاییز که موهامو پریشون می کنه و آهنگ هام تو گوشم و پیاده روی های طولانی و گاهی جمع چند تا رفیق صمیمی، بدون هیچ چیز اضافه. بدون هیچ درگیری و دغدغه و انگیزه و خواسته ای. خالی؛ آروم؛ راحت؛ تنها..

عاشقم می شم وقت هایی که مچ خودم رو می گیرم
مثلن وقتی که احساس خیلی Over قضیه بوده گی می کنم و خیلی خوشحال و خجسته می ذارم آقای هندزفری شروع کنه تو گوشم Alabao بخونه؛ بعد به خط اول آهنگه نرسیده به غلط کردن می افتم و می زنم آهنگ بعدی و ضمنن زیرچشمی و شرمسارانه به خودم نگاه می کنم و ازم معذرت خواهی می کنم که بلوف اضافی زدم!!

Old habits don't die

من امروز کشف کردم که قراره چه جوری بمیرم
مرگ من به طور قطع و یقین سر ولنجک اتفاق می افته؛ درست زمانی که دارم از خیابون رد می شم و ناخودآگاه و به عادت همیشه نگاهم دنبال یه 206 مشکی (یا شایدم تیره) با یک عدد آقای نون دال توش می گرده و حواسم اون قدر پرت این عملیات غریزی ئه که ده دفعه تا حالا نزدیک بوده تصادف کنم؛ و یه دفعه شو خب احتمالن خواهم کرد و خواهم مرد دیگه.

یعنی من اگر با جفت چشمای خودم ندیده بودم؛ و با دستای خودم این عمل شنیع رو مرتکب نشده بودم، هیچ وقت باورم نمی شد که بشه دو تا انسان شامل نازلی و یلداهه رو گذاشت وسط چند تا روزنامه ی پهن شده؛ با یک عدد قیچی و یک عدد برس و چهار تا انگشت متشکل از من و کوکولی؛ طی یک فرآیند بسیار هیجان انگیز و اندورفین-مندانه؛ موهاشون رو یه سانتی کوتاه و به قول یلداهه بزچین کرد!

دیدی یه وقت‌ها دو تا آدم مطلقن بی‌ربط طی یک پروسه‌ی سوپرتخمی خودشون رو به هم می‌بندن بعد تو در حالی که سلول سلول بدنت داره هوار می‌کشه آر یو کیدینگ می؟! اصن آر یو اوت آو یور فاکینگ مایند؟! باید لبخند ملیح بزنی و این فاجعه رو تبریک بگی!!

حماقت آدم‌ها بدجوری آزارم می‌ده. هی به‌شوخی می‌گفتم من واسه انتخاب دوست‌هام دارم تست آی‌کیو برگزار می‌کنم قبلش، مثکه جدی جدی باید این‌کارو بکنم.

آدم است دیگر، گاهی‌ وقت‌ها نوشته‌های بقیه شرح حالش می‌شود

دیروز بود یا پریروز ؟ شاید هم یک سال قبل بود. اصلا یادم نمی آید. یک دفعه اتفاق افتاد یا ذره ذره را ،هم نمی دانم. فقط می دانم که چشم باز کردم و فهمیدم که آینه و من¸زیبا شکسته است. تکه هایش این طرف وآن طرف افتاده بود. زیر دست و پا شاید. خورد هم شده بود. من ساده دل را بگو که تکه هایش را جمع کردم که خودم را تویش ببینم دوباره. نگاهش که می کنم انگار خودم چند تکه شده ام و هر گوشه ام یک جا نقش بسته. تصویر کاملی ندارم . بعضی خطها را می بینم. آنها را که نمی بینم توی خیالم می سازم. شاید همین است که گفتی من شاید نویسنده خوبی باشم اما آدم خوبی ؟
نوشتن زاییده فکر و خیال است و من هی تصویر تکه تکه را نگاه کردم و توی خیالم پر و بالش دادم و گذاشتم جلو چشم که من همینم. خودم هم باور کردم. انقدر که مرز بین خیال و تکه تصویر گم شده بود.
حالا من اینجا نشسته ام. بدون حتی چند تار نازک که بهشان چنگ بزنم یا یک صدای گرم که مرا بخواند یا یک دل تبدار که بزند. من روی لبه باریک تیزی شکسته ها و خیالم راه می روم. این تکه های ¨من ¨را نمی شناسم. برایم غریبه است تصویر نقش بسته روی آینه. به خوبی خودم و دلی که صاف بود فکر می کنم و می ترسم که نکند وسط بازی زندگی از دست داده باشمش؟ هراس می افتد به جانم که نکند از آن معصوم دلتنگ شدنی به یک سیاس¸روباه¸کلک باز تغییر کرده باشم. نکند جایی مواظب نبوده ام و حالا حتی برای خودم هم نقش بازی می کنم؟
من هستم و تکه های شکسته که روزهای مدید لبه های تیزش روح دیگران را خراش داده و ردش دلمه بسته. نمی دانم چه دردیست که اصرار دارم تکه های نافرم را کنار هم روی دیوار روبرویت بزنم و نشان بدهم که هنوز آینه هست و من نیز هم.
¨من¨گم شده است. شاید هم مرده است . لابه لای فصل ها و گذر زمان و بالا و پایین شدن ها و پنهان و آشکار شدن ها و حصار پیچیدن ها و آسه آمدن و آسه رفتن ...آنچه مانده تفاله ای بیش نیست. ارزشی ندارد. نه که تفاله بد باشد ، تفاله چای را هم می شود پای گلدان ریخت تا رشد کند اما قرار به این نبود. قرار ، برگ سبز چای بود.
این ¨خود¨، این افکار ، این رفتار و این تصویر تکه پاره را دوست ندارم. تو را دوست دارم که بازتابش روی این تکه های شکسته کج و معوج زیبا نیست و آدم را دلزده و گریزان می کند. حتی گاهی بازتابش روی تیزی لبه ها ، خراش هم بر می دارد.
از بزرگی و تنهایی خسته ام. از اینکه هی با خودم توی سرم حرف زدم و تنها و تنهاتر شدم. از اینکه در دنیای ذهنی ام همه چیز قشنگ تر است حتی خود¸من . از اینکه رشته درونم و بیرونم هی نازک و نازک تر می شود. از اینکه شجاعت بیرون ریزی را ندارم. از اینکه لیاقت گرمای تابیده شده را نداشتم. از سردرگمی ، بلاتکلیفی ، سنگینی گذشته روی شانه ها و تصویر مات و مبهم روزهای در پیش.
اینطور نمی کشم. انگار که در برزخ باشم. نه می خواهم برگردم به دنیا نه توان رفتن به بهشت را دارم. کلیدش را گم کرده ام. زمانی نه چندان دور ، بخشی از وجودم کلیدش را داشت. ضربه های ریز ریز و مداوم کلیدش را انداخت ؟ ته سیاهی ؟ خودش چه شد ؟ مثل یک بچه که تنبیه شده باشد خزید یک گوشه ؟ جا را باز کرد که برزخ بیشتر جولان دهد ؟
آری ؟ نمی دانم ؟ شاید. با ¨من¨از دست رفته ، ¨تو¨از دست رفته چه کنم؟ با خراش¸من برزخی روی سپیدی روحت چه کنم؟
جان ندارم. از بس که جان ندارم انگار مرده ام. انگار هزار ساله ام و هیچ روز را به خاطر ندارم. منتظر هم نیستم. نه کسی نه چیزی. فقط می خواهم چنگ بزنم به سیاهی و کلید بهشتم را بگیرم.

چگونه از روی شکم حرف نزنیم

در حقیقت چیزی که می‌خوام بگم اینه که
ممکنه آقای ایکس دزد باشه
ممکنه شما دیدین که آقای ایکس ساعت خانوم ایگرگ رو یواشکی برداشته گذاشته جیبش
در این حال شما حق دارین بگین آقای ایکس دزده
حتا اگه واقعن دزد نباشه و اون کار رو محض شوخی کرده‌باشه، شما منطقن می‌تونین این‌طور فکر کنین، چون فکتی دارین که بر اساسش این فکر رو بکنین.

ممکنه آقای ایکس دزد باشه
شما هیچ وقت ندیدین آقای ایکس کاری بکنه که به دزدی شبیه باشه
ولی حدس می‌زنین، یا حتا شاید از یکی که از یکی شنیده شنیدین که آقای ایکس دزده
دهنتون رو ببندین لطفن، چون در این حالت حق ندارین بگین آقای ایکس دزده.
حتا اگه واقعن دزد باشه، شما هیچ فکتی ندارین که بر اساسش اینجوری فکر کنین!

عاقلان را اشارتی کافیست هم.

#2

عاشق شده بود و معشوقش آن سر دنیا بود و نمی‌آمد ببیندش به بهانه‌ی این که پول سفر ندارد
دخترک دو ماه از رختخواب این مرد به آن یکی سر خورد تا خرج سفر معشوق را تهیه کند و برایش بفرستد.
هنوز هم که نیامده.

مرتیکه ی از خودراضی متوهم نون-دختر به نرخ روز خور سند تو آل ایزی اکسس که چه عرض کنم، اوپن اکسس

تله تئاتر مذکور اون قدر مزخرف بود که به آخرش هم نکشیدم. دو تا آدم شل بی حال که اساسن حتا به خوبی فیلم هاشونم نبودن.
*خرده جنایت های زناشوهری شبکه 4، محمدرضا فروتن و نیکی کریمی
** اون صحنه با بالش زدن خانوم کریمی آقای فروتن را که دیگه رسمن شاهکار بود!

ما را به فاک ندهید؛ لطفن!

خب، به زبون ساده‌اش این می‌شه که طرح بومی‌سازی جنسیتی فعلن توی مجلس در دست بررسی‌ئه و در صورتی که تصویب بشه؛ دخترها فقط می‌تونن توی شهر خودشون یا شهرهای نزدیک دانشگاه برن. پیامدهاش هم به زبون ساده این می‌شه که دخترها فرصت تحصیل توی دانشگاه‌های بهتر رو از دست می‌دن حتا اگه رتبه‌شون خیلی خوب باشه. باید اجبارن بمونن توی دامن خونواده و به دانشگاه‌های شهر خودشون قناعت کنن. فارسیش میشه این که دخترهامون بهتره تو خانواده و تحت نظارت و کنترل بمونن و از زیر سلطه‌ی خانواده بیرون نیان و در نتیجه سرنوشت محتوم سنتی دل‌خواه جامعه راحت‌تر براشون رقم بخوره. این میشه که دخترها نمی‌تونن تو دانشگاه‌ها و رشته‌های خوب تحصیل کنن و حاصل حضور 60 درصدی‌شون تو دانشگاه می‌شه یه سری مدرک از دانشگاه‌های محلی تو رشته‌های - شاید بشه گفت- درجه دوم. نتیجه‌ش تو چند نسل آینده می‌شه این که بازار کار به جای جذب این زن‌ها با این مدارک و این کارآیی، پسرهایی رو که از صدقه‌سری این طرح فرت و فرت رفتن دانشگاه‌های معتبر درس خوندن رو جذب می‌کنه.
به همین راحتی؛ به همین راحتی یه عقب‌گرد به این گندگی می‌ره تو پاچه‌ی زن‌ها و عملن به طور عمده از بازار کار و فرصت استقلال مالی و استقلال فردی و بقیه‌ي مزایاش محروم می‌شن و می‌شن همون خانم‌های خونه‌دار سبزی پاک‌کن مطیعی که باید باشن؛ که حالا شاید محض خالی نبودن عریضه یه کار نصفه‌نیمه‌ی ظاهرن محترمانه‌ای بتونن گیر بیارن. که می‌شن همون مهره‌هایی که مسیرشون از پیش تعیین شده و باید سرشون رو بندازن پایین و مسیره رو دنبال کنن.

این بروشوریه که کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت در این مورد درست کرده. آخرش نوشته که چی‌کارها می‌تونین بکنین اگه با این طرح مخالفین. می‌تونین زنگ بزنین مجلس یا به نماینده‌های شهرتون و اعتراض کنین. نامه بنویسین و بگین که با این طرح مخالفین. این طرف و اون طرف به روزنامه‌ها و برنامه‌های تلویزیونی زنگ بزنین. می‌تونین کپی کنین و به دوروبری‌هاتون بدین. یا ایمیل کنین به آشناهاتون. بذارین بقیه بدونن شوخی شوخی چه فاجعه‌ای قراره به دخترهامون تحمیل بشه. که قراره یه بند محکم به بندهای قبلی اضافه بشه که نذاره زن‌هامون از جاشون تکون بخورن.
قبلن سر لایحه خانواده دیدیم که می‌شه؛ دیدیم که می‌شه اگه سعی‌مونو بکنیم، وقتی نمی‌تونیم وضع رو بهتر کنیم اقلن نذاریم بدتر بشه. بیاین سعی‌مونو بکنیم. ما اینو به دخترامون بدهکاریم. به تمام دخترهایی که با کم‌ترین امکانات دارن سعی‌شونو می‌کنن که به خاطر زن بودنشون از پیشرفت محروم نشن.

#3

از این روزهایی دیدی که هم خیلی خوبن، هم خیلی بد
از اینا که هم خوشمزه و رنگی رنگی و خوشحالن؛ هم یه جاهاییش اشکتو در می آرن از تلخی و تندی
که یه جاش از ذوق و سورپرایز شده گی و هیجان تا ده دقیقه دلت تاپ تاپ می کنه و یه جاش به هق هق می افتی
از این ها که کلن بهت خوش می گذره زیات ولی شب که داری تنها تو کوچه می ری طرف در، اشکت سرخود واسه خودش می آد و به سایه ت روی زمین که نگاه می کنی حس می کنی شونه هاش آویزونه از سنگینی و خستگی و بدبختی و غم
از این روزها که یه حال عجیبی داری بعدشون، بس که خوب بودن و بس که می دونی دیگه تکرار نمی شن هیچ وقت
از این روزها که روزش صدای خنده ت قطع نمی شه و شبش اشکت بند نمی آد لابد
از این روزها که آخرش به چشم های غصه دار خودت تو آینه نگاه می کنی و می گی تموم شد، و با این که اون همه درد داشتی نمی خواستی تموم بشه چون می دونستی که آخرین باره
از این روزها که بعدش، تو هم تموم می شی.
دیدی؟

این جانب با لباس رسمی شب بلند شده، کلاهم رو برداشته و از تمام دوستانی که به ای نحو کان -سلام میرزای شیرازی- اعم از ایمیل و کامنت و حضوری و غیرحضوری و تلفنی و اس ام اسی و غیره - بله من یک راس انسان محبوب هستم :ی - تولدم رو تبریک گفتند تشکر کرده و ماچ به عمل می آورم
چاکریم، کلن!

بیست و یک ساله می شویم، لابد.

وبلاگ نویسی هم عجب مصیبتیه ها :ی

تو این هیروویری و این خواب عجیبی که بر ما مستولی شده، باهاس تا نصفه شب صبر کنیم که به خودمون تبریک بگیم و بعد بخوابیم! :ی
پ.ن: خودتون رو تحقیر کنید، بنده امسال شرایطم ویژه است و چاره ای ندارم جز این که خودم خودمو تحویل بگیرم!

پ.ن تر:
نسیم: من اگه وبلاگم لينك دوني داشت اسم تو رو مي ذاشتم چوپــــــــــــان . چون مي دوني كه تو روزي يك ميليون و سي صد و شصت و هفت هزار و دويست و نود و پنج تا گوسي رو از اين ور به اون مي كني . كه تازه اگه اونا هر سال توليد مثل كنن اين مسئوليتت چند برابر مي شه . پس من موظفم به تمام اون يك ميليون و سي صد و شصت و هفت هزار و دويست و نود و پنج تا گوسي اين روز خجسته رو تبريك بگم .

می نویسم و پاک می کنم
می نویسم، می نویسم؛ پاک می کنم، دوباره می نویسم ..
آخرش هم پاک می کنم
به امید این که مخاطب خاص این پست، سفیدی ها رو بتونه بخونه.
باید بتونه ...

نگفتم، نگفتم که ما منتظر پاییزیم

دیدین اصن که امروز، صاف همین امروز که ما کامینگ سون بوده گی منو کرده بودیم تو بوق هوا اصن چه یهو پاییزی شد
با اون بادهای سرد خوش بو و قطره های ریز گوگولی که جون می ده با نیش باز زیرش راه بری و ملت چپ چپ نگات کنن!
حالا شما هی بگین تصادفی بوده!
بعد هم که اصن امشب کلــــــــــــــــی به من خوش گذشت
و بعد مدت های مدید نیشم چندین ساعت متوالی باز بود
و کلی مرکز توجه بودم و کادوهای گوگولی گرفتم و حتا یه جفت کفش اولد فشنی هم دارم حالا!!
فلذا این پست نگاشته می شه به منظور تشکر فراوان و ماچ های متوالی از امین و یلدا و کوکولی و عاصفه که یه پری برث دی به این خوشگلی واسم درست کردن که این قده بهم خوش بگذره و این قده حالم خوب بشه
و آقای صاب کافه کوبا که خیلی خودش رو کنترل کرد ما رو بیرون نکرد، مخصوصن موقع آموزش بلوجاب به یه نفری!

می شینم پایین پای دومادجان و گربه وار ولو می شم رو زانوش و بهش می گم موهامو ناز کن
بعد یه کم ناز می کنه
می گه موهای تو نه تنها نازناپذیره بس که دست توش نمی ره!
بلکه آدم نمی تونه نازش کنه
چون هی می خواد هر دسته شو بگیره
کشف کنه ببینه به کجا می رسه

بعد من فکر می کنم که این خوشگل ترین تعریفیه که می شه از من و موهام رو هم کرد!

بعد هم که من هنوز گربه ی درونم فعاله و ارتباطات انسانی لازم ام و اصن خوابم نمی بره که اینجوری.

ای کسانی که دنیا نیامده‌اید، و چون شما هیچ صبح جمعه‌ی پاییزی را ندیده‌اید، از زیانکارانید.
امضا، خرسِ درون.

مجبورم خرس درون ات رو ماچ کنم، مجبورم می فهمی مجبورم!!

Silence

بسی امیدوار بودیم که با اومدن پاییز یه اتفاقی چیزی بیفته زندگی خوب شه
آقای یونیورس عزیز هم سریعن اقدام کردن
خب دستتون درد نکنه
فقط خواهشی که دارم اینه که در همین حد بی خیال شین لطفن، کافیه، هوس نکنین بهترش کنین یه وقت!!

نه این‌ها هیچ‌کدام‌اش دست من نیست، نه این اشک‌های غلتان که جدیدن متوجه شده‌ام تغییر مسیر داده‌اند و از نزدیک بینی می‌غلتند روی گوشه‌های لب، نه این صورت یخ بی‌احساس با این موهای روشن‌ ِ not like me، نه این دست‌هایی که دیگر بلد نیستند عاشقانه موها و انحنای گردن کسی را موقع رانندگی نوازش کنند، نه این تنی که داغ نمی‌شود دیگر در هوس کسی، نه این چشم‌هایی که حوصله‌شان سر می‌رود از خیره در چشم آدم‌ها نگاه کردن - وقتی نگاه‌شان تپش قلب‌ات را تند نمی‌کند هیچ.
این‌ها هیچ‌کدام‌اش دست من نیست، نه این انبوه واحدهای مانده و نگرانی تمام نشدن به‌موقع‌اش، نه کنکور ارشدی که سی صفحه از منابعش را خوانده‌ای، نه کاری که چند برابر وقتی که باید طول می‌کشیده و هنوز تمام نشده، نه استادی که با جدیت تمام چهار ماه سرت دوانده و هنوز هم می‌‌دواند، نه خانواده‌ی به‌هم ریخته‌ی عصبی‌ای که ضمنن ارشد که هیچ - یک پی‌اچ‌دی هم بده‌کاری به‌شان انگار، نه زندگی‌ای که ‌خالی‌ست و خالی‌ست و خالی‌ست و هیچ متریال لعنتی‌ای هم پرش نمی‌کند. دست من نیست این دخترک ساکتی که لب‌هایش می‌خندد و غم در چشم‌هایش لب‌پر می‌زند.
من منتظرم، منتظر این که یکی از این روزهای پاییزی این‌هایی که دست من نیستند خودشان مهربانی‌شان بگیرد و به کام دل بشوند، حداقل یکی دوتایی‌شان، آن‌قدری که سنگینی روی سینه‌ام سبک‌تر بشود و جا باز کند برای نفسی. آن‌قدری که بتوانم یکی از آن لبخندهای مثل قدیم‌هایم را بزنم، آن‌قدری که بیست و چهارساعتی بگذرد و من غم نخورم. آن‌قدری که یک‌ذره، فقط یک‌ذره دوباره بشوم شبیه قدیم‌هایم.
آن‌وقت می‌دانم که بعدش همه‌چیز درست می‌شود. می‌دانم که آن دختر شاد شنگول قوی قدیم که برگردد، حتا یک‌ذره‌ش- مثلن لبخندش یا دستش یا چشم‌هاش، من را می‌نشاند گوشه‌ای و می‌گوید تو کارتون‌ات را ببین و من خودم همه‌چیز را درست می‌کنم. می‌دانم که آن وقت ذره‌ذره تمام‌ ِ خودش را پس می‌آورد، آن‌وقت «دست‌ خودم نیست» ها را یکی‌یکی، درست اگر زورش نرسد بکند، اقلن گوشه‌هاشان را می‌سابد که فرو نروند توی تنم. می‌دانم که اتاق را به‌هم می‌ریزد و گوشه‌های پوستر فروغ را صاف می‌کند و کتاب‌خانه را تمیز، که پازل چیده‌شده‌ی ون‌گوک را از زیر فرش درمی‌آورد و می‌چسباند به‌دیوار، عود اسطوخودوس روشن می‌کند و پرده‌های آبی حریر می‌زند تا نور سرد روزهای پاییزی خوش‌رنگ‌تر بپاشد توی اتاق.
بعدش دست هم را می‌گیریم و دوتایی با زندگی آشتی می‌کنیم. بعدش دوباره مانتوهای رنگی جینگولک تن می‌کنم با شال‌های شاد خوش‌اخلاق. دوباره با مانا و هدی و مرجان می‌رویم پارک قیطریه با کلاغ‌ها حرف می‌زنیم. دوباره با کاوه می‌نشینیم تئوری‌های فضایی می‌بافیم و برای هم فیلم بازی می‌کنیم ان‌قدری که خودمان هم باورمان بشود. خدا اگر مدد کند- می‌شوم از این دانشجوهای منظم و مرتب انگیزه‌دار درس‌خوان جزوه‌بنویس که ضمنن بلدند سر کلاس بخوابند و آهنگ گوش بدهند و استاد مسخره کنند هم. ناخن‌هایم را لاک‌های رنگی می‌زنم و سایه‌چشم مشکی می‌کشم و می‌شوم اون دختر عجیب غریب موفرفری دور چشم سیاهه! بعدش با مامان خوش‌اخلاقی می‌کنم و با خواهر کوچیکه می‌روم بیرون که تب جوانی‌ش به من هم بگیرد. بعدش موهام را مشکی می‌کنم و می‌ریزم توی‌ صورتم، می‌گذارم این ابروهای کوتاه روشن بشود ابروهای بلند تیره‌ي خودم، بعدش بلند بلند می‌خندم، آن‌قدر بلند که صدای خنده‌م به تمام گوشه‌های دنیای پیچیده‌ی خارج از کنترل‌ام برسد. بعدش حتا شاید دلم یاد بگیرد که دوباره چیزی را بخواهد، شاید دوباره تاپ تاپ کند؛ شاید دوباره صدایم از هیجان کسی؛ چیزی، اتفاقی بلرزد و دست‌هایم نوازش کردن و تاب خوردن و رقصیدن را یادشان بیاید.
من می‌دانم، می‌دانم همه‌ی این‌ها شدنی‌ست. مساله فقط آن روز کذایی ست که باید روز درست باشد. لابد یک روز بارانی، شاید ابری، با باد سرد و برگ‌های طلایی که دور قدم‌هایت بپیچند. یکی از همین روزهای پاییزی ..

زندگی من، توی بهار و تابستون، ماکزیمم می تونه قابل تحمل باشه،
توی این دو تا فصل سرد دوست داشتنی تاریک لعنتیه که می شه عملن زنده گی کرد.

به ضرس قاطع که فک کنم همینجوری می نویسن اش (و از اون کلمه هایی ئه که هیچ کسم دیکته شو درست بلد نیست ولی همه دوس دارن استفاده کنن اش!) می تونم بگم این بدترین تابستون عمرم بود و نمی تونم بگم چه قدر خوشحالم که داره تموم می شه.
از فردا زندگی بهتر می شه. مطمئنم.

سه تایی ِ عجیب و غریب

دخترک با ذوق‌وشوق تعریف می‌کرد که به دوست‌دختر سابق‌اش زنگ زده و قرار شده هم‌را ببینند. می‌دانستم که کل تابستان منتظر این موقعیت بوده، که به هیکل‌اش رسیده و برنزه کرده و موهایش را جینگولک‌جات کرده که به این حربه‌ها دوست‌دختر سابق را Impress کند و برگرداند. می‌دانستم که با تمام غرور و از خود راضی بوده‌گی و بدادایی‌اش، بدجوری- بدجوری عاشق است و هر کاری حاضر است برای برگرداندن دوست‌دختر سابق بکند. و این وسط داشتم به این فکر می‌کردم که خانم مزبور امسال به دانشگاه می‌رود و به احتمال قابل‌توجهی دوست‌پسری، چیزی خواهد گرفت و احتمال این که دخترک را به تاریخ بسپارد چه‌قدر زیاد است.
در دو سه مورد شاهد این موضوع بوده‌ام - و تحلیل خودم هم چنین است - که دختران لز-بین یا بای-سکشوال، جدا از همه‌ی مشکلات دیگر شخصی و اجتماعی، در روابط عاطفی و جن.سی‌شان با رقیب عظیمی به نام "مرد" مواجه‌اند، اگر که پارتنرشان لز-بین صددرصد نباشد، یا به اندازه‌ی آنان درگیر رابطه نباشد. اگرچه حسادت در این نوع روابط تا جایی که من دیده‌ام نقش بسیار کمتری از روابط مرد-زن بازی می‌کند، اما به هر حال، سایه‌ی خطری همیشه هست: این که پارتنرت عاشق مردی شود یا به مردی کشش جنسی پیدا کند آن‌قدر که مرد از تو عزیزتر و مهم‌تر شود. و بدبختی این‌جاست که در این حالت، رقابت اصلن معنایی پیدا نمی‌کند، چون زمینه‌ی رابطه در دو حالت کاملن متفاوت است. دختر نه می‌تواند سک.س همسان با یک مرد را ارائه دهد، و نه می‌تواند احساساتی که یک مرد برمی‌انگیزد را برانگیزد. احتمال باخت به رقیب مذکر، متاسفانه بسیار زیاد است.
البته که این مساله دو سر دارد، مثلن در حالتی که پسری، پارتنر‌ ِ بای-سکشوال داشته‌باشد. اما باز هم دیده‌ها و منطق من چنین نتیجه گرفته که به طرز بسیار خنده‌داری پسرها در این مورد چندان حسادتی نمی‌کنند. آن‌قدر به قول ایشان در توهم فاعل مطلق بودن‌اند، و آن‌قدر خود را به طور بدیهی از یک دختر برتر می‌بینند و آن‌قدر عمیق معتقدند که چیزی دارند که دخترک - رقیب- ندارد، که هیچ احساس خطری نمی‌کنند. مشاهده‌ي شخصی‌ای در مورد این که نهایتن کدام طرف - دختر یا پسر - انتخاب می‌شود ندارم، ولی به نظرم قیافه‌ی پسری که پارتنرش به خاطر دختری ترک‌اش کرده، جدن باید دیدنی باشد!

* طبق معمول، تمام گفته‌ها مشاهدات و نظرات شخصی‌اند و اصراری بر تعمیم‌پذیر بودن‌شان ندارم.

خواب دیدن خوب است.
خواب دیدن خوب است وقتی دلت برای کسی خیلی تنگ شده‌باشد و نتوانی ببینی‌ش. بعد اگر ذهن‌ات مثل من روراست و ساده و مستقیم کار کند، زرتی خواب‌اش را می‌بینی، حتا شاید در خواب بتوانی بغل‌اش کنی؛ ببوسی‌ش، نوازش‌اش کنی.. درست است که بعد بیدار شدن دل‌تنگی‌ت چندین‌برابر می‌شود، اما اقلن آن لحظه‌هایی که خواب بوده‌ای دلت آرام گرفته.
خواب دیدن خوب است وقتی صاف و ساده به‌ات می‌گوید دلت چه می‌خواسته، که را می‌خواسته، برای چه کسی تنگ شده، امروز فکرت زیاد درگیر چه چیزی بوده، از چه می‌ترسی، دوست داری چه اتفاقی بیفتد.. خواب دیدن خوب است چون وقتی حتا یک‌ذره با خودت صادق نبوده‌باشی، واقعیت را از جلوی چشمت رد می‌کند و به‌ات می‌گوید که کجایش را به خودت دروغ گفته‌ای.
خواب دیدن خوب است وقتی سرت را کرده‌ای زیر برف و خودت را گول می‌زنی که یادت رفته و دلت تنگ نشده و Over ای و برایت مهم نیست، و بعد چهار شب پشت هم خواب آغوش و لبخند و بوسه و نوازش‌اش را می‌بینی تا بفهمی که هه!! هنوز تا اعماق درون‌ات شدیدن درگیری و این غارغارهای الکی‌ت محض جلوی خودت کم نیاوردن بوده.

خواب دیدن بد است وقتی چهار شب پشت هم خواب آغوش و لبخند لعنتی‌ش و بوسه و نوازش‌اش را می‌بینی و بیدار که می‌شوی دلت تنگ و تنگ‌تر است و دخترک درون‌ات لجبازانه لحظه‌های خواب‌اش را می‌خواهد و تو باید مدام دست نوازش به موهایش بکشی، به نق‌نق‌هایش گوش کنی، لبخند غم‌ناک به‌اش بزنی بگویی که فقط خواب بوده..

تا روز قیامت ...

‌پدیده‌ای به‌نام قهر، اساسن برای من تعریف نشده‌است. به یاد نمی‌آورم در زندگیم زمانی با کسی به طور جدی قهر بوده‌باشم، و اگر هم بوده‌ام در حد یکی دو ساعت بوده‌است. قهر برای‌ام معنی ندارد: یا دوستیم، یا رابطه داریم، یا نداریم. حالت وسطی وجود ندارد. علل این قهرناپذیری هم روشن‌اند: اول بی‌صبری و بی‌تابی ذاتی‌ام برای روشن بودن همه‌چیز، که طاقت نمی‌آورم رابطه‌ای، دوستی‌ای، چیزی، در حالت بینابین و تکلیف-نامعلوم باشد. قهر تعلیق-پذیری می‌خواهد، صبر و حوصله و طاقت می‌خواهد و انرژی ذهنی که عین میدان جنگ ادامه‌اش دهی و حتا شاید گاهی در لوپ لج‌بازی هم بیفتی، تا آخر «بازنده» کوتاه بیاید و برای آشتی پیش‌قدم شود. علت دیگر حافظه‌ی نسبتن درخشان‌ام در به‌یادسپاری انواع و اقسام چیزهای بی‌فایده، ولی در برخی موارد خنده‌دار بی‌نهایت ضعیف است که باعث می‌شود یادم برود با طرف قهرم و بعد از نیم ساعت روی سروکول‌اش بپرم و سوشالایز کنم، و عکس‌العمل متعجب و گاهی پیروزمندانه‌ی فرد قهرشونده باشد که یادم بیندازد ای بابا مثلن خیر سرم قهر بوده‌ام!
علت درخشان سوم، احساسات خنده‌دار غلیظ مادرانه‌ام است که کل کائنات را «بچه‌م» می‌بینم و اساسن حماقت‌ها و بدی‌های ملت را به چشم مادری نگاه می‌کنم که بچه‌اش جفتک می‌اندازد و او عصبانی می‌شود ولی خب.. بچه‌ست دیگر؛ چه کارش می‌شود کرد! این احساس به‌خصوص در مورد جنس مذکر غلظت می‌یابد، تا جایی که هر خریت و هر حماقتی می‌کنند بعد یک‌دوروز که عصبانیت‌ام فروبنشیند، دوباره حس می‌کنم که ای بابا این‌ها که بچه‌هایی‌اند که سروته‌شان را کشیده‌اند، این‌ها که نمی‌فهمند؛ از این‌ها که توقعی نمی‌شود داشت، حالا بچه‌ست یک خریتی کرده .. و به هر حال نمی‌توانم چندان چیزی به‌دل بگیرم.
قهر نمی‌کنم، اما متاسفانه یا خوشبختانه چیزی را هم، بدون به رو آوردن و گفت‌وگو، به کسی نمی‌بخشم. اگر ناراحت‌ام کنند، چون می‌دانم که تا وقتی نگویم و تا وقتی توضیح یا عذرخواهی نشنوم در دلم خواهد ماند و ضمنن قهر هم نمی‌توانم بکنم؛ در اولین فرصت ناراحتی‌م را با فرد خاطی(؟) در میان می‌گذارم. بالاخره یا می‌پذیرد و عذر می‌خواهد، یا نمی‌پذیرد و دعوایمان می‌شود و آن‌قدر سروکله‌ی هم می‌زنیم تا یکی کوتاه بیاید، یا نمی‌دانم چه می‌شود. ولی حداقل‌اش این است که چیزی در دل‌ام نمانده و سرطان هم نخواهم گرفت! :ی

کلن هرجای دیگری این پست‌های «خود-شرح‌دهنده» را که می‌خوانم فکر می‌کنم خب که چی؟! حالا هم همین را از خودم پرسیدم. ولی بر خلاف همیشه که معمولن هدف‌ام از گفتن این که من چنین‌ام این نیست که شما هم چنین باشید، این بار دقیقن همین منظور را دارم: قهر نکنید. بچه‌گانه، سخت، انرژی‌بر و دردسرساز است. صراحت و صداقت و بازگو کردن ناراحتی‌ها، سیاست به مراتب ساده‌تر و لذت‌بخش‌تر و کارگشاتری‌ست.

پی‌نوشت شرم‌آور: تنها کسی که به مدت بیش‌ از چند ساعت و با وجدان آسوده باهاش قهر می‌کنم و حرف نمی‌زنم پدرم است. شاید چون خیالم راحت است که «رابطه داریم» و هیچ حربه‌ی دیگری هم برای مقابله با آزار رساندن‌اش سراغ ندارم. هر چند این‌قهرهایم هم بعد یکی دوروز با فراموش کردن این که قهرم به پایان می‌رسد و پدرم پیروزمندانه نگاه‌ام می‌کند و می‌گوید «آدم با شاه که قهر نمی‌کنه!»

عاشق شدم من در زندگانی
بر جان زد آتش
عشق نهانی
یک سو غم او، یک سو دل من
در تار مویی
در این میانه دل می کشاند ما را بسویی
...

اممم.. ام پی تری شو نداره کسی خب؟؟

پی‌نوشت:
با تشکر فراوان از لطف دوستان، دریافت شد :) اگه کسی می خواد ایمیل بذاره براش بفرستم هم.
وبلاگ کلن در این جور مواقع چیز بسیار خوبی است! :ی

Herland, Our land

به‌دعوت پریسا، و به بهانه‌ی محکومیت مریم، پروین، ناهید و جلوه

هشت مارس 84 باید بوده‌باشد، که گل‌ناز دم در تالار ابن خلدون دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، با یکی از آن لبخندهایی که اساسن کم روی صورتش می‌بینی و با چشم‌های براق و ذوق‌وشوقی که همیشه یادم هست، گفت:‌ زنستان‌مون رو دیدی؟! ندیده‌بودم. گل‌ناز هیجان‌زده و خوش‌حال بود و تندوتند توضیح می‌داد. شماره‌ي اول، به گمانم هفت‌شین حقوقی زنان بود. شروط ضمن عقد.
درست یادم نیست چندماه بعدش بود که کارم را با زنستان شروع کردم، اول با ترجمه‌ی مقاله‌ها و اخبار کوتاه و به واسطه‌ی گل‌ناز. کم‌کم دست‌ام به نوشتن روان شد و گه‌گاهی چیزی؛ گزارشی، مقاله‌ای می‌نوشتم، و کمی‌ بعدش با رفتن گل‌ناز من و مانا مسئولیت ستون آمار را به عهده گرفتیم، که یادش به‌خیر که عجب ستون بدقلقی بود و شماره‌ای نشد که بدون حرص و جوش و استرس و دنبال مطلب دویدن پر شود. مشارکت‌ام در زنستان به همین نحو پیش‌رفت و بیش‌تر شد. کار زنستان عجیب سهل و ممتنع بود، هم سخت، هم ضرب‌الاجل‌دار، هم وقت‌گیر و حتا شاید پرخطر و دردسرساز و در عین حال دوست‌داشتنی و انرژی‌بخش. یادم هست به دفعات این سوال را شنیدم که "شما برای چی آخه اون‌جا کار می‌کنید؟‌ این همه دردسر داره، فایده‌ای هم براتون نداره..." یادم هست چشم‌های گرد‌شده‌ی هم‌کلاسی‌هایم را از دیدن مکرر من کتاب‌خانه‌ای که یک بار هم برای درس خواندن به آن‌جا نرفته‌بودم ولی برای نوشتن مطلب زنستان حاضر بودم سه چهار روز آن‌جا لنگر بیندازم.
ممکن بود مجبور شویم روز تعطیل‌مان هشت صبح بیدار شویم و این در و آن در بدویم دنبال نوشتن مطلب ولی دویدنی بود که پشت‌اش می‌دانستی داری کاری می‌کنی؛ کاری می‌کنی برای زن بودن‌ات، داری به زن بودن خودت و خواهران‌ات توجه می‌کنی؛ جنبه‌های ندیده‌شان را پیش می‌کشی و نشان می‌دهی، داری تکانی به خودت می‌دهی برای باز کردن بندهای مردسالاری و ضعیف نگه‌داشته‌شده‌گی از پایت و همین انرژی و شادی مضاعفی به‌ات تزریق می‌کرد. درست عین جلسه‌های شلوغ و پرسروصدایی که بی‌استثنا سردرد می گرفتی بعد جلسه‌ها، ولی ته دلت شادی و ذوقی داشتی از این که این‌همه زن، با این همه انرژی و توجه، بدون هیچ منفعتی دور هم جمع شده‌اند و از همه‌ی توان‌شان مایه می‌گذارند برای سرپا نگه‌داشتن زنستانی که شده‌بود نمود قشنگی از بودن‌مان؛ از زن بودن‌مان.
چند ماه پیش نوشتم که دلم برای زنستان مان تنگ شده. برای آن آدرس همواره عوض شونده ی هرلند دات ایکس ایگرگ زد الی آخر. برای جلسه هایی که چه 10 نفر بودیم و چه چهارنفر (و چه شماره هایی که چهار پنج نفره رفت بالا!) آن قدر پرسروصدا بود که برای حرف زدن یا باید می کوبیدی رو میز یا داد می زدی و مریمی بیچاره قلم کاغذ به دست هی باید بحث های حاشیه ای را جمع می کرد و می گفت: خب بچه ها شماره ی بعد ... برای مطالبی که اصولن 10 تا سفارش می دادیم تا 4 تایش اقلن حاضر شود. برای ستون در به در بچه یتیم شهر زن کتاب که یا مطلب نداشت یا آن قدر مطلب داشت که گیج می شدیم کدام را بگذاریم. برای آمار حتا که یک سال تمام دهن من و مانا و بقیه را سرویس کرد آن قدر که بدقلق و سخت بود ستونش و آخر هم ما موفق نشدیم همه را قانع کنیم که اصلن این ستون باید بپیوندد به تاریخ! برای شلوغ کردن های فرناز و قاطی کردن های بامزه ی مریم میرزا و لبخند به پهنای صورت ناهید کشاورز. برای بهمن های کوچک که در جریان جلسات مصرف اش اجبارن می رفت بالا و بعد هر جلسه قطعن از آن همه سروصدا سردرد داشتم. حتا دلم برای همه ی بی انضباطی ها و بدقولی هایمان که موقع آپدیت شدن سایت پدر همه و به خصوص مریمی را در می آورد تنگ شده. برای گلناز، گلناز نازنین و ستاره رها تارا نیلوفر فرناز نیلوفر اِ (!) سمیه ناهید مریمی مریم میرزا پریسا طلعت پروین نوشین ناهید ... برای همه ی آن گروه کوچک شلوغ که فقط خدا می داند با آن همه گرفتاری و خرتوخری و فیلتر و دستگیری و فشار و غیره چه طور موفق شدند زنستان را تمام آن مدت سرپا نگه دارند.
هنوز هم دلم تنگ است. بعد از زنستان به دلایل مختلف درونی و بیرونی، تقریبن فعالیتی در زمینه‌ی زنان نداشتم و به وضوح جای خالی این موضوع را در زندگی‌ام حس می‌کنم. به سادگی، کار در زنستان شادی و انرژی‌ای به من می‌داد که بعد آن هنوز جای‌اش خالی مانده‌است.

این‌ها را نوشتم که یادی کنم از جمع زنان زنستانی‌مان. از کار ِ -بدون تعارف- قابل تحسینی که ما زنان در آن یک سال و اندی کردیم، از جمعی که تشکیل دادیم و سرپا نگه‌داشتیم و تمام تلاش‌مان را کردیم تا زنستان‌مان را به‌بهترین‌شکل علم کنیم. این‌ها را نوشتم که بگویم ناعادلانه است که کار آن جمع، که همه می‌دانستند ریسک مشخصی را دارند می‌پذیرند فقط به پای چهارنفر نوشته‌شود و بازخواست و مجازات‌شان کنند. نوشتم که بگویم ما زنستانی هستیم، به زنستانی بودن‌مان افتخار می‌کنیم و حتا اگر جرم باشد، ما همه جرم‌بودن‌اش را می‌پذیریم. که بگویم نوشتن در زنستان اگر جرم است، تک تک ما اعضای تحریریه هم راه مریم مجرمیم. همان گونه که برای دلارام فریاد زدیم که هر کدام از ما می توانست به جای او در آن روز کذایی دست گیر شود، حالا هم هر یک از ما می توانست جای مریم - یا جلوه و پروین و ناهید- باشد. آقایان! در وظیفه تان کوتاهی کرده اید، ما همه مجرمیم.

با من این‌طور حرف نزن. با من هیچ‌وقت این‌طور حرف نزن. یادت باشد که مثل ماسه‌ام، می‌توانی باهام بازی کنی و نرم و نوازش‌گر باشم، ولی اگر سعی کنی در مشت‌ام بگیری چنان از لابه‌لای انگشتان‌ات می‌ریزم که ندانی دست‌ات کی خالی شده.

فرمان نمی دونم چندم
خودت رو در موقعیت "انتظار عکس‌العمل" از کسی که واکنش‌هاش در حد جلبک‌ئه قرار مده.

آزموده را آزمودن هم خطاست، محض یادآوری!

ژانر:
اینایی که توی 360 شون یه عکس می‌زنن که توش نوشته CLOSED یا bye 360

- سلام پالپ، لاااغر و الخ -

1- ما یک عدد خانوم دکتر دوست‌داشتنی دیدیم که شبیه ژولیت بینوش بود و بسیار دوست‌اش داشتیم و قیلیژ ویلیژ و غش و غیل رفتیم برایش، ماچ و موچ؛ چند نقطه دی
2 - پست قبلی مطلقن هیچ ربطی به پست «در باب تقدس بی‌هوده‌ی تن» ندارد، نه تصویری از منظور آن پست است و نه هیچ چیز دیگر. مطلقن هیچ ربطی بین این دو پست نیست.
3 - بسیار، بسیار از این همه قضاوت‌گر بودن، بدون حتا شناخت کافی از قضاوت‌شونده، منزجر و مشمئزم و حالم را به‌هم می‌زند. متاسف‌ام هم می‌کند در ضمن. و در زندگی‌ام بسیار دیده‌ام که دست روزگار، آدم‌های قضاوت‌گر را به بهترین نحوی متنبه می‌کند و سرجایشان می‌نشاند. پس متعجب نشوید اگر آن‌چه را (هر چه را) که امروز با دیدن سایه‌ای ازش تقبیح کردید، فردا خودتان یا عزیزترین‌های‌تان انجام بدهید و بار قضاوت‌های پیشینی خودتان له‌تان کند.
4 - جایی گفته‌بودم قضاوت‌گری (همان جاجمنتالیسم که لغت بسیار روشن‌تری‌ست) در ذات آدمی‌ست. اما بعضی‌ها آن را به عنوان خصیصه‌ی بد می‌شناسند و سعی در کنترل‌اش دارند، بعضی‌ها هم جلوی‌اش را باز می‌گذارند تا شخصیت خودشان و بقیه را پایین بکشد و تحقیر کند و حال من یکی را هم به‌هم بزند.
بسیار متاسف‌ام که درصد قابل توجهی از خوانندگان وبلاگم از دسته‌ي دوم‌اند. با معذرت پیشاپیش از اقلیتی که چنین نیستند.

یک

بیست‌وهفت ساله است، با موهای قهوه‌ای روشن و چشم‌های درشت حساس به همان رنگ، بدنی ظریف و تا دلت بخواهد زنانه و لوند و پرنازوادا، ولی از آن نازواداهای طبیعی که به دل‌ات می نشیند که جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته‌بود
نصفه‌شبی با دوست‌ِ دخترش فیلم پور.نو می‌دیده که یک‌هو سک.س‌اش زده بالا. ساعت 4 صبح یک لباس زیر سک.سی تن‌اش کرده و یک جفت کفش پاشنه‌بلند و یک مانتو و دیگر هیچ. نشسته‌اند پشت ماشین، کم‌تر از نیم ساعت بعد مردی که برایش جذاب بوده را پیدا کرده و رفته خانه‌اش و باهاش خوابیده. ساعت 6 صبح هم از در خانه‌ی پسرک بیرون آمده، بدون این که شماره‌ای، آدرسی و هر نشانه‌ای با هم رد و بدل کنند. تمام.
آرنج‌ها را گذاشته روی کانتر آشپزخانه، تعریف می‌کند و صدای غش‌غش خنده‌اش در خانه می‌پیچد. می‌گوید: ...«دو ماه بعد دیدمش، با دوستش. اومد شماره‌ش رو بهم داد... دوستش، بی‌چاره افسردگی گرفته‌بود. به ش. می‌گفت این دوستت اگه الان دوست‌پسرش زنگ بزنه، خب لابد می‌گه خونه‌ام یا با ش. رفتم بیرون. دیگه به دخترا نمی‌شه اعتماد کرد ..»
نشسته روی مبل نارنجی، پاها را انداخته روی هم و فنجان چای به دست، چتری‌های نرم روشن را از پیشانی پس می‌زند و می‌گوید: «عشق؟! عزیزم، چیزی به اسم عشق وجود نداره. عشق رو مردها اختراع کردن که پولش رو ندن.»

پی‌نوشت: «اسنپ‌شات» بخش جدید این وبلاگ است، تکه‌ای یا تکه‌هایی اندک از آدم‌های دوروبرم یا آدم‌هایی که گذری دیده‌ام و در ذهن‌ام مانده‌اند. یک صحنه، یک تصویر، بدون هیچ نظری و تایید و رد و قضاوتی. تاکید می‌کنم، بدون هیچ قضاوتی. اسنپ‌شات، یکی از فلسفه‌های نوشته‌شدن‌اش این است که با هم تمرین کنیم از روی اسنپ‌شات‌ها آدم‌ها را قضاوت نکنیم.

چرخه ی بازتولید خشونت یعنی این که پسره به شوخی به من می گه چاق و من دوروز بعدش خیلی ناخودآگاه و بی ربط و جدی به طوطی بی گناه بدبخت شهروز می گم خیلی چاقی ها!!

خوابیده روی تخت ام؛ روی ملافه ی آبی پررنگ ستاره دار -که خریدم اش چون یاد «این زمینی ها» می انداخت ام- و پتوی سفید-آبی را پیچیده دورش. می گوید: خیلی افسرده ام. دلم دیگه هیچی نمی خواد. نه دلم می خواد برم سرکار، نه تفریح، نه مهمونی، هیچی.. کار خسته م می کنه، باید هفت صبح برم و نه شب می رسم خونه و فقط می رسم غذا درست کنم و بگیرم بخوابم باز. زندگیم شده همین. حتا هیچ کاری، تفریحی چیزی هم دلم نمی خواد که مثلن واسش وقت باز کنم و انجامش بدم.
نگاهش می کنم. خواهر بزرگ ترم، که از خواهر بودن فقط اسم اش را داریم و صدایی که همه با هم اشتباه بگیرندمان و غیر آن هیچ، هیچ اشتراک و تشابهی نه .. دختری کاملن تیپیکال، معقول و منطقی که سرش همیشه گرم درس و بعد ازدواج و کار و زندگی و شوهرداری بوده. که همیشه بلند بلند مرا و زندگی ام را به باد ایراد و انتقاد گرفته و من هم بی صدا هیچ وقت چندان ارزشی برای سیستم زندگی ش قائل نبوده ام. که در تمام این سال ها شاید دومین یا سومین باری باشد که واقعن نشسته جلویم و باهام حرف می زند.
اول یک مشت دری وری کلیشه ای برایش می بافم که فان اش را بگردد در زندگی پیدا کند، که ساعت کارش را کم کند، ورزشی چیزی دنبال کند، برای خودش و شوهرش -که بلاشک از گوگولی ترین موجودات عالم است- سرگرمی مشترک پیدا کند، که مشاور برود، شاید قرص ضدافسردگی بخورد... از همین حرف هایی که همه می زنند و به هیچ دردی نمی خورد. خودم خسته می شوم و ساکت. آهنگی می گذارم، صندلی را می چرخانم و سر می اندازم پایین به سوهان زدن ناخن هایم.
فکر می کنم، فکر می کنم که چی به اش بگویم و سوهان را می کشم روی گوشه های مستطیلی ناخن ها - که خودم می دانم هیچ وقت این مدل ناخن به دستم نیامده. فکر می کنم و فکر می کنم و ناخن ها که بیضی و فرم گرفته می شوند و دستم شبیه دست خودم می شود باز، دست دراز می کنم از قفسه پایین کتاب خانه کتابی را بر می دارم. ورق می زنم و لا به لای نامه های فروغ، سطرهایی که می خواستم را پیدا می کنم:
این جا خیلی تنها مانده ام... از زور تنهایی مثل سگ کار می کنم و فراموش می کنم که شماها هم رفته اید و هیچ وقت برنمی گردید، یک فیلم ساخته ام راجع به زندگی جذامی ها که موفقیت پیدا کرده...
زندگی همین است، یا باید خودت را با سعادت های زودیاب و معمول مثل بچه و شوهر و خانواده گول بزنی یا با سعادت های دیریاب و غیرمعقول مثل شعر و سینما و هنر و از این مزخرفات! اما به هر حال همیشه تنها هستی و تنهایی تو را می خورد و خرد می کند- من قیافه ام خیلی شکسته شده و موهایم سفید شده و فکر آینده خفه ام می کند ولی بگذریم... بگذریم.. بگذریم...
انگشتم را می گذارم لای کتاب و صندلی را می چرخانم که کتاب را بدهم دستش و بگویم بخواند که می بینم خوابش برده. خوابش برده و روتختی سفید-آبی روی سینه اش بالا و پایین می رود آرام آرام.
کتاب را می گذارم سر جایش، از قفسه بالایی لاک سرخابی را بر می دارم، درش را باز می کنم و صندلی را می چرخانم.

*جاودانه زیستن، در اوج ماندن - دکتر بهروز جلالی، انتشارات مروارید

نه که من حسود باشم، ولی تنها چیزی که تو توی عمرت به من اختصاص دادی یه دونه نیک نیم بود که اونم تعمیم اش دادی که.
ای بابا.
حالا شما نه، پشت سری تون، بله با شمام
چه حسی باید به من دست بده وقتی توی دل و قلوه رد و بدل کردن شما و دوس دختر محترمتون جمله های خودم رو میبینم؟! لامصب لباس زیر که نیست که واسه هر کسی بپوشی!!
آدم ها.. چرا این قدر سندتوآل این شماها؟!
منم امشب یه چیزیم میشه ها.

گفت هی می گی دوسم داره، دوسم داره. چه غلطی کرده تا حالا که تو باور کردی که دوستت داره؟! غیر از حرف مفت زدن که از هر خری بر می آد؟ اون خودشو دوست داره، حسی که تو بهش می دی رو دوست داره و بس.
بعدش اون قدر تلخ بود که من هیچ حرفی برای گفتن نداشتم و فقط دو تا قطره ی گنده از روی گونه هام چکید روی بلوز آبی ..

تو هنوز حتا فرودگاه نرفتی و هنوز یه روز که هیچی، یه ساعت هم از این هشت روز ناقابل نبودنت نگذشته که من یه عالمه حرف نوک زبونمه که هی می خوام زنگ بزنم بهت بگم بعد یادم می آد که لابد گرم وسیله جمع کردنی و وقت نداری
بعد هی حرف های نوک زبونم بی قراری می کنن و هی سر گلوم باد می کنه که یکی رو پیدا کنم اینا رو شر کنم باهاش، ولی هیش کی مث تو نمی شه که آخه
بعد فک می کنم که خدا به داد این روزهایی که نیستی برسه با این حساب!
بعد به این فک می کنم که زندگی م چه قدر محورش تویی، چه قدر محورش آدم های دوروبرمن، چه قدر اصن تمام زندگی من روی آدم ها و روابطم با آدم ها می چرخه، چه قدر آدم ها می تونن خوشحالم کنن یا از اوج پرتم کنن پایین، چه قدر همیشه تاپ ترین اولویت هام بین کار و درس و زندگی و خلاصه همه چی، آدم ها و دوستام بودن. که همیشه اگه عین سیمز ایندیکیتر روابط انسانی م سبز باشه، حالم خوبه و اگه از سبز بیفته پایین حالم بد میشه، مستقل از این که بقیه فاکتورها چی بگن
الی می گه هر آدمی باید یه غار تنهایی داشته باشه که وقتی از همه ی دنیا خسته شد بتونه بره اون تو ولو شه و خودشو پهن کنه و آروم بگیره. دستشو می گیرم و بهش می گم خره خب غار تنهایی منم تویی دیگه. می خنده، دست میندازه دور شونه هام، بعد یهو جدی می شه. می گه سعی کن غار تنهاییت آدم نباشه. رو آدم ها نباید زیاد سرمایه گذاری کرد. غیرقابل پیش بینی ان، بی ثباتن، هزار تا متغیر دارن، رابطه باهاشون پر ریسکه، بعد تازه در بهترین حالتش، اگه ولت نکنن و نرن و عوض نشن و دلشونو نزنی و هزار تا چیز دیگه، در بهترین حالت، آدما می تونن هر لحظه بیفتن و بمیرن و تمام زندگی ای که تو روشون گذاشتی هم، باهاشون بره ...

Fitter, healthier and more productive, a pig in a cage on antibiotics

حالم از این فشار روانی جامعه روی اعضایش برای پرفکت بودن به هم می خورد، از این انتظار همیشگی که دارد که سالم و شاد و لبخند به لب و در کار و درس و زندگی شخصی موفق باشی، که خطاها و ضعف هایت را بپوشانی و در اوج بدبختی هم توی صورت مردم لبخند بزنی و وانمود کنی خوشبختی.
نه که این ها جلوی من را بگیرد که وقتی دلم می خواهد این جا بنویسم که کسل و تنها و خسته و بی انگیزه ام و زندگی ام بس یکنواخت و بی هیجان، ننویسم - از ترس این که تصویر کذایی قوی و شادابم ترک بخورد، ولی باید اعتراف کنم که غلبه به ترس مذکور، انرژی قابل توجهی می طلبد. بیایید به خودمان اجازه بدهیم که گاهی هم بدبخت باشیم بدون این که ازش خجالت بکشیم.
* منشا تایتل را از دست ندهید.

از اون جا که ما توان و انرژی و تکنولوژی شو نداریم، شما لطف کنید، تشریف ببرید وبلاگ آقای یک پنجره، اون آهنگ بالاییه رو خفه کنید، ببار ای بارون ببار گوش بدید. اصن هم خودتون رو نگران پهنای باند و این چیزا نکنید :ی
با تشکر.

نکنید آقاجان نکنید
نیایید توی وبلاگتان با آب و تاب ملت را از چیزی نهی کنید زیرش هم یک لیبل نکنید آقاجان نکنید بچسبانید
گاس هم که -سلام عرض شد- پس فردا یک جورهایی شد شما دلتان خواست بکنید! دیگران که خبردار نمی شوند، ولی از روی خودتان خجالت می کشید هی، آخرش هم مجبور می شوید نکنید که گلاب به رویتان قضای حاجت توی حرف خودتان نشده باشد.
نکنید آقاجان!

یک خصوصیت مشترک بین چند تا از عزیزترین، جذاب ترین و مهم ترین مردهای زندگی من وجود دارد:
در حالی که عاشقانه مرا دوست دارند، یا عمیقن به من اهمیت می دهند (و در این موضوع هیچ شکی وجود ندارد) تمام سعی شان را می کنند تا صد درصد خلاف این موضوع را در چشم بنده فرو کنند.
*محض احتیاط تشکری هم می کنیم مجددن از خانواده محترم رجبی.

تا حالا به طرز بسیار احمقانه و ساده لوحانه ای فکر می کردم اگرچه کلن دنیا پر از آدم های بی شرف و بی خوده، ولی خوشبختانه من دوروبرم یه مشت آدم حسابی دارم. تا دلتون بخواد هم فخر این موضوع رو به این و اون فروختم که ده هه خودتون وارد روابط مریض می شین و با آدم های مساله دار معاشرت می کنین و زمینه رو برای آزار دیدن از بی شرفی آدم ها آماده می کنین.
جدیدن متوجه شدم که بوهه آدم های اطراف من هم یکی پس از دیگری دارن توزرد از آب در می آن و تا حالاش هم که این موضوع رو نفهمیدم به دلیل این بوده که موقعیتش پیش نیومده.
با سپاس فراوان از خانواده محترم رجبی.

بعدم که من قول می دم اگه یه وبلاگ خصوصی باز کنم که این چند خط چندخط های روزمره مو اون جا بنویسم، قیافه ی این جا دوباره بشه شکل این خانوم کت دامن پوشیده ها که فقط در مورد موضوعات مهم حرف می زنن و موهاشونم شینیونه حتا. نه مثل الان شکل این بچه پرحرف زبون درازها که دائم دارن آسمون ریسمون به هم می بافن.
هر چند خب واقعیت اینه که من خودم اون دومیه ام.

بنده یک عدد سوال دارم
بر حسب اتفاق کسی این جا می دونه چنان چه خانمی مبتلا به ایدز باشه و حامله بشه، بچه از ایام جنینی مبتلا به ایدز می شه یا موقع زایمان و بر اثر تماس با خون مادر یا همچین چیزی مبتلا می شه؟ و اساسن آیا فرزند یک فرد اچ آی وی مثبت حتمن خودش هم اچ آی وی مثبت خواهد بود یا احتمال داره سالم باشه؟
با تشکر پیشاپیش!

من مجددن یه درخواستی دارم، این دفعه از خواهران محترم
نکنید خواهر من، این جور دو دستی یه طوری که انگار شخص شخیص جاش هالووی رو تور کردید دو دستی به نامزد همسر دوس پسراتون نچسبید، عین بادی گارد دائمن در حال محافظت و پاسداری از پارتنر محترم نباشید، تا یه خانومی کلن و خانوم مجردی جزئن یه کلمه با پارتنرتون حرف می زنه اخماتون تو هم نره و به خانومه چشم غره نرین و حلقه محافظتی تونو تنگ تر نکنین. زشته به خدا. از زشت بودن گذشته رقت آور هم هست. اندکی اعتماد به نفس و اعتماد به پارتنر باید.

(Joey, Chandler and Ross talking about Ross's British girlfriend, Emily, who just went back to England)

Ross: What do I do?
Joey: Play hard-to-get.
Ross: She already lives in London.
Joey: So you go to Tokyo

بعدم که من از این اخلاق بعضی آدما کلن و در این جا بعضی آقایون جزئن متنفرم که یه چیزی می گن بعد اگه جوابی که دلشون می خواد رو نگیرن از بیخ و بن منکر اون چیز گفته ی اولیه می شن و سریعن سوت زنان تشریف می برن کوچه ی علی چپ که نــــه من که منظورم این نبود البته!
بس کنید دیگه باباجان، یه ذره به خودتون و حرفتون و شعور طرف مقابل احترام بذارید و از مقادیر کافی تخم جهت پای حرف خودتون ایستادن و ضمنن پذیرش ریجکت شدن برخوردار باشید!

هیزی می کنیم

اولین چیزی که بعد از گم کردن عینک آفتابی م به ذهنم رسید که غصه شو بخورم این بود که حالا دیگه چه طوری توی دانشگاه وی پی* رو بدون این که بفهمه دید بزنم!

* وی پی مخفف ویژوال پلژر یه آقایی هستن که از جلوی ما رد می شن ما نفس مون بند می آد بس که تبارک الله! :ی

آهان
می خواستم با لباس تمام رسمی شب و کلاه از سر برداشته، سپاس گزاری مفصلی بکنم از کامنت گذاران پست «در باب تقدس بی هوده ی تن» بابت بحث های مفید، محترمانه، سالم و سازنده ای که به جریان انداختند، و ابراز امیدواری بکنم که این اتفاقات خجسته باز هم بیفتد که من به جای نگرانی از بابت بازبینی کامنت ها قبل از انتشار، بتوانم با دل راحت نظرها را بخوانم و چیز یاد بگیرم.

بعد هم که من اون قد از این آقا بداخلاق هایی که بچه می بینن خوش اخلاق می شن و بهش می گن سلام عموجون خوشم می آد!
ایضن از آقاهایی که آشپزی می کنن
و ایضن از آقاهایی که هیچ رقمه هیچ شباهتی به تصویر ایده آلت ندارن بلکم متضادش هم هستن! ولی کلن تصویره رو شوت می کنن یه گوشه و خودشون می آن می شینن وسط قاب!
(چند نقطه دی حسرت ناک)

بعد هم که من هر چی پیش تر می رم بیش تر متوجه می شم که در زندگانی رویه ی درستی رو اتخاذ کرده ام
که شامل «سعی کن از کرده هات پشیمون شی نه از نکرده هات» باشه
و مطابق همین رویه تا ته همه چی رو انگشت می کنم و شرف و آبرو و شخصیت و استانداردهای اجتماعی و همه چیز رو به کفش می گیرم فقط برای این که خیالم راحت باشه که نکرده ای نذاشتم که بعدن حسرت اش رو بخورم
بعد یه مدتی به کرامات این روش شک کرده بودم و حس می کردم که
خب، من دهن خودم و بقیه جاهای بقیه رو آسفالت کردم که جوری زندگی کرده باشم که بعدن بتونم به گذشته ام نگاه کنم و حسرتی نباشه و اندوهی نباشه و چیزی جا نذاشته باشم
بعد هنوز تمام این ها هست
شاید نه به اون شدتی که اگر محافظه کارانه و معقول رفتار می کردم می بود- ولی هست
و این که چرا من زودتر نفهمیدم که نوستالژی و حسرت گذشته از آدم جدایی نداره
که همیشه خاطره از زندگی واقعی گوگولی مگولی تره و فقط قشنگی هاش به چشم می آد و به همین سادگی، همیشه، همیشه گذشته خواستنی تر و دست نیافتنی و حسرت باره
مثل یه تصویر سپیا با برق کهنه ی طلایی روش که نمی ذاره جزئیات ناخوشایند رو ببینی و فقط درخشش به چشم ات می آد

بعد الان ولی خوشبختانه دوباره بامبی خورده تو سرم و فهمیدم که خب اون اندک های اجتناب ناپذیر که همیشه هست
ولی حقیقتن بقیه رو نمی دونم، ولی واسه من یکی، زجر و عذاب و درد این که بشینی به کاری فکر کنی که دوست داشتی بکنی و نکردی، از هر چیز دیگه ای تو عالم بیشتره، و حتا خیلی بیشتر از پشیمونی از کردن کاری که نباید می کردی
خلاصتن که چنین شد که پارچه ی قرمزی جلوی ما تکاندند و گاو درون مان - سلام آیدا- فعال شد و خداوند به داد زندگی ما برسد زین پس.

اولین درخواستی که در بدو ورود به شهر از دوستان محترم و مجددن آقایون دارم اینه که نکنید آقا جان، روی سه چهارتا دختر که همه با هم دوستن و احتمال خوبی می ره که همه چی هم دیگه رو بدونن، هم زمان تیک نزنید! نکن عزیز من نکن! چه لطفی داره آخه مثل ایمیل و اس ام اس سندتوآل بودن؟! من واسه خودتون می گم. به قول راس در سریال وزین فرندز women talk بعد همه گی از چند منظوره بودن تون آگاه می شن و نه تنها وجهه و آبرو و شخصیت تون یه مقدار خدشه مدشه بهش میفته بلکه احتمالن به هیچ یک از منظورهاتون هم نمی رسین!
نکن عزیز من، با شمام هستم!

در باب تفدس بی هوده ی تن

دیرزمانی قبل همه جا، و حتا همین حالا در جاهایی غیر از این جزیره ی اطراف من، «تن» حریمی مقدس بود، با ارزش و اهمیتی بی نهایت و بی جا و بی مناسبت که بدان نهاده شده بود. تن باارزش ترین گنجینه ی شخصی طبقه بندی می شد، آخرین سنگری که «غریبه» (غریبه ای که می رفت تا آشنا شود) را ممکن بود به اش راه دهی، آخرین قدمی که در راه نزدیک شدن دو انسان می شد برداشت، نردبان نزدیکی و الفت را باید پله پله می رفتی تا در آخرین قدم به عنوان جایزه، یا به عنوان مهر تاییدی بر رسیدن به خط پایان، روبانی را ببری و قدم به آن جایگاه نهایی بگذاری. فرقی نمی کرد آدم ها که باشند و چه باشند و چه قدر متفاوت از هم، به هر حال با ارزش ترین داشته و قیمتی ترین پیش کشی که می توانستند به دیگری بکنند، همان تنی بود که هر کسی می داشت.

حالا اما، بعضی جاها و در جزیره ی اطراف من که قطعن، روند برعکس شده - تن می تواند اولین حریمی باشد که گشاده می شود، می تواند اولین سنگری باشد که «فتح» و اولین تکه ای از تو باشد که کسی را به اش راه می دهی. حالا حتا یکی شدن تن ها آن قدر نردبانی نمی خواهد یا صمیمیتی یا قدم برداشتن و تلاشی، حالا نگاهی و جرقه ای و انگیزه ای کافی است که دو تن بتوانند، در همان مرزهای جسمیت محض، لذت را با هم شریک شوند، شاید حتا بی آن که حرفی بزنند و قدمی از تنیت فراتر بروند. حالا تو ممکن است با هر کسی تنت را شریک شوی ولی روحت را نه. حالا زمانی است که دوستی به من می گوید آن قدر closed ام که غیر از سک.س رابطه ی جدیدی با کسی نمی توانم متصور شوم.

من این روند جدید را دوست تر دارم. من این مدل را بیش تر می پسندم که تن آدم ها دیگر جایزه ای روبان زده نباشد، که آن تمرکز بی هوده ی بی مناسبت از تن برداشته شود، که آن ارزش میلیونی بی خود به اش داده نشود و آن قدر بالا و بالاتر نگذارندش که حواس آدم ها - مثل بچه ای به جعبه ی بیسکویت طبقه بالای قفسه، سلام آقای رضا ارژنگ- متمرکزش شود آن قدر که هیچ چیز دیگری را نبینند. من دوست تر دارم که رودرواسی ها و ملاحظه ها و تعارف های الکی از بین رفته باشد و تن ها اگر هم را بخواهند بتوانند بدون دروغ و عذر و بهانه و تظاهر به نزدیکی جمع شوند، که دیگر کسی محض تصرف تنی نقش عاشق دلخسته را بازی نکند. من فکر می کنم این طور بهتر است، که تن همان باشد که هست، ارزشی بیشتر از واقعن اش پیدا نکند، که ارزش نهایی آدم ها، که آن والاترین حریم شان، آن مستوره ی پردگی روبان قرمز به درش زده، نه تنی که هر کسی دارد- که روحی باشد که در هر آدمی با دیگری متفاوت است. من باور دارم خرد شدن تقدس بی هوده ی تن کمک می کند که چشم گرسنه از نوک انگشت بالاخره سیر شود و فراتر برود و آن ماهی که نشانش می دهی را ببیند.

نکنید آقاجان نکنید
درست همون لحظه ای که آدم داره فکر میکنه بـــه چه جنتلمن خوشتیپ گوگولی مودب باشخصیت جذابی، -شرمنده م که منشن میکنم ولی واقعیت های جامعه ست!!- دستتونو تا بند دوم انگشت اشاره تو دماغتون نکنید و ایضن آروغ نزنید و چایی و قهوه تون رو هورت نکشید یا از همه بدتر اعضای تناسلی تون رو در ملا عام نخارونید که گند زده شه تو تصورات آدم!
نکنید آقاجان!!

بعدم که نکنید آقاجان نکنید، به کسایی که رابطه تون باهاشون متزلزل! ئه کتاب قرض ندید! به خصوص که عین من کتاباتون بچه هاتون باشن و به جون تون بسته! وگرنه یه همچین نصفه شبی یهو یادتون می آد که ناتور دشتتون که تازه هدیه هم بوده دست آقای نون دال مونده، بعد حالا بعد این همه وقت هم نمی شه زنگ زد به طرف گفت کتاب منو بده که، چون از awkward بودگی گذشته هزار و یک جور منظور نداشته ازش برداشت می شه غیر منظور خودتون که صاف دارید می گیدش و کیه که باور کنه به کی قسم به کی قسم آیم دان ویت یو و فقط کتابام مث بچه هامن و هیچ ناتور دشت دیگه ای به دلم نمی چسبه و هیچی نمی خوام فقط لطفن کتاب من را برگردانید!

نکنید آقاجان نکنید!

خب، کافه پیانو یه جاهایی ش هم خوب بود، علی الخصوص صفوراش، اما در مجموع من نمی تونستم مانع پاپ آپ شدن هر لحظه ی این فکر تو ذهنم بشم که کاش سایه ی ناتور دشت این قدر پررنگ نبود و کاش می شد که هولدن کالفیلد فقط یه دونه بمونه تو همون شونزده سالگی ش و کاش من این قدر حس نمی کردم لحن کتاب قرضیه که آخر که تمومش کردم برآیندم این باشه که یه گرته برداری متوسط از ناتور دشت خوندم که تک و توک تیکه ی خوب وسط هاش داشته.

تازه علاوه بر فکر مذکور؛ تو اون تیکه ی تشبیه صندلی های روی میز کافه به زن های فاحشه دو سه تا فحش آب دار هم پاپ آپ شد!!

به قول گلناز سلام الله علیها، این چند وقته از نظر جغرافیایی در مقعد زندگی و از نظر زمانی در مقطعی که اسهال داره به سر می برم!!
اجماعن صلوات بلند ختم کنید!

+ نمی‌دانم در جریان قرار گرفته‌اید یا نه، اما مدتی پیش لایحه‌ای به نام «حمایت از خانواده» که در حقیقت به‌تر است آن را لایحه‌ی «نابودکردن خانواده» بنامیم، از طرف دولت معزز جناب احمدی‌نژاد به مجلس فرستاده شده است و به احتمال زیاد همین هفته درمورد آن تصمیم‌گیری خواهد شد.

از آن‌جایی که تصویب این لایحه باعث خواهد شد حقوق به‌شدت محدود زنان ایرانی باز هم محدودتر و ستمی که بر آن‌ها می‌رود بیش‌تر شود، بسیاری از فعالان فرهنگی و جنبش زنان مدتی است تلاش گسترده‌ای را آغاز کرده‌اند تا با آگاه‌سازی مردم، مانع از قانونی‌شدن این لایحه‌ی ضد خانواده شوند.

در همین راستا خورشید خانوم در وبلاگش از همه دعوت کرده است درباره‌ی این لایحه بنویسند و به هر طریقی که شده اعتراض خود را نسبت به این لایحه‌ی بسیار تاسف‌ برانگیز که نه‌تنها وهن زنان، بلکه توهین به هر انسان آزاداندیش است، نشان دهند.

بروشوری نیز در همین زمینه تهیه شده است که در آن اطلاعاتی درباره‌ی مواردی از لایحه که ضد خانواده است، هم‌چنین نامه‌ای اعتراضی برای فرستادن به نمایندگان مجلس وجود دارد که شما می‌توانید آن را به آدرس تهران، ميدان بهارستان، کدپستی 009821-39931 پست کنید.

به عنوان مثال برخی از مواردی که با تصویب این لایحه اتفاق می‌افتد و در بروشور به آن‌ها اشاره شده، عبارت است از:

- مرد در صورت داشتن تمکن مالی و تعهد به قاضی مبنی بر اجرای عدالت می‌تواند زن دوم و سوم و چهارم بگیرد و به اجازه‌ی زن اول خود هم نیازی ندارد.

- مردان می‌توانند چندین زن صیغه‌ای بگیرند و الزامی هم به ثبت ازدواج‌شان ندارند.

- مجازات عدم ثبت ازدواج و طلاق سبک‌تر شده و مردی که ازدواج و طلاق خود را ثبت نکند، فقط باید جریمه‌ی نقدی پرداخت کند.

- حضانت فرزندان حتی اگر به مادر برسد، ضمانت اجرایی نخواهد داشت. به عنوان مثال، اگر پدر ی حاضر نشود فرزندی را که حضانتش به عهده‌ی مادر است، به او بدهد، فقط به جریمه‌ی نقدی محکوم می‌شود.

- زنان نه تنها حق طلاق ندارند، بلکه روند گرفتن حکم طلاق طولانی‌تر نیز شده است.

-زنانی که مهریه های‌شان بالاتر ازحد متعارف باشد، باید هنگام عقد بابت مهریه‌ی نگرفته‌شان مالیات بدهند. حد متعارف مهریه را دولت تعیین می‌کند.

- زنان طبق این لایحه نه‌تنها از داشتن حق طلاق، بلکه از داشتن حق سرپرستی فرزندان، حق اشتغال، حق گرفتن گذرنامه و سفر به خارج کشور بدون اجازه‌ی شوهر محروم هستند.

- این لایحه هیچ ممنوعیتی برای ازدواج دختران در سنین پایین قائل نشده است.

شما هم اگر می‌خواهید مانع از تصویب این لایحه شوید، با تهیه‌ی کپی از این بروشور و توزیع آن بین دوستان و همسایگان و فامیل؛ آن‌ها را در جریان این مسئله بگذارید و از آنان نیز بخواهید با توزیع این بروشور و اطلاع‌رسانی در این زمینه، به جلب مخالفت زنان و مردان با لایحه کمک کنند.

شخصن معتقدم همه ی ما - با تمام اعتقادات، باورها و ارزش هامون- قیمت معینی داریم. قیمتی که می تونه هر چیزی باشه، و اگه کامل پرداخته بشه حاضریم - حتا شاید به طیب خاطر - از اعتقاداتمون دست بکشیم و احساس ناراحتی هم نکنیم، چون عوضش قیمتمون تمام و کمال پرداخت شده.
ممکنه تلخ باشه ولی حقیقیه. همه رو می شه خرید، فقط قیمت هاشون فرق می کنه.

*مثال جهت روشن شدن قضیه، مثلن این جناب سایر اگه به قاعده بابام هم مردسالار باشه اصن واسه من مهم نیست و هم چنان مرد ایده آله :ی همون طور که واسه آقایون فک نمی کنم خیلی ترن آف باشه اگه مثلن مونیکا بلوچی - سلام امین!- جدول ضرب رو کامل بلد نباشه! :ی
من مجبورم، می فهمید مجبورم که همیشه حداقل یه افکت جلف و جفنگ توی پست هام داشته باشم، وگرنه احساس ناراحتی می کنم و به دلم نمی چسبه!

هوا را از من بگیر
لاست را نه.

*در برخی نسخ آمده:
هوا را از من بگیر
سایر را بده
:ی

می دانید؟ چیزی به اسم لیاقت دوست داشته شدن وجود ندارد. ترجمه ی جمله ی "لیاقت دوست داشته شدن رو نداره" به سادگی می شود این که "منو نمی خواد، ولی من این و هزارتا دری وری دیگه رو سر هم می کنم که مجبور نشم قبول کنم که منو نمی خواد"

این را جا انداختم

مشکل اصلی حتا جند.ه خطاب شدن هم نیست، این است که به این بهانه، جدی ات نمی گیرند.

حالا من ربط بین این دو مساله را نمی فهمم. به نظرم یک سازمان حقوق بشری چیزی باید تاسیس شود که حالی ملت بکند که حتا اگر زنی جند.ه باشد هم، جند.ه ها حق جدی گرفته شدن دارند.

سقف شیشه ای زنان در دنیای وبلاگ نویسی می دانید چیست؟

همان مطلبی که اگر مردی بنویسد کول و خواندنی و جذاب و روشنفکر و بی پروا و جسور خواهد بود، چنان چه زنی بنویسد تنها نصیبش واژه ی دیرآشنای جند.ه است.

از جنس آتش و باد

این ماییم. من. خانم ب. خانم الف. زنانی از جنس ما. این ماییم که در این جامعه با تمام فرهنگ پدرسالار وحشتناک-قدرتمندش به دنیا آمدیم، که با این فرهنگ بزرگ شدیم، که آموزه هایش کلیشه هایش ارزش هایش تقدس هایش با گوشت و خون مان عجین شد. که بزرگ شدیم، چشم باز کردیم، تازه و تازه تر دیدیم و شنیدیم، تازه شدیم، با آزادی و آگاهی انتخاب کردیم که تفاله ی جامعه ی مردسالارمان نباشیم. که متفاوت شدیم با آن چه ازمان انتظار داشتند باشیم و با آن چه اکثریت بودند. عوض شد و عوض کردیم آن چه که قابل تغییر بود، اما نتوانستیم و نمی توانیم از تمام شاخه های آن پیچک دست و پاگیر ببریم.

 

چیزهایی ماند، می ماند؛ در آن اعماق - بیشتر ناخودآگاه که گاهی می شود با جراحی ذهن بیرون اش کشید و گاهی نه، لردهایی ته نشین شده در پنهانی ترین لایه های وجود، میراث هزارهزار سال آن پیچک لعنتی. از آن ها که درست وقتی فکرش را نمی کنی، درست سر پل خربگیری، یک هو سبز می شوند و می چسبند بیخ گلویت و علی رغم تمام تعقل ات و تمام منطقت و آگاهیت و دانش ات و انتخاب ات، همان کلیشه های قدیمی را به ات تحمیل می کنند. دست خودت نیست، می دانی بد است، بیمار است، نمی خواهیش، انتخاب اش نکرده ای، با تمام سیستم زندگی و فکر و اعتقاداتت ناسازگار است، ولی لعنتی آن چنان عمیق چسبیده و آن چنان قوی خواسته هایت را جهت می دهد که زیر بار تعارض تمایلات موجود اجتماع پذیر شده ی درون ات - که تمام آن ارزش ها به وجودش رسوخ کرده - و اعتقادات و باورها و خواسته های فعلیت، و زیر بار احساس گناه از این که چرا می خواهی آن چه را که خواستن اش را تحقیر می کنی؛ له می شوی.

 

دوستی داشتیم که متریالیست سفت و سختی بود و تقریبن بی اعتقاد به همه چیز، اما بزرگ شده در یک خانواده ی مذهبی. می دانست این حرف و این منطق و این خواسته به هیچ جای باورش و فکرش و اعتقادش مربوط نیست و بلکه متعارض است اما می گفت دوست ندارم همسرم با مرد غریبه روبوسی کند. می گفت چه کنم، می دانم اعتقادی ندارم، اما این طور بزرگ شده ام. این طور راحت ترم.

 

این ماییم. دخترانی که هر بار از پنهان شدن در آغوش مردی، از نمایشی از قدرت و توانایی و اقتدار از پارتنرشان، از بوسه ای هالیوودی با فاعلیت مرد، از سپردن کارها به مردی که اداره شان کند، از تصویر کلاسیک مردانه، از الگوی قدیمی و هژمونیک مردانگی لذت می برند، احساس گناه می کنند از داشتن ریشه هایی چنین مردسالار. که هر بار از یک مرد کلاسیک ساخته ی آن فرهنگ خوش شان آمد فحش دادند به خودشان و مجبور شدند از دل-خواسته بگذرند. که توی اندک مردهای روشن فهیم غیرمردسالار گشتند دنبال نشانه هایی اندک و ظاهری از آن ابرمرد اسطوره ای که دل شان را خوش کند و آرامش را هدیه کند به دخترک صورتی پوش درون شان که عمری می برد تا بتواند صورتی ها را از تن درآورد و رنگ خودش را پیدا کند. که پارتنرهای پرفکت معقول منطقی دوست داشتنی را رها کردند فقط چون زن سنتی درون شان را نمی توانستند ارضا کنند. ماییم که عقل مان یک چیز را انتخاب کرد و روان مان آن قدر قوی نبود که بتواند پا به پای انتخاب مان بیاید. ماییم که گذار می کنیم از مادران مطبخ نشین مان به دختران آزاد جسور رها از پیچک مان، و در این گذار خودخواسته می پیچیم و می تابیم و همان قدر رنج می بریم که لذت. شاید بیشتر.

این ماییم. از این جا رانده و از آن جا مانده. در گذاری خودخواسته و ضروری و گزیرناپذیر. چوب دو سر طلا. ناتوان از تحمل الگوی کلاسیک مردانگی و در عین حال عاجز و کلافه از گاهی اوقات ته دل خواستن اش، اقلن خواستن آن اندک خصایص دوست داشتنی غیرآزارنده که بدبختانه علی رغم بی ربط بوده گی انگار فقط در فرهنگ مردسالار می توانند تولید شوند.

 

* این خطوط از آن هاست که مخاطب ندارد، که از دل چند ماه کلافه گی و چند به هم ریختگی سیستماتیک و قاطی کرده گی حاد و ساعت ها بحث و جراحی ذهنی و پنجاه دقیقه مکالمه تلفنی خارج شده است، که اعتبارش برای همان پنج دقیقه ای ست که خواندن اش وقت می برد و شاید پنج دقیقه دیگر اصلن نوشته نمی شد. بسی پیچیده تر و مفصل تر و جزئیات-دارتر از این حرف هاست. خلاصه که از این گوش بشنوید و از آن گوش در کنید.

گفتم که، مخاطب ندارد. که نه انتظار دارم کسی بفهمد و نه انتظار دارم کسی قضاوت بی جا نکند. این خطوط را فقط به خودم بدهکار بودم، به خودم، خانم ب، خانم الف و تمام زنانی که آن چه نوشتم را حتا یک لحظه در زندگی شان حس کرده اند.

با تشکرات ویژه از خانم ب!

 

چگونه - نسبتن- راحت و سریع و بی دردسر آزمایش ایدز بدهیم

ابتدا به ساکن لازم است شما به دلیلی، اعم از سابقه اعتیاد تزریقی یا تماس با خون مشکوک یا آرایشگاه و دندانپزشکی مشکوک و رابطه ی جنسی خطرناک در گذشته یا کلن وسواسی و محتاط بودن، انگیزه ی دادن آزمایش ایدز را داشته باشید. انکار نمی کنم که کار استرس آور و دلهره زایی است و کمی هم غیرمعمول، ولی در عوض خیالتان از بابت بی احتیاطی های احتمالی تان راحت می شود و مطمئن هستید که سالم اید و از همه مهم تر، ناخواسته سلامت کسی را به خطر نمی اندازید.

سپس لازم است شما چند دوست لنگه ی خودتان خوش حال و خجسته و دل به نشاط داشته باشید که هشت صبح همگی را بیدار کنید و با هم به بیمارستان امام خمینی، بخش بیماری های عفونی بروید. سعی کنید در بدو ورود از دیدن راهروی خاکستری بی ریخت و جو ناخوشایند آن جا حس بدی نگیرید، چون چیزهای مهم تری هستند که حس بد به شما بدهند، مثلن این که وارد اتاق انتظار که می شوید ازتان با صدای بلند و لحنی ناخوشایند بپرسند «اومدی این جا چی کار» و جواب که دادید به همکارشان بگویند «اه، شدن 5 نفر» و کلن همین جور نگاه تحقیرآمیز و ناخوشایند و برخوردهای چپکی و سوالاتی از قبیل «قبلن آزمایش دادی؟ خب مگه باز "خلاف" کردی که دوباره اومدی؟» هست که به تان حواله می شود. کلن چیزی که در این بخش ندیدم، احترام و لبخند و برخورد خوب و هم دلی بود، که من هم طبق معمول جوزده شده بودم و شعار می دادم که باید رئیس بیمارستان را پیدا کنیم و بهش تذکر بدهیم D: کلن خوبی رفتن دسته جمعی آن است که از کل قضیه یک جوک بزرگ می سازید و بهش می خندید و استرس مسترس نمی گیرید. تازه بعدش هم می روید بابارحیم شیرموزپسته می خورید تا خون رفته تان جبران شود!

قبل از آزمایش حتمن باید مشاوره شوید، به این شرح که به اتاقی فرستاده می شوید و خانمی ازتان سوالاتی در باب مشخصات فردی، علت مراجعه تان، سابقه ی رفتارهای پرخطرتان، سابقه ی شرکای جنسی تان، و انگیزه تان از برقراری رابطه با شرکای جنسی!! سوال می کند! شوکه نشوید اگر ازتان پرسید که در قبال برقراری رابطه جنسی پول یا هدیه گرفته اید یا خیر چون معمولن می پرسد! و کلن سعی کنید در همه ی مراحل به شدت صریح، طبیعی و دماغ بالا رفتار کنید. متوجه باشید که برخورد کارکنان در بهترین حالت معمولی رو به پایین است و چنان چه وا بدهید و مثل موقع کاندوم خریدن خجالت بکشید و غیره، اذیت خواهید شد. سرتان را بگیرید بالا و طبیعی و با اعتماد به نفس رفتار کنید که از آن برخوردهای چپکی آزاردهنده باهاتان نشود.

حین مشاوره شماره ای چهاررقمی به تان می دهند که در این مرکز با آن شناسایی خواهید شد و با آن آزمایش می دهید و جواب اش را می گیرید. بعد، با برگه ای دارای شماره ی مذکور به اتاق بغلی هدایت می شوید و ازتان خون می گیرند. یک خانم جوان چادری ممکن است آن جا باشد که خواهرانه توصیه می کنم مطلقن زیر دستش نروید! که ده بار سوزن را در دستتان فرو خواهد کرد و رگ را پیدا نخواهد کرد و مایعی صورتی از بازویتان بیرون خواهد کشید و دهنتان را سرویس خواهد کرد. بعد از خون گیری هم دیگر می توانید بروید پی کارتان و یک هفته بعد تماس بگیرید و با گفتن شماره تان جواب آزمایش را دریافت کنید.

- مشخصاتی از قبیل اسم و آدرس و نام پدر و شماره تلفن از شما خواسته خواهد شد، ولی هیچ گونه مدرک شناسایی ازتان نخواهند خواست و می توانید در صورت تمایل مشخصات واقعی تان را ندهید.

- در صورتی می توانید آزمایش بدهید که از آخرین رفتار پرخطرتان 2 ماه گذشته باشد، در این صورت بعد از آزمایش اولیه دو بار دیگر به فاصله 3 ماه باید آزمایش بدهید تا جواب آزمایش تان قطعی باشد. چنان چه 8 ماه از رفتار پرخطر مذکور گذشته باشد، جواب آزمایش تان قطعی ست و نیازی به تکرار نیست.

- در هیچ مرحله ای مدرک شناسایی، دفترچه بیمه یا هر مدرک دیگری، و هیچ هزینه ای از شما درخواست نخواهد شد.

- شماره ی شناسایی 4 رقمی تان را به دقت حفظ کنید که تنها نشانه ی شناسایی پرونده تان است و اگر گم اش کنید هیچ جوری پرونده تان پیدا نخواهد شد.

- نشانی این مرکز: میدان توحید، بیمارستان امام خمینی، بخش بیماری های عفونی ( از در خیابان نصرت غربی وارد شوید ) و تلفن اش 66911296 است.

- بسیار شنیده ام که «آزمایش نمی دهم چون اگر ایدز داشته باشم ترجیح می دهم ندانم» این حرف احمقانه را نزنید!! ویروس اچ آی وی بعد از ورود به بدن می تواند تا ده سال، و در صورت مصرف داروی مناسب بیست سال یا بیشتر نهفته و بدون فعالیت بماند و تبدیل به بیماری ایدز نشود، و این یعنی اگر ایدز داشته باشید دانستن اش بهتر است چون می توانید مدت قابل توجهی بیماری را کنترل کنید و سالم بمانید. ضمنن کم ترین خطر ندانستن ابتلای تان به ویروس، انتقال ناخواسته ی آن به افراد دیگر و از جمله عزیزان تان است. چه حسی خواهید داشت اگر ده سال بعد بفهمید نه تنها ایدز دارید بلکه به همسر و فرزندان تان هم منتقل کرده اید! چنان چه دلیلی هست که بنا بر آن مشکوک هستید که ممکن است مبتلا به اچ آی وی باشید، لطفن اندکی جرئت جمع کرده و بروید و آزمایش بدهید که بعدن پشیمان نشوید.

پ.ن: پذیرای تمام مونولوگ ها و قضاوت ها و "نچ نچ دختره رو" های درونی و بیرونی تان هستیم!! :ی

And that's the way it is

بعد، یک هو زمانی می رسد که می فهمی ما همه در غارهای تنهایی خودمان زندگی می کنیم. که بدون این که بدانیم همان نومولیت های تک سلولی هستیم در اعماق غارهای پیچ پیچ صدفی. گاهی توهم می زنیم که از غارمان بیرون آمده ایم یا کسی را به اش راه داده ایم، توهم می زنیم که تنها نیستیم، که می توانیم تنها نباشیم. تلاقی های لحظه ای حس و حرف و لبخند و جریان لحظه ای خوشبختی در درون مان باعث می شود فکر کنیم که می شود که همیشه این طور باشد. ولی توهم که از بین رفت، و چشم که باز می کنی می بینی که هنوز هم تو هستی با همان تک دانه سلول در پیچ پیچ دیوارهای غارت. می فهمی که همین است، که جز این نمی تواند باشد و اساسن قرار هم نبوده باشد. بعد می نشینی، آرام، ساکت و خالی، بدون حرفی و حسی و فکری، منتظر که این واقعیت تلخ کوبنده هضم شود در همان تک سلول و ته نشین شود در لایه های ذهنت، که بپذیری که همین است و جز این نمی تواند باشد، و در سکوت برای خودت تنهایی می کنی که سرنوشت محتوم همه مان بوده است. خیلی که پیش رفت کنی یاد می گیری که با تنهایی ات بریزی روی هم و رفیق شوی که زیاد آزارت ندهد، که مسالمت آمیز هم زیستی کنید و حتا گاهی از هم لذت ببرید. و می دانی که آری شود ولی به خون جگر شود.
مرجان چه خوب نوشت زمانی روی آن برگ های قهوه ای نازک که هر کسی خواب خودشو می بینه، تو بیداری تلاقی می کنیم. هر کس بیداری خودشو داره، تو خواب نزدیک تریم.

به قول امام ی. (یه امام جدیده این! شما نمی دونین!) مردم توی بیشرفی با هم مسابقه گذاشتن.
ایضن توی جاکشی و دروغ گویی و بیمار روانی بودگی.

فرمان های درخواستی، بفرمایید

بنده می خوام از همین تریبون از آقای دورترها خواهش کنم که اگه فرمان درخواستی قبول می کنن! این دو تا رو هم بزنن:

لطفن فقط در مواقع لزوم دروغ بگویید. به خاطر داشته باشید، ارضای عقده های روانی، بی کاری، تفریح و تفنن و تخم/تخمک-لس بودگی جزو موارد لزوم محسوب نمی شود.
چنانچه در دو یا چند رابطه به طور همزمان هستید، لطفن همه ی افراد دخیل در قضیه را در جریان بگذارید. اگر موجودی تخم/تخمک تان این اجازه را به شما نمی دهد لطفن حداقل به n-1 نفر راست بگویید.

لیبل گذاری کاری است بس فان نقطه :ی

اخیرن متوجه این نکته ی کثیف در خودم شده م که موقع استعمال فیلم ها و کتاب ها و آهنگ های آدم حسابیانه، یه بخشی، نه بخش خیلی عمده ای، ولی به هر حال یه بخشی از انگیزه ام اینه که خب به هر حال این پدیده ی آدم حسابیانه ایه و شعور آدمو افزایش می ده بعضن و تو رزومه ی فرهیختگی آدم ثبت می شه (به قول فیبی فرندز، I know, EVIL!) و تبدیل می شه به حرف مشترک با چارتا آدم دل پذیر و تازه حتا دیگه اون دیالوگ نفرت انگیز اینو دیدی؟ نــــــه .. اونو خوندی؟ نـــــــــه رو هم نداری. من شرمندم. من متاسفم. من جدن خودمم فک نمی کردم همچین آدم ضایع افتضاحی باشم. من به همتون حق می دم که با من قطع رابطه کنین.
بعد از وقتی متوجه ی این انگیزه ی کثیف ریاکارانه در خودم شدم با این که مقدارشم زیاد نیست اصن روم نمی شه دیگه خودمو تو آینه نگاه کنم و خیلی سخت گیرانه تنبیه برای خودم وضع کردم عبارت از خودمو بستن به میم مودب پور و سامان مقدم (یا شایدم سیروس مقدم) باشد که تنبیه شوم و از این به بعد ریا نکنم که فعالیت روشنفکرانه همینجوریش چیز نفرت انگیزی هست (سلام شهروز! می تونی بیای منو بزنی الان بابت عضو باند "اه اه این روشنفکرا چه چیپن!" بودن! :ی ) چه برسه به این که ریا قاطی ش باشه!!

و ضمنن تمام سعی ام رو هم می کنم که به اون دو ثانیه ی کذایی فکر نکنم.
زندگیه داره یه ذره هم چین زیادی بی در و پیکر و خل خلی و رها می شه به نظرم. یه جاهایی دیگه بس کنیم بعضن.

دلم یک عدد شمال بارون دار خواسته و یه آقای دارسی بداخلاق باطنن رمانتیک که عاشقم شه و یه دونه فرست کیس که ضمنن پرفکت کیس هم باشه که هیچ وقت نداشتمش - بس که هولین شما آقایون.

گیرمم که این جا جای نوشتن این ها نباشه.

الیز یه دونه خر اینویز است نقطه

قبلن این جوری نبودما. قبلن خیلی حساس بودم که حتمن آداب ارتباطی رو رعایت کنم. کسی باهام هر جوری تماس برقرار می کنه - اعم از زنگ و اس ام اس و پی ام و آفلاین و پیغام و غیره - حتمن لحاظ کنم و جواب بدم. حتمن اگه تماسی به دیوار خورد بعدن پی اش رو بگیرم. موبایلم خاموش یا غیرقابل تماس نباشه یا حتا شب ها سایلنت نباشه که شاید یکی نصفه شب کار واجب ام داشت. اصن یکی از بخش های ناخودآگاه ذهنم به این اختصاص داشت و باعث خوش حالیم بود که دوستام هر وقتی خواستن، بتونن پیدام کنن.
قبلن ها اینجوری نبودم ولی جدیدن اینجوری شدم که به شدت توی این جور ارتباطات به مشکل بر می خورم. بی شعور شدم یعنی! عملن یه وقت هایی به طور درونی اینویزیبل می شم و به هیچ گونه کانتکتی نمی تونم جواب بدم. می شه که جواب یه اس ام اس یا ایمیل رو چند روز به تاخیر میندازم، جالبه که یادم هم نمی ره و هی مثل خار تو چشممه! فقط هی هر چی می آم جواب بدم دقیقن نمی تونم و عقب می افته هی تا از اون اینویزگی درونی خارج شم (مثلن خانوم مریم مهتدی الان یادمه که شما سر بحث تن نویسی یه ایمیل برای من زدی که جواب ندادم! دو سه دفعه گشتم پیداش کنم جواب بدم یافت نکردم! از همین تریبون شرمنده م!) توی این دوره های اینویز بودنی که می تونه کلی باشه یا فقط رو یه گروه یا یه آدم خاص؛ رسمن نمی تونم، یعنی توان اش رو ندارم که مورد تماس قرار بگیرم! واسه خودم خیلی مسخره و اعصاب خردکنه، که حتا می شه که دلم هم برای طرف تنگ شده و دلمم می خواد باهاش ارتباط داشته باشم ولی هر باری که دوروبرم پیداش می شه لحاف می کشم سرم و خودمو می زنم به خواب! خلاصه که تو این اینویزشدن های ناخودآگاه اجباری غیرقابل کنترل، دقیقن خارج از دسترس می شم و به هیچ گونه تماسی نمی تونم، نه که نخوام، نمی تونم عکس العمل مناسب نشون بدم. همین جور عین بز خیره می شم به اسم طرف روی موبایل یا مانیتور یا تلفن یا هر چی و دلم هم می خواد که بگم هــــــی سلام ولی زبونم بند اومده است پیشاپیش! قربونم برم این دوره های مزخرف تا حالا چند تا از روابطم رو هم به گند کشیدن. این چند ماهه هم که درون گرا شدگی و تو لاک خودم خزیدگی شده مزید بر علت.
قبلن این جوری نبودم ها. این جوری شدم. مثل همه ی جورهای دیگه ای که قبلن نبودم و شدم.
کلن گفتم که در جریان باشین که اگه یه وقت دیدین من لحاف کشیدم سرم و پیدام نیست، بدونین چه خبره و به خودتون نگیرین. از دنیا می برم اون موقع ها.

I am speechless!

امشب چهار سال است که من احسان اصلن با هم نخوابیده ایم. ( میترا ، زن داستان من مشکل نزاکت دارد و بجایهمدیگر را نکرده ایم می گوید نخوابیده ایم. من یک نویسنده معذور و مامور هستم.  آ.الف) ده  سال پیش که شکوفه ماهان را زایید من احسان با هم خوابیدیم. امشب از تولد ده سالگی ماهان بر می گردیم. همین من را یاد سالگرد برقراری عشق افلاطونی ما انداخت. بعد از آن شب هر وقت احسان دستی به بدنم زد گفتم. امشب نه. یا سر درد دارم. خیلی شبها هم صبر کردم تا خوابش ببرد. بعد به رختخواب رفتم. احسان به روایت زنان " مرد فهمیده ای " است. او دیگر از من در خواست نکرد. نمی دانم جکار می کند. او هم نمی داند من چکار می کنم. من می دانم که مردان نیاز دارند. و او فکر می کند که زنان استغنا دارند. شاید دوستی دارد. ولی مطمئن است که من دوستی ندارم. من خواب می بینم. خواب مردان بی صورت. ولی خوشبو. مردان به خوابم می آیند. گاهی با عشق . گاهی متجاور. ولی نتیجه یک چیز است. ( من هم مانند شما تعجب کردم. ولی فکر کنم میترا س.  یک استثنا است. او حتمن زاده تخیل بیمار من است. آ. الف )

احسان مرد خیلی خوبیست. شوهر ایده آل . نمی دانم. چرا نمیتوانم. و او یکبار پرسید چرا. گفتم " دردم می آید " ولی نگفتم که مرد توی فیلم چیزی را در من می لرزاند. جایی را گرم می کند. و ضربان .و درد. چه دردی! ار خودم خجالت می کشم. از احسان شرمگین می شوم. من یک زن خیانتکار هستم. من یک زن شوهردار هرزه هستم که در خوابهایم با همه مردهای بیداریم  همخوابه می شوم.

+

لیدیز اند جنتلمن، همون طور که از قیافه اش هم معلومه، باطبی یه آدمه. یه آدم عادی مثل من و شما که هشت سال تمام دهنش صاف شده. دست از سرش بردارین و ذره بین هاتونو بکشین کنار و بذارین زندگیشو بکنه و محض تنوع یه نفس راحت بکشه.
 

Cherry on top of a fantastic day

در زندگانی شب هایی هست که چراغ قرمزه ی برج میلاد هم خاموش است حتا.

لیبل: ابر و باد و مه و خورشید و فلک، با سپاس فراوان از خانواده ی محترم رجبی و دوستان، اونی که به ما نریده بود.
کپی رایت لیبل: نیوش.

آدم که سگ باشه، نه یعنی منظورم اینه که روی مود سگی باشه، به در و دیفال هم گیر می ده.
ریخت و قیافه ی این گودر و اون جی میل و کلن گوگل! الان حس دوست نداشته شدگی منو تشدید می کنه هم.
من یه دونه سگ اخلاق روانی هستم هم اکنون. دور شوید.

نه، اینجوری نمیشه. اگه جدن قراره ماتحت حین الجلوس - سلام علیرضا- جان رو جمع کنم و آخرین ریزه کاری های پروژه ی کوفتی مربوطه رو انجام بدم که فردا بدم دست آقای صاب کار، اونم با این اعصاب خراب و چشای اشکی و دماغ قرمز و کودک درون کتک خورده ی ریجکتونده، حقیقتن به یه بشقاب زرشک پلو و یه فنجون گنده سوپ مخصوص مامان و یه بشقاب لیموترش و نیمه ی دوم آملی پولن و حتا شاید یه اپیزود فرندز و اقلن یه کوچولو حرف و درددل با الز و نصف بسته سیگار و دو سه تا سطل چایی احتیاج دارم.
چیکار کنم؟! تزریقی که نیستم!! مجبورم اینجوری دوپینگ کنم دیگه. حالا دو سه کیلو بالا پایین شدن کسی رو نکشته.

امروزنامه

خب اولش روز خوبی بود
بعد تا آخراشم خوب بود
بعد یهو بد شد
بعد یهو بدتر شد
و بدترتر،
و صلوات چهارم رو بلندتر ختم کنید!
کلن که به نظرم می شه به عنوان روز ملی ریجکت و ایگنور شدن نام گذاریش کرد.

لیبل: گهی پشت بر زین گهی زین به پشت.

«مزخرف» پرماجرا

سروصدا میکنین دیگه. سروصدا میکنین. زیادی جدی میگیرین و منم طبعن نمیشناسین و به ادبیاتم وارد نیستین، بعد برداشت می کنین و پشت بندش قضاوت. چه حوصله ای دارین به خدا.
اول این که من اسم بابامم که میارم صدی نود مواقع پشت بندش یه مزخرف میچسبونم. نه چون بابای من آدم مزخرفیه (که اون بحث اش جداست) چون احتمالن دارم از یه عملکرد مزخرفش حرف میزنم. شرمنده! استیل حرف زدن من اینجوریه و من شخصن باهاش راحتم و مشکلی ندارم. چارتا آدمی هم که این حرفا رو باهاشون میزنم به این مسائل واردن و سریعن وارد بحث مقام والای پدر نمیشن. متاسفم که اعلام کنم نظر اونهایی که اینجوری نیستن خیلی به جاییم محسوب نمیشه.
دومن که داشتم از عملکرد قالب زدن و کلیشه سازی و شکل دهی افکار و الگوها و فانتزی های جنسی و عاطفی آدم ها توسط سینما به طور اعم و هالیوود به عنوان یه نمونه حرف میزدم که به نظر من عملکرد مزخرفیه - همونطور که ساختن قالب و استریوتایپ مشخص و تغییرناپذیر برای زیبایی که باعث میشه همه زن ها یه شکل بشن چیز مزخرفیه- حداقل چون من یکی الان دارم چوبش رو میخورم و جون می کنم و جون می کنم تا نذارم این الگوهای ذهنی تزریق شده از خارج برام تصمیم بگیرن که چی جذابه و چی نه. در اون بحث خاص، به مابقی سینما و هالیوود و غیره به عناوین اعم از صنعت و هنر و ... کاری نداشتم. شخصن معتقدم این بحث پیچیده ایه که سوادش رو ندارم و در نتیجه ترجیح میدم در موردش نظر ندم. مجبور که نیستم، خیالم هم راحته که نمی گن لال ام!
حالا اگه جدن براتون مهمه و سرش عصبانی میشین، نظر شخصیم - نمی تونم بگم اعتقاد یا باور یا هر چیزی محکم تر از یه نظر موقتی که ممکنه تغییر کنه - اینه که هالیوود یه کارخونه ی تولید محتواست که درصد قابل توجهی زرد و درصد به نسبت خوبی هم فیلم درست درمون ارائه می ده. شرمنده ام که اعلام کنم درست درمون در این جا چیزیه که من خوشم بیاد! و با قیاس کردن چیزی که خودم خوشم میاد با سایر سلیقه ها شاید بتونم بگم همون چیزی که در اصطلاح رایج به اش می گن سلیقه ی مخاطب خاص - خدا می دونه چه قدر این کلمات خاص و عام کلمات بدترکیب اعصاب خردکنی هستند-. بنده شخصن درصد زیادی از فیلم هایی که می بینم هالیوودیه و مجموعن خیلی حس تحقیر و اشمئزار و غیره جاتی بهش ندارم. با سینمای اروپا و سایر نقاط جهان! آشنایی پراکنده ای دارم که ترجیح می دم اظهار نظر نکنم در موردش.
هرگونه وابستگی خودم رو به محافل روشنفکری و باندهای مافیایی ابراز انزجار از هالیوود تکذیب می کنم. نه چون نظر خاصی در مورد اون ها دارم - که ندارم- بلکه چون حقیقتن وابستگی خاصی چه فکری و چه عینی به همچین مواردی ندارم.
بعدم که عاششششششقتونم که طنز پست رو ول کردین، چسبیدین به یه دونه کلمه. بابا اون دفعه هم گفتم که آدمی را اندکی حس شوخ طبعی و تیزهوشی باید.
دقت کردین امروز من چه قدر نظر خاصی نداشتم و نمی دونم و بلد نیستم و نظر نمی دم به ناف تون بستم!! یه کم یاد بگیرین! :ی

* توضیح اجباری (که با قیافه کج و کوله و مجبور! تایپ می شه) الان منظورم این نیست که نیاین نظر بدین یا بحث نکنین -که شخصن از بحث دو نفره ی کامنت دونی پست قبل چیز یاد گرفتم- یا من هرچی می گم دری وریه و غیره. منظورم یه چیزی غیر از ایناس که خودتون زحمت درک اش رو بکشین دیگه لطفن.

از کجا معلوم..؟!

بحث سر اینه که سینما و اون هالیوود مزخرف و ادبیات و کلن فرهنگ غالب چه طوری داره عملن ذهنیت و الگوهای مطلوب و کلن زندگی عاطفی و حسی و جن.سی ما رو شکل می ده و قالب می زنه. می گم: والله به خدا اصن کی می دونه، اگه من از نیم وجبه گی! هی تو کارتون و فیلم ندیده بودم و تو کتاب نخونده بودم، از کجا معلوم که بازم وقتی می رفتم تو بغل یه آقایی، سرمو می ذاشتم رو سینه اش؟! از کجا معلوم که حالت دیگه ای اتفاق نمی افتاد؟!
الی می گه: من کاملن باهات موافقم، هزار تا حالت دیگه می تونست داشته باشه. مثلن از کجا معلوم که سرتو نمی ذاشتی روی باسن اش؟! یعنی خوب هرجوری هم حساب کنی، اون جا نرم تره..!!

فقط نگـــــــــــاش کن!! :x

*اسمش روژین ئه.

لیبل: مای الز

الز می گه: باور کن من یکی که ببینم یه نفری وفاداره و خیانت نکرده به پارتنرش، می گم ببین پارتنره چه قد خفن بوده. بعدم، اونی که خیانت می کنه نمی شه به اش گفت جند.ه. چون پیش فرض خیانت تعهده، جند.ه که اصن تعهد نداره خب.
به امید روزی که هر آدمی یک دونه الز داشته باشد. حق الز داشتن، حقوق بشر است.

خیله خب، خیله خب، تسلیم!! من کم می آرم دوستان. من یه موجود کج و معوج ناصاف بدتراش خورده پر تیغ و خش و پنجولی و یه دونه وصله ی ناجور ِ به قول لیزی توی فرندز weird girl هستم. دوستان من اکثر شماها رو نمی فهمم. تو دنیای اکثرتون جا نمی شم. با معیارهای اکثرتون القاب خیلی خوبی بهم نمی چسبه. مغزم یه جور یه بیتی مسخره ی خطی عجیبی کار می کنه که به نظر اکثرتون بی شعوری می آد احتمالن ولی واسه من فقط خودم بودن و سادگیه. من جدن شرمنده ام دوستان. کاریش نمی تونم بکنم. منو ببخشید برای این که یه گربه ی پنجولی وحشی کرکثیف خیابون گردم و توی خونه های تمیز و مبل های گرون قیمت شما جایی ندارم.
فقط لطف کنین برام دنبال شامپوی مخصوص گربه و قیچی پنجول گیری نگردین. همون بیرون پرتم کنین خیلی راحت ترم.
* تا آدم می آد یه ذره حس کنه که خیلی معمولی و پیش پا افتاده س و به قول مهناز همچین گه خاصی نیست خودتون یه کاری می کنین که آدم مجددن حس کنه ووووو چه قدر اینا همه شون دور و متفاوتن پس چرا؟!
** نو کامنت حتی الامکان پلیز!

تولدت مبارک پسرجان
خیلی زیاد مبارک
که تو خود معنای رفیق ای روی زمین من.